Posts Tagged ‘Thyssen Bornemisza’

Lieve Lise

07/11/2016

img_7831

Het spijt me Lise. Ik hoop niet dat je erg schrok van het onverwachte flitslicht. De jongen op de voorgrond deed dat wel. Maar bij hem won de verbazing het al snel van de schrik. Hoe ik het aandurfde om een foto te nemen, dat was verboden. Maar ik stond buiten de zaal protesteerde ik. Maar je nam de foto de zaal in, weerlegde de jongen bij de ingang. Ik wilde je vangen in mijn camera, zoals jij, toen je nog maar 24 jaar oud was, werd gevangen in het barokke raamwerk dat je om je heen kreeg. En zoals je nu gevangen bent in een zaal van het Thyssenrenoir_lise_in_a_white_shawl Bornemiszamuseum in Madrid. De jongen die de kaartjes controleert als cipier bij de ingang. Je mocht op reis. Even weg uit het Dallas Museum of Art. Ik kan me niet voorstellen dat je daar ooit zult wennen. Wat moet een knap burgermeisje zoals jij uit een dorp boven Parijs in dat sfeerloze Dallas. Je bent je model voorbij gestreefd. Renoir maakte geen portret van je, maar hij schiep je, uit de spiegeling van Lise Tréhot. Zij was zijn belangrijkste model in zijn beginjaren. Tussen 1865 en 1872 poseerde ze voor hem. Op een van zijn laatste werken van haar werd jij geboren. Er wordt gezegd dat je haar huwelijkscadeau was. Vandaar de witte sjaal, als een bruidsluier. Je bent de mooiste van de 23 schilderijen die Renoir van Lise Tréhot maakte. Je kwam bij haar in de familie. En daarna nam het echtpaar Emery en Wendy Reves je mee naar Dallas. Of all places! Gelukkig blijf je nog tot 22 januari in Madrid. Als topstuk van de expositie Intimiteit lise_trehot_in_1864van Renoir. Zoals Picasso zei dat na de grotschilderingen van Altamira de decadentie in de schilderkunst intrad, zo geldt dat ook voor de expositie van Renoir. Jouw gezicht siert de eerste zaal. Alle schilderijen die de bezoeker na jouw portret ziet, zijn overbodig. Het is onmogelijk om het gezicht van je af te wenden. Die grote bruine ogen, het linker ooglid dat iets naar beneden gaat. Er zit zoveel expressie in je ogen dat het lijkt of je iets wil vertellen. Je hoofd helt licht over naar rechts. Misschien was je net bezig om je sjaal over je hoofd te leggen. Je houdt de stof met één hand vast. Ik had je graag meegenomen, het Thyssen uit, naar de overkant, langs het Prado naar het Retiropark om daar samen in een roeibootje op de vijver te dobberen.  Eenmaal verdwenen in jouw ogen is het zo makkelijk om te fantaseren.

Anuncios

Schuilen bij schilderijen

25/03/2013

Vincent%20Van%20Gogh%20-%20The%20Dance%20Hall%20at%20Arles%20

Voor de zee ga je naar de kust, voor kunst naar Madrid. Wie in de Paasweek naar Madrid komt en een regenachtige hoofdstad aantreft, iets wat helemaal niet onwaarschijnlijk is volgens de Spaanse KNMI, hoeft eigenlijk niet te klagen. Er zijn genoeg musea om het een hele week droog te houden. En dan zijn er dit voorjaar ook nog eens behoorlijk wat aantrekkelijke tijdelijke exposities. Als je kijkt naar de aangekochte exposities van de grote musea van Madrid; het Prado en Thyssen-Bornemisza, zou je denken dat de crisis in Spanje geen vat heeft gekregen op de cultuur. Bioscoophouders en theaterdirecteuren, die het aantal bezoekers fors heeft zien dalen, vooral door de verhoging van de BTW op de entreekaartjes, zullen echter een heel ander verhaal vertellen.  Maar toch, aan de paseo de Prado en n_bohemia_mapfre4omgeving is dit voorjaar flink geïnvesteerd in een groot aantal exposities van niveau, waarvan de meest aansprekende misschien wel de expositie van de Fundación Mapfre is. De verzekeringsmaatschappij heeft zeventig werken laten overkomen uit het Musée d´Orsay van meesters van het Impressionisme als Van Gogh, Monet, Renoir, Cézanne, Gauguín en Signac. De 78 doeken hangen in Sala Recoletos aan de paseo de Recoletos, tussen Cibéles en Colón. In hetzelfde gebouw is ook een tentoonstelling waarin het leven van zigeuners en de bohemien van Montmarte wordt vergeleken aan de hand van doeken van ondere Goya, Manet, Van Gogh en Picasso. De toegang tot beide exposities is gratis. Om de stroom bezoekers in goede banen te leiden, wordt een beperkt aantal bezoekers tegelijk binnengelaten. Op de website van Mapfre kun je naast het reserveren van het entreekaartje ook de tijd van bezoek aangeven, waardoor je gewoon langs de rij naar binnen kunt lopen. Erg handig, vooral nu het in de Paasweek wel eens druk kan worden. Maar je zou ook deze week kunnen omzeilen, want de collectie blijft tot en met 5 mei in Madrid. Carmen Cervera, de barones van Thyssen, zal jaloers zijn dat zij deze expositie niet in haar Thyssen-Bornemisza heeft, zeker omdat het Impressionisme ook haar favoriete kunststroming is. Dat blijkt wel uit de expositie die zij heeft aangekocht: 100 schilderijen van landschappen van schilders uit de 18e en 19e eeuw. In het Prado is afgelopen week een collectie van schetsen terrats-barcelona-gneergestreken afkomstig uit het British Museum van Spaanse meesters uit de Spaanse Gouden Eeuw als Velázquez, Alonso Cano, Zurbarán, Ribera en Murillo. Deze laatste schilder kun je ook tegenkomen in het Palacio de Cibéles, waar het Huis van Alva haar kunstcollectie toont. Werken van ondere Rubens, Renoir, Titiaan, Murillo en Ingres zijn van de muren van het paleis van Liria in Madrid gehaald en overgebracht naar Cibéles. Wie naar het zien van al deze exposities nog tijd over heeft kan ook nog werken van de jonge Van Dyck zien in het Prado of een tentoonstelling overPompeï in het Expositiecentrum Arte Canal, aan het einde van de Paseo de Castellana, bij de plaza de Castilla. De schilderijen bij deze post zijn, van boven naar beneden, Danszaal in Arlés van Van Gogh, de Zigeunerin van Kees van Dongen, en Daken van Barcelona van Picasso.  

Een stilleven van een smerige wc

20/09/2011

Maar laten we beginnen met het belangrijkste schilderij van Antonio López, hierboven op de foto. Dit is het realistische schilderij van de Gran Via, al zullen degenen die de Gran Via kennen zich afvragen waar alle auto´s zijn die normaal door deze straat razen. Dus zo realistisch is het schilderij ook weer niet. López liet het gezichtsbepalende gebouw van Metropolis aan het begin van de Gran Via buiten het schilderij. Het doek hangt nu in het Thyssen Bornemisza in Madrid. Een kleine twee weken geleden bezocht ik de tentoonstelling, de meest complete van het werk van López, met het idee om daarna een post te wijden aan de expositie. Maar door tijdgebrek was het daar tot vandaag niet van gekomen. De tentoonstelling eindigt op zondag en alle kaarten zijn tot en met de laatste dag uitverkocht. Maar de fans van de schilder krijgen een herkansing in Bilbao. Want de hele collectie verhuist na 25 september van het Thyssen naar het museum van Schone Kunsten in Bilbao, waar de expositie van 6 oktober tot en met 22 januari wordt gehouden. Antonio López was zelf deze week al in Bilbao om studies te maken voor een werk dat Bilbao als thema krijgt. En voor López was er geen betere plaats om het eerste onderzoek te doen dan op het dak van de 165 meter hoge Torre Iberdrola, het hoofdkantoor van de Baskische gasmaatschappij. López zoekt het met zijn schildersezel graag hoog op. In Madrid schilderde hij verschillende wijken van de hoofdstad vanaf hoge gebouwen, zoals vanaf de brandweertoren van Vallecas.   Het schilderij boven deze post maakte hij vanaf het asfalt, maar voor het werk van andere delen van de Gran Via klom hij naar verschillende dakterassen. Het waren vooral die schilderijen waar de Madrilenen bij stil stonden om te kijken of ze gebouwen en straten op het doek herkenden. Maar ook het schilderij van de nieuwe koelkast had veel belangstelling, omdat het voor veel mensen een herkenbaar beeld is. Waarschijnlijk geldt dat niet voor veel bezoekers voor het schilderij  Het Toilet en het Raam, een schilderij van een vies toilet. Het vuil druipt van de tegeltjes af. López moet uren hebben gekeken naar deze viezigheid, maar trok er zijn neus niet voor op om het zo realistisch mogelijk op het doek te brengen.  Nu vergapen de bezoekers zich voor een schilderij van een vieze wc waar ze waarschijnlijk nooit naar binnen zullen gaan.

Gratis, en toch geen rij

15/08/2011

De kop boven deze post gaat natuurlijk niet over deze foto, die overigens niet van mij is en ook gedateerd is, maar het beeld was zaterdag hetzelfde. Al zag het er voor de ingang van het Prado, want dat is wat we zien op de foto, er een half uur eerder nog heel anders uit. Het was een merkwaardig gezicht. De suppoosten leunden verveeld op de paaltjes van de afzetlinten, die de stroom bezoekers in goede banen moet leiden.  Maar er was geen stroom, geen enkele bezoeker die op weg naar de kassa ging. Het was een zaterdagmiddag, de klok gaf kwart over vijf aan. Het was 13 augustus en die dag valt in de periode dat Madrid de stad uit is en aan het strand ligt. Maar toeristen zijn er altijd, en nu meer dan ooit, want in de stad liepen al veel jongeren die uit alle delen van de wereld naar Madrid zijn gekomen voor het aanstaande bezoek van de paus.  Maar niet voor het Prado leek het. Of toch wel, want om kwart voor zes meldden zich de eerste toeristen voor de ingang onder de grote witte parasollen, die het wachten in de rij in de hete zomer wat aangenamer moet maken. Er kwamen steeds meer bezoekers en om zes uur stond de rij tot voorbij het standbeeld van Velázquez. Deze mensen hadden het wachten in de rij er voor over om voor niets naar binnen te kunnen. Want het Prado is van 18.00 tot 20.00 uur gratis toegankelijk, op zondag van 17.00 uur tot 20.00 uur. Wie nog geen 65 is, betaalt 8 euro. Nee, er werd niet alleen maar Nederlands in de rij gesproken, eigenlijk overwegend Spaans. Want door de crisis profiteren veel Spanjaarden van ieder voordeeltje. De laatsten die na zes uur nog aanschoven, zullen weinig profijt van hun voordeeltje hebben gehad. Na een half uur wachten bleef er minder dan anderhalf uur over om de collectie van het Prado te bekijken. Alleen al voor het werk van de Spaanse meesters als Goya en Velázquez heb je die tijd al nodig.  Schuin tegenover het Prado staat het Caixa Forum, dat de hele dag gratis is. Maar daar stonden geen rijen, zoals te zien is op de foto hierboven, en ik hoorde er ook geen Nederlands spreken. Jaarlijks bezoeken 5 miljoen mensen de drie belangrijke musea aan de Paseo del Arte, zoals de paseo del Prado wordt genoemd; het Prado, Thyssen-Bornemisza en het Reina Sofia, al staat dit laatste museum niet aan de Paseo de Prado. Op weg van het Prado naar het Reina Sofiamuseum zullen die kunstliefhebbers ongetwijfeld even stilstaan bij de ´hangende tuinen´ van Patrick Blanc, die 1500 planten van 250 verschillende soorten in een zijmuur van het Caixa Forum plantte. Het forum is ingericht in een oude electriciteitscentrale. Het nieuwe gebouw werd ontworpen door de architecten Herzog en De Meuron. Het Caixa Forum opende in februari 2008 de deuren, nadat al eerder in Barcelona een Caixa Forum was geopend. De Catalaanse spaarbank trakteert de bezoeker deze zomer op de tentoonstelling Teotihuacan, in de pré-Colombiaanse tijd een belangrijke metropool. Vierhonderd objecten verhuisden van verschillende Mexicaanse musea naar Madrid en blijven daar tot 13 november. Op dezelfde verdieping is de tentoonstelling Haïtie, 34 seconden later. Indrukwekkende foto´s van Emilio Morenatti en Marta Ramoneda en een documentaire van Oriol Gispert geven een beeld van het leven van de Haïtianen na de aardbeving die het eiland op 12 januari 2010 trof. Tot 18 september is ook nog de expositie Kunst en Architectuur in Rusland 1915 – 1935 te zien. En dat allemaal gratis, en geen rijen.