Posts Tagged ‘Vargas Llosa’

Een koopriool in Peru

17/12/2012

008

Wie al last krijgt van claustrofobie in een Nederlandse winkelstraat op koopzondag of straks, op Tweede Kerstdag, bij de Ikea of een willekeurige woonboulevard, moet als hij in Lima is, maar met een grote boog om het wijkje van Gamarra heengaan. Op de foto boven deze post werd een kruispunt in het wijkje vastgelegd op maandagochtend rond de klok van twaalf uur, een rustig moment in de week. Auto´s worden geweerd uit de wijk en dat is maar goed ook, want als al deze mensen op het trottoir zouden moeten lopen, zou het koopriool snel dichtslibben. Daarbij is het bijna onmogelijk op het trottoir te lopen, want daar staat het vol met koopstalletjes, eetkraampjes, barbecues, ijsventers en etalagepoppen, die een lengte en rondingen hebben die je maar bij weinig Peruaanse vrouwen 001terugziet.  Alleen taxi´s met een vergunning en verkopers mogen met hun auto de wijk in. De bestuurders stallen hun waar uit boven op het dak en de motorkap van de auto. Het is vooral kleding en schoeisel dat wordt aangeboden op straat en in het labyrint van winkelgalerijen, die lijken op de medina´s in Marokko.  Achter het einde van de gangen, waar het voor de koper doodloopt, zijn de ateliers waar de kleding wordt gemaakt, vaak namaak-artikelen van topmerken. De schrijver Mario Vargas Llosa noemde in een artikel in El País de wijk het informele paradijs van het volkskapitalisme. In de wijk wonen de immigranten die vanuit de Andesdorpjes afdaalden naar de grote stad Lima om het geluk te zoeken. Mannen die in de jaren zestig als straatverkoper begonnen, leiden nu grote kledingfabrieken 006en winkels met een miljoenenomzet. Dat is het economische wonder van Gamarra. De gemeente schijnt weinig grip te hebben op wat er allemaal gebeurd in de wijk, en dat zou ook juist de reden van het succes zijn. Wel heeft de gemeente ingegrepen in de straten van La Parada, die aan Gamarra grenzen. Daar maakte de ambulante handelaars het iets te bont en omdat de criminaliteit er de laatste jaren flink was gestegen, werd besloten om de wijk schoon te vegen. Bij de schoonmaakactie van de politie en het leger vielen verschillende doden. Achter het hotel Sheraton loopt de straat Azángaro. Daar kun je zonder problemen vervalste documenten kopen als diploma´s, geboortenakten, rijbewijzen en ventvergunningen.    

Geen tijd

01/02/2011

Op het ontvangstbewijs van de stomerij stond 27  januari als afhaaldatum, maar toen ik op de ochtend van die dag mijn pak wilde ophalen, schudde de winkeldame afwijzend haar hoofd. Het pak kon pas aan het einde van de middag worden opgehaald. terwijl we toch hadden afgesproken dat het in de ochtend klaar zou liggen. Alleen als op het ontvangstbewijs 26 januari had gestaan, had het pak  inderdaad ´s ochtends kunnen worden afgehaald, maar dan wel ´s ochtends de 27e, was haar antwoord. Spanjaarden zijn in vergelijking met Peruanen nog preciezer dan een Zwitsers uurwerk. Het cliché mañana kunnen ze in Spanje zo inpakken en opsturen naar Peru. Peruanen en de klok, het is een moeilijk huwelijk. Een paar dagen nadat de Peruaanse schrijver Mario Vargas Llosa de Nobelprijs voor de Literatuur in ontvangst had genomen, verscheen in El Pais een kort interview met zijn echtgenote Patricia. De journalist vroeg haar of ze inderdaad vond dat het schrijven van een boek het enige was waar haar man talent voor had.Inderdaad, antwoordde ze en vervolgens vertelde ze hoe haar man onlangs was gestrand op een vliegveld in Italië, omdat hij alleen maar had gekeken naar de aankomsttijd van zijn vlucht en niet naar de vertrektijd. Un incompetente total, noemde ze haar echtgenoot. In zijn ijssalon in Cajamarca somde eigenaar Pim me wat statistische gegevens op uit eigen ervaring. Volgens hem beginnen alleen de diensten in de kerk op tijd, zelfs bij een huwelijk en de bruid nog niet is gearriveerd. Bruiden komen gemiddeld ongeveer dertig minuten te laat.  Een bus heeft steevast minimaal een kwartier vertraging, Peruanen uit de stad komen ongeveer een half uur te laat opdraven bij een afspraak, terwijl dat in een Andesdorp kan oplopen tot twee uur. In mijn standplaats Huánuco staan de klokken van de meeste openbare gebouwen en kerken stil. Toen op de markt het mechanisme van de klok het begaf, werden de wijzers op het uurwerk geschilderd. Het is dat op mobiele telefoontjes standaard een klokje zit, anders zou je op straat aan bijna niemand de tijd kunnen vragen. Niet dat je dan de exacte tijd krijgt, meestal wordt de tijd afgerond naar hele of halve uren. Eigenlijk kennen Peruanen maar twee tijden: dag en nacht.

Een Spanjaard in Portugal

10/10/2010

Of ze nu uit Catalonië, Castilië y León, Andalusië of Madrid komen, eenmaal over de grens zijn ze allemaal Spanjaarden. Het is lang weekend in Spanje, dinsdag is de nationale feestdag, el dia de la Hispanalidad, de dag van alles dat Spaans is, en dus hebben/nemen veel Spanjaarden ook op maandag vrij. Ik kwam er gisteren in Porto veel tegen. Waarschijnlijk komen ze vooral naar Portugal omdat het dichtbij is én goedkoop, in deze tijd van economische malaise is dat geen onbelangrijke reden. Misschien wel de belangrijkste reden, want ik bespeur bij de Spanjaard weinig culturele belangstelling. Niet op straat, niet in de monumenten en niet in het restaurant. De garbanzos met callos smaken bij ons toch een stuk beter, hoorde ik aan het tafeltje naast me iemand opmerken. En dat wordt aan de ober ook in het Spaans uitgelegd, die onderdanig als hij is zo goed mogelijk in het Spaans antwoord geeft. Alsof ze thuis zijn. Aardig stuk gisteren in de Portugese krant Diario de Noticias, dat verwees naar een artikel in El Mundo, waarin de Spaanse krant de Nobelprijs voor de literatuur claimde, omdat de Peruaanse schrijver Vargas Llosa ook de Spaanse nationaliteit heeft. In de jaren negentig gebeurde hetzelfde toen Saramago de Nobelprijs   won. De recent overleden Portugese schrijver woonde toen op Lanzaraote en was met een Spaanse dame getrouwd, dus de Nobelprijs was eigenlijk ook voor Spanje. In ieder ander Europees land zou de Spanjaard proberen wat Engelse woorden te stotteren, maar hier in Portugal niet, want ach, wat is Portugal, toch niet meer dan een Spaanse provincie. Je kunt het vergelijken met dezelfde hooghartigheid waarmee wij de grens met onze Zuiderburen oversteken. Stille getuige van het Spaanse imperialisme is de enorme reclame van SEAT van de foto boven deze post, dat een zogenaamde restauratie moet verbergen en dat al tijdenlang het  uitzicht op de stad verpest, al kunnen daar ook wel Portugese belangen achterzitten. In Madrid blijven zulke reclamedoeken na een restauratie nog lang  hangen omdat de eigenaar van het pand daar enorme bedragen voor vangt.