Posts Tagged ‘Zamora’

Hoog bezoek in Salamanca

25/05/2011

´t is mij een raadsel waarom de Castilianen de ooievaar niet verder hebben ontwikkeld als nationaal symbool. Als een ooievaar zou kunnen praten, zou hij dat zeker niet nalaten; hij zou veel, doch bedachtzaam spreken, en daarbij filosofie noch abstractie schuwen – dat zie je zo aan zijn scherpzinnig uiterlijk. Een typische Castiliaan´ (uit Pelgrim zonder God van Herman Vuijsje)

Ze zijn het symbool van geluk, boodschapper van de komst van de lente en koerier van nieuw leven. De ooievaar, in het Spaans cigüeña van de latijnse naam ciconia ciconia. De Nederlandse naam zou uit het Duits stammen, van de Duitse woorden ot, dat geluk betekent en vaar, dragen. De geluksdrager dus. In dat opzicht hebben de ooievaars het in Spanje rustig met een geboortecijfer van 1,4.  Ze zullen nog een maand, hooguit anderhalve maand bij ons blijven. Zodra de jonge ooievaars kunnen vliegen, vertrekken ze weer naar Afrika. Je komt ze vooral tegen in Extremadura en Castilië y León. In Zamora, een stadje zo´n 60 kilometer ten noorden van Salamanca, hebben ze zelfs een plattegrond laten drukken waarop de ongeveer 32 nesten die er in de oude stad zijn, staan aangegeven. Ik heb de nesten in Salamanca niet geteld, maar het zijn er veel. De meeste nesten bevinden zich op de kerk van San Estéban. Zonder al  teveel moeite te doen, telde ik er zo al twaalf. Mooi gelegen is het nest op de stenen kardinaalshoed op het paleis van Anaya tegenover de kathedraal. Een mooie route langs de ooievaarsnesten in Salamanca is door vanaf de plaza Mayor, je ziet dan gelijk al twee nesten op de kerk van San Martín, de rua Mayor in te lopen naar het casa de las conchas. Vanaf de eerste verdieping kijk je op de hoofdgevel van de kerk van de Geestelijken, waar schuin achter de beelden van twee kerkvaders, Augustinus en Ambrosius (?) de ooievaars op hun nest zitten. Deze kerk is ook het verzamelpunt van de ooievaars voor ze gezamenlijk aan hun reis naar Afrika beginnen. Terug in de rua Mayor gaat de wandeling naar de plaza de Anaya tussen de kathedraal en het paleis van Anaya. Naast het nest op de kardinaalshoed, is er vanaf het plein ook een mooi uitzicht op het nest dat op een castiliaans torentje ligt, op de hoek van de kathedraal. Eigenlijk moet je daar wachten om een ooievaar te zien opstijgen vanuit het nest, maar ik ben geen goede vogelaar, heb er het geduld niet voor en met mijn kleine canon camera kan ik ook niet voldoende inzoomen. Maar voor 3,75 euro kun je wel heel dicht bij het nest komen. Dat kost het kaartje voor de expositie in de torens van de kathedraal. Je wandelt dan over de galerijen boven in de kathedraal en over de terassen van de oude en nieuwe kathedraal. Daar maakte ik de foto boven deze post. De enorme nesten kunnen tot een ton zwaar wegen. De ooievaars keren ieder jaar terug naar hetzelfde nest en dat is ook de reden, waarom paartjes hun hele leven bij elkaar blijven. Drie generaties ooievaars kunnen bij elkaar in het nest wonen. Sommige ooievaars merken bij hun terugkeer uit Afrika dat ze niet meer naar hetzelfde nest terug kunnen, omdat het is verwijderd. De nesten kunnen door hun zwaarte de monumentale gebouwen beschadigen. Een ooievaar legt tussen de 3 en 6 eieren per jaar. Het zijn geëmancipeerde vogels, want zowel het mannetje als het vrouwtje broedt op het nest en zorgt voor het eten. Het beeld van de sierlijke ooievaar, staand op een poot in een rietkraag, is achterhaald. Nog steeds zoeken ooievaars naar kikkers, maar ze eten ook insecten, jonge vogels, hagedissen en je kunt ze ook tegenkomen op een vuilnisbelt, op zoek naar etensresten. Dat beeld past eigenlijk niet bij deze elegante, majestueuze vogel, die heel goed is opgevoed. De ooievaar maakt geen ander geluid dan het geklapper met de snavel en doen dat alleen maar om hun wederhelft te begroeten of wanneer ze het broeden op het nest afwisselen. Volgens mij zijn ze zo goed opgevoed dat ze hun uitwerpselen tijdens het vliegen niet zo maar laten vallen, zoals duiven of meeuwen dat doen. Ik heb het in ieder geval nog nooit gezien, maar gezien de grootte van een ooievaar moet het dan zijn alsof je een pakje yogurt over je krijgt leeggegoten. De ooievaar op de foto boven deze post poseerde geduldig voor me, terwijl een telg bezig was met zijn eerste lessen droogvliegen. Een vertederend tafereel, dat ik uiteindelijk maar liet voor wat het was, toen ik een vragende blik in de ogen van de ooievaar bespeurde….. 

   

Anuncios

Oud en Nieuw en Oud en Nieuw en Oud en Nieuw

15/01/2010
Als je geen genoeg kunt krijgen van het vieren van oudjaar, moet je aan het einde van het jaar naar Salamanca komen. Daar wordt het jaar maar liefst drie keer uitgeluid. Maar wees er op tijd bij, het eerste feest wordt al half december gevierd…
 
Eerst zijn het de studenten die bezit nemen van de Plaza Mayor. De laatste keer deden ze dat al op 10 december, op een donderdag, ook in Salamanca de favoriete uitgaansavond. En omdat iedereen met kerst de warmte van de familie opzoekt, vieren de studenten oudejaarsavond voor de kerstvakantie begint, al dreigde deze keer de burgemeester Lanzarote het feestje niet door te laten gaan. De burgervader stelde voor om de festiviteiten maar eens een keer uit te besteden aan Zamora, een provinciestadje op ongeveer 70 kilometer van Salamanca, waar de universiteit van Salamanca ook een aantal faculteiten heeft, maar waar het natuurlijk lang niet zo gezellig is als in Salamanca.
 
Er werden de hele dag extra bussen ingezet om de studenten naar Zamora te brengen. Maar de studenten weigerde in te stappen en togen vrolijk naar de Plaza Mayor met champagne en de twaalf traditionele druiven. Er werd uitbundig afgeteld, maar toen de wijzers op de twaalf over elkaar schoven, bleef het boven bij de klok doodstil. Geaarzel bij de studenten, was het al tijd voor de eerste druif? Later bleek dat de burgemeester de klokken had laten uitzetten, om het feestje van de studenten op die manier te dwarsbomen.
De mensen die op 31 december naar het plein kwamen, konden wel op het ritme van de klokken de druiven opeten, een traditie die teruggaat naar het einde van de 19e eeuw. Bij iedere klokslag wordt er een druif gegeten, twaalf druiven voor twaalf gelukkige maanden. 2010 kon beginnen, Maar nog niet voor de Portugezen, die ieder jaar naar Salamanca komen omdat de feestvreugde in de universiteitsstad nu eenmaal een stuk hoger ligt dan in het ingetogen Portugal. Salamanca ligt ook maar een kleine 110 kilometer van de Portugese grens. En omdat de Portugezen een uur tijdverschil hebben met Spanje, werd om 1.00 uur opnieuw afgeteld, maar nu in het Portugees. Helaas sloeg voor de Portugezen de klok maar één keer, maar goed dat ze de traditie van de twaalf druiven niet hebben overgenomen…