Posts Tagged ‘Tormes’

Een chiringuito aan de Tormes

07/09/2011

Vanavond zal de RiverBand weer optreden. José, de gitarist moest toegeven dat het niet de meest originele naam was die ze voor hun band hadden verzonnen, maar de naam van de band is wel het laatste waar iemand op het terras van de chiringuito Pacha Mama zich druk om maakt. De band zorgt voor een heerlijke sfeer op een heerlijke lokatie. De chiringuito staat aan de overkant van de rivier de Tormes en vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht op de verlichte kathedraal van Salamanca. We waren er vorige week bij toen de RiverBand optrad, dat doet de band vanaf mei tot oktober op iedere donderdagavond vanaf een uur of tien ´s avonds, en soms ook op dinsdag- en woendagavonden. Bij ieder optreden staat een ander muziekgenre centraal. Nu was Gabriël uit Senegal te gast. Hij trad op met het vaste trio van de band, José uit Chili, Manuel uit Venezuela en Javi uit Salamanca. Het was een mooie cocktail. De chiringuito werd vorig jaar nieuw leven ingeblazen door een jong stel uit Salamana. Ze verhuren ook bootjes die aan de waterkant liggen. In de geschiedenis valt het niet te achterhalen maar misschien liggen de bootjes wel op dezelfde plaats waar ooit Padre Putas aan wal in ging om de hoeren van Salamanca naar de overkant te varen. De chiringuito is geen modern terras om te loungen en er zijn ook geen ligstoelen. Misschien verdienen de muren wel een nieuw laagje verf, maar aan de andere kant merk je aan alles dat de twee jonge ondernemers hun ziel in de chiringuito hebben gelegd. Je merkt het aan de mensen die er komen en aan de muzikanten die er spelen. Bij sommige nummers waan je je in een Cubaanse casa de la trova of een Peruaanse cantina. Veel mensen in Salamanca weten alleen de chiringuitos van Aldehuela te vinden, een stuk verder op langs de rivier, waar ook een van de gemeentelijke zwembaden ligt. Daar zou de Afrikaanse stem van Gabriël overstemd worden door de commerciële Spaanstalige muziek die daar uit de luidsprekers galmt.  

Anuncios

In een hangmat aan de waterkant

03/05/2011

Vorig jaar, op 12 april, schreef ik al over het fenomeen van Padre Putas in Salamanca, over de dag dat iedereen naar de rivier de Tormes gaat om te picknicken. Ik had er stiekem naar uit gekeken, omdat ik hoopte eindelijk de hangmat die ik in Peru had gekregen, te kunnen inwijden. Ik was een dag eerder teruggekomen van de laatste reis uit een serie van vier reizen achter elkaar. Dus geen betere plaats om weer even bij te komen boven de drassige oever van de rivier. Alles klopte. Het was een heerlijke lentemiddag. De eerste bomen die we zagen, stonden ver genoeg uit elkaar en de korte takken die uit de stam kwamen, gaven voldoende steun aan de touwen waarmee we de hangmat hadden vastgeknoopt. Vreemd eigenlijk dat de Spanjaarden die cultuur nooit uit Latijns-Amerika hebben meegenomen . Veel jongeren met natte plekken achter op de broek, keken ons jaloers aan. De rode wijn, een tempranillo 2009 uit de Rioja Alta, combineerde goed met de hornazo, die we ´s ochtends vers bij de banketbakker hadden gekocht. Een dikke koek van deeg, gevuld met jamón, lomo en chorizo. En hoewel de foto van de rivier, het zachte licht van de lentezon op het gewas en de Romeinse brug,  boven de post anders doet vermoeden, echt tot rust kwamen we niet, want op de foto hieronder is te zien wat zich achter onze rug afspeelde.  

 

Ook de studenten vierden hun Lunes de Aguas, Watermaandag, de dag dat in de tijd van Filips II de prostituees weer welkom waren in de stad nadat ze tijdens de Vastentijd voor Pasen tot een week erna, hadden gebivakeerd aan de andere kant van de rivier. Maar de studenten grijpen de traditie vooral aan om weer eens een ouderwetse botellón te organiseren, zonder dat de politie ingrijpt, want op straat, of aan de oever van de rivier, veel alcohol drinken is sinds een paar jaar verboden. Het woord botellón betekent grote fles, dat zijn vooral de grote flessen cola die worden gemengd met rode wijn. Het brouwsel wordt kalimotxo genoemd. De studenten sleepten het in emmers en jerrycans naar de rivier, waar aan het einde van de middag geen stukje groen meer vrij was. Toch knap van de fotograaf van El Mundo dat hij ons wist te vinden in de enorme menigte.