Posts Tagged ‘Spanje’

Wachten op Carmen

06/01/2018

Op deze foto liet Bruno zich nog van zijn mooiste kant zien. Een regenboog boven de kapel van Santa Ana, de golven die hoog opspatten tegen de rotsen achter de middeleeuwse brug. Niet veel later trakteerde Bruno ons op een enorme regen- en hagelbui. Deze foto stuurde mijn goede vriend Carlos, eigenaar van La Noche, de gezelligste nachtkroeg van ons dorp Castro Urdiales. Carlos is geen nachtbraker die het daglicht niet kent. Dat laat deze prachtige foto duidelijk zien. Carlos kwam net uit de parkeergarage en ik liep op hetzelfde moment langs het strand, zie de foto hieronder, toen Bruno ons gezelschap kwam houden. Bruno is de naam van de tweede cyclogenesis die net voor het einde van het oude jaar kwam langsrazen. Ana ging hem begin december voor. Haar bezoek moest ik missen, omdat ik uitgerekend dat weekeinde de Nederlandse sneeuwoverlast mocht meemaken.  Ana en Bruno, sinds begin december hebben de winterstormen in Spanje een naam gekregen, zoals bijvoorbeeld de orkanen in het Caribisch gebied. Het initiatief werd genomen door de nationale weerinstituten van Portugal, Spanje en Frankrijk. Door de storm een naam te geven willen de weerstations de mensen allerter maken op de gevaren van zware windstoten en hoge golven. Alsof de naam cyclogenisis explosiva, de overtreffende trap van zwaar noodweer, niet angstaanjagend genoeg is. Als de weercode oranje of rood is, krijgt de cyclogenesis, een vorm van cycloon die regelmatig terugkeert, een jongens- of meisjesnaam, gegeven door het land dat als eerste het weeralarm afkondigt. Vanaf volgend jaar zullen de drie landen gaan samenwerken met Engeland en Ierland die al twee jaar hun stormen een naam geven. Of het allemaal veel zal helpen is maar de vraag. Bruno eiste twee mensenlevens. Deze week was bij ons de boulevard langs het strand afgesloten vanwege springvloed. Maar toch liepen er gewoon mensen over de boulevard én over het strand. Hoeveel mensen worden niet verrast door verradelijk hoog opspattende golven als ze net een foto willen maken. Na Ana en Bruno is het nu wachten op Carmen en dat is ook niet echt een naam die angst inboezemt, net zo min als onze favoriete weervrouw van Antena3, Himar González. Zij is zó lief dat ook al zou ze een orkaan aankondigen die de hele aardbol uit het universum zou blazen, dan nog zou je het idee hebben dat ze je voor morgen een prachtige lente belooft. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anuncios

Aan tafel!

06/12/2016

img_7902

Het is een vraag die regelmatig terugkeert. Zoekend naar het antwoord weet je je omringd door honderd valkuilen. Waarom ben je in Spanje gaan wonen. Welk antwoord je ook geeft, het wordt al snel uitgelegd als landverraad aan het Koninkrijk der Nederlanden. In Spanje is er een spreekwoord dat zegt dat alle vergelijkingen hatelijk zijn. Zo wordt het door je landgenoten uitgelegd. Of je nu het levensritme noemt of de kwaliteit van het leven, de reactie is bijna altijd hetzelfde; wat is er mis bij ons? Zelfs het weer kunnen we niet meer als argument opvoeren nu we aan de noordkust wonen en ons weertype veel lijkt op dat in Nederland. Alleen als je zegt dat alles hier goekoper is, dan wil een Nederlander nog wel instemmend knikken. Een discussie over de Spaanse gastronomie hoef je ook niet te voeren, want het is heel moeilijk om een Nederlander te overtuigen van de kwaliteit van de Spaanse keuken. Steeds is er bijvoorbeeld de klacht dat Spanjaarden geen groenten eten. Of dat het wel heel veel eten is dat wordt geserveerd. En het is waar. Er wordt stevig gegeten, maar als je dat ´s middags doet, heb je ´s avonds, rond een uur of negen pas weer trek. Als we de foto boven deze post als uitnodiging voor een etentje naar Nederlandse vrienden hadden gestuurd, was het hoogstwaarschijnlijk stil gebleven aan tafel. Maar zo´n stevige maaltijd is heerlijk als het aan de groene kust guur begint te worden. Een bonenschotel, van rode of img_7899zwarte bonen, met bloedworst, spareribs en chorizo bijvoorbeeld, of de cocido van de foto. Het is bovendien ook nog eens eenvoudig klaar te maken. Geen snijwerk of toverkunst met specerijen. Het belangrijkste bij dit gerecht is de inkoop. En als je eenmaal het juiste adres hebt gevonden, heb je geen boodschappenlijstje meer nodig. Je zegt bijvoorbeeld dat je cocido gaat maken en daarna hoef je alleen nog maar het advies van de slager te bevestigen. Op mijn lijstje stond bijvoorbeeld 300 gram kalfsschenkel en dat was precies dat de slager me voorstelde, zonder dat hij mijn lijstje had gezien. Bij de bereiding won ik de kennis in van Javi, een vriend die mij in het verleden in Salamanca een paar keer op een heerlijke cocido had getrakteerd. Alleen het grote varkensoor liet ik achtewege. Het recept van de Baskische kok Arguiñano dat ik op internet vond, kwam meer in de buurt van onze smaak. Zoals ik al zei de bereiding is eenvoudig. Je laat de kikkererwten een nacht weken. De volgende dag zet je een pan water op het vuur en je laat daar de kikkererwten, kalfsschenkel, een varkenspootje, ham, een stukje been en spek in gaar koken.  In een andere pan kook je de kool met de bloedworst en de chorizo. Aan de pan met kikkererwten voeg je tot slot nog de kip, wortel en aardappel toe. Als alles gaar is gekookt, voeg je een vermecelli aan de soep toe. De traditie is dan om eerst de soep te eten, daarna de kikkererweten en tot slot de groenten en het vlees. Uiteraard hoort bij stevige kost een stevige rode wijn. Het is beter om in de middag geen verplichtingen te hebben, want het valt niet mee om na dit eetfestijn weer op gang te komen. En zonder verplichtingen kan zo´n maaltijd, afgesloten met koffie en een kruidenbrandewijn, uren duren. En dat terwijl in Nederland nog steeds het idee heerst dat je alleen met kerst zo lang aan tafel mag zitten.   

Pisco sour bij de erwtensoep

06/12/2012

010 (3)

De bofkont. Zondagmiddag zat hij nog bij Sinterklaas op schoot, de Goedheiligman bracht in Gernika een bezoek aan de kinderen van de Nederlanders in het Baskenland. En vandaag vliegt hij naar Perú. Daar krijgen de kinderen de kadootjes van de Kerstman en op 6 januari zullen ook de Drie Koningen hem nog een keer verwennen, want dat hoort bij de Spaanse traditie, ook al is hij dan nog in Perú. Dat is het voordeel als je een globaliseringsbaby bent. Mama komt uit Perú, papa uit Nederland en zijn wieg staat in Spanje, in Laredo. Zijn wortels zijn als die van een ficus, ze kruipen steeds verder van de boom weg. Nu zal hij kennis gaan maken met zijn moederland. Gaat hij voor het eerst oma en opa zien, zijn neefje van twee en zijn nichtje van acht maanden. Op Kerstavond zal hij zijn eerste kaarsje uitblazen (nog meer kadootjes!!!). Kruipend gaat hij naar Perú en over drie maanden zal hij misschien lopend terugkomen naar Spanje. Achter de deur ligt de wereld voor hem open. Zal hij geïnverteerd de weg van papa gaan bewandelen? Hij leert nu Nederlands van Nijntje. Perú, Spanje, Nederland. Hij weet natuurlijk nog niets van die landen. Hopelijk krijgen de vooroordelen geen vat op hem en blijft hij globaliseren. Blijft hij zowel in Sinterklaas als in de Drie Koningen geloven. Houdt hij straks net zoveel van pisco sour als van erwtensoep.    

Juichen voor een groot beeldscherm

30/06/2010

Las dat in de grote steden in Nederland het nog maar de vraag was of de wedstrijden van Oranje zouden mogen worden uitgezonden op grote beeldschermen in cafe´s en op de pleinen.  Dat is vaak het probleem in Nederland, veel mensen bij elkaar, veel bier en al snel verandert een feest in een veldslag of wordt het straatmeubilair verbouwd. Gisteren zagen we op een groot beeldscherm bij ons tegenover op het plein achter de Corte Inglés de wedstrijd tussen Spanje en Portugal. De Iberische derby, je zou geneigd zijn het te vergelijken met een Nederland – Duitsland, maar Spanjaarden en Portugezen bemoeien zich nauwelijks met elkaar, zodat er van een rivaliteit, vooral van Spaanse zijde, eigenlijk geen sprake is.  Een Portugese vriendin die bij ons was, kon gewoon voor de spaarzame kansen van Portugal juichen zonder een glas bier over zich heen gegooid te krijgen. Twee grote feesttenten met grote beeldschermen, op het plein ook nog eens een megascherm,  ongeveer 1500 voetbalgekken en ik zag niet meer dan drie politie-agenten. Dronkenschap was er zeker na de overwinning, maar geen enkele vorm van geweldadigheid, ook niet toen vlak na het doelpunt van Villa tot twee keer toe het beeld weg viel. Onze Portugese vriendin werd na afloop niet weggehoond, maar kreeg als troost een forse arm vol met tatoeages om haar schouder. Een mooi tafereel op een plein met een mooie naam, het plein heet plaza de la Concordia.