Posts Tagged ‘San Sebastián’

De tapasader van Castro Urdiales

21/07/2018

De foto boven deze post is een sfeerbeeld van de straat La Rua bij ons in het dorp. Samen met de straat Ardigales, die in het verlengde loopt is het de tapasader van ons dorp. Een meer dan geschikte straat voor pintxopote, een Baskisch woord voor een kroegentocht met in iedere bar een wijntje of biertje met een hapje. Het Baskenland staat bekend om zijn tapasstraten, zoals in de oude wijken van Bilbao en San Sebastián. Laatstgenoemde plaats heeft de hoogste concentratie aan tapasbarren in de oude wijk van heel Spanje.  Na een bezoek aan een stuk of vijf barren heb je een aardige maaltijd bij elkaar gegeten en begint de wijn ook zijn tol te eisen. Dus je moet een keuze maken en dat valt niet mee met zo´n groot aanbod. Meestal kom je bij dezelfde barren, omdat ook vrienden daar naar toe gaan of omdat het vertrouwd en altijd goed is. Als we in Ardigales beginnen, is de eertse halte bar Javi. Deze bar heeft het grootste en meest gevarieerde aanbod aan tapas. Op een zaterdag worden ongeveer 240 tapas geserveerd. Naast bar Javi zit het beste restaurant van Castro Urdiales, La Arboleda. Voor de deur staat een vitrine waarin een vers zeebanket in het ijs ligt. Schuin tegenover heeft de eigenaar van La Arboleda Casa Pili overgenomen. Pili sneuvelde na de uitzending van het programma Pesadilla en la cocina, de Spaaanse variant op Herrie in de Keuken. Het nieuwe restaurant heet El Nuevo Funi en de specialiteit is paella, waarmee het restaurant een grote concurrent is voor Don Quichote, die dezelfde specialiteit heeft en ernaast is gevestigd.

Een stukje verderop in de straat zit sidreria Marcelo, dat al jaren het beste vlees van Castro aanbiedt. Als je een menu bestelt, kun je onbeperkt cider tappen uit het vat. Naast Marcelo zit de Lechería, een favoriet voor ouders met kinderen om kip te eten. Een stukje voorbij Marcelo is de populaire nachtkroeg La Noche, een mooie bruine kroeg van de Catalaanse eigenaar Carlos. Na La Noche eindigt de straat Ardigales bij de calle Santander. Aan de overkant begint La Rua met nog meer tapasbarren. El Figon Rosa, la Bodeguita, El Quinto Pino, La Vineria, Kike-U2, La Marinera. De Rua eindigt bijna ín de bar La Kaloka die op de kop van de straat is gevestigd. Net voor La Kaloka zit in de zijstraat Nuestra Señora de bar La Fuente, waar de specialiteit tortilla de patatas is. De tortilla wordt steeds vers uit de keuken van een aanpalend pand op de toog van de bar gezet. En dan zijn in deze route de barren rond het plein van het gemeentehuis in de haven nog niet eens opgenomen. La Cierbanata, la Goleta, Los Chelines, het befaamde restaurant El Marinero en Alfredo. En dan hebben we het ook nog niet gehad over de txistorra van bar Artxanda, de Argentijnse empanadillas van Los Bocaditos en alle andere barren die ongetwijfeld een bezoek meer dan waard zijn. Misschien moeten we die maar bewaren voor een volgende post. Zo blijft het schrijven van een blog een heerlijke bezigheid.

Anuncios

Het huis van mijn vader

24/02/2018

Waar was ik toen, vroeg ons tweede zoontje toen hij een babyfoto van zijn anderhalf jaar oudere broertje zag. In onze gedachte, antwoordde zijn moeder. Dezelfde vraag kwam in mij op, toen ik onlangs bovenstaande foto op Facebook zag. Een luchtfoto van mijn geboortedorp Beesd uit 1960. Het huis waar mijn wieg stond is te herkennen boven in de foto in de rechterstraat van het rechthoek van vier straten, ter hoogte van de t-splitsing. Je moet er wel voor inzoomen om het te kunnen zien. Vier huizen op een rij, waarschijnlijk nog in aanbouw, want mijn ouders trokken er in 1964 in. Een typisch huis volgens de architectonische normen uit die tijd; rijtjeshuis en doorzonwoning. Waar was ik, toen deze foto werd genomen. Het zou nog tien jaar duren voor ik in huis kwam. Een paar jaar geleden zetten we het huis in de verkoop. Toen ik dat tegen Baskische vrienden vertelde, fronsten sommigen hun wenkbrauwen. Want voor veel Basken is een huis een bezit voor de eeuwigheid. De dakpan is het symbool voor eigendom. Toen het huis werd leeggehaald, begreep ik de Baskische reactie nog niet. Dat begrip kwam wel toen jaren later het huis werd verkocht en er al snel een grote afvalcontainer in de voortuin stond. Na materieel bezit werd nu de ziel uit het huis gesneden. Het huis zou nooit meer hetzelfde zijn. Vertrouwde hoekjes verdwenen, tussenmuren werden geslecht, en de telefoon met de draaischijf aan de muur bij de trap zal er waarschijnlijk ook niet meer hangen.

Overigens zal de Bask zonder problemen afstand doen van zijn appartement, zoals die torenhoog in de plaatsen tussen de bergen staan. Eibar is daar een mooi voorbeeld van, een plaats aan de snelweg tussen San Sebastián en Bilbao, waar alleen  appartementenblokken van elf of twaalf verdiepingen staan, omdat er geen ruimte is voor laagbouw. Als de Bask het over zijn huis heeft, heeft hij het over zijn etxea, een landhuis of boerderij. Die blijven voor eeuwig familiebezit. De bewoners stellen zich niet voor met hun achternaam, maar met de naam van hun huis. Of het huis is de achternaam geworden, zoals bij Etxaberria, wat Nieuwhuis betekent. Zelfs de voornaam Xavier is afgeleid van Etxaberria. De Baskische poeet Gabriel Aresti schreef in het Baskisch een mooi gedicht over het Baskische huis, de etxea. Hieronder een vrije vertaling. 

Ik zal het huis van mijn vader verdedigen,

tegen wolven, tegen de droogte, tegen woekerpraktijken, tegen de wet

Ik zal het huis van mijn vader verdedigen

al zal ik het vee, de moestuinen, de pijnbomen verliezen

al zal ik de rente, de opbrengsten, de dividenden verliezen

toch zal ik het huis van mijn vader verdedigen

Ze kunnen mijn wapens afnemen, en met mijn handen zal ik het huis van mijn vader verdedigen

Ze kunnen mijn handen afhakken en met mijn armen zal ik het huis van mijn vader verdedigen

Ze kunnen me zonder armen, schouders en borstkast laten en met mijn ziel zal ik het huis van mijn vader verdedigen

Ik zal dood gaan, mijn ziel zal verloren gaan, mijn nageslacht zal verdwijnen

maar het huis van mijn vader zal er altijd blijven staan

 

Toerist rot op!

14/08/2017

De Spaanse politiek probeert de anti-toerisme manifestaties van de laatste weken uit te leggen als uitzonderlijke acties. Maar gezien de regelmaat waarmee de acties tegen het toerisme in de media terugkeren, lijkt er toch wel wat meer aan de hand te zijn. In Palma de Mallorca, Barcelona, San Sebastián en Bilbao duiken overal leuzen op tegen de toerist, zoals het voorbeeld op de foto boven deze post. In Barcelona werd een toeristenbus bestookt door actievoerders, vooral uit de hoek van extreem-links, en in San Sebastián werd het toeristentreintje tot stoppen gebracht en kregen de toeristen een regen van confetti over zich heen. Uiteraard probeert de Spaanse regering deze acties te bagataliseren, want als dit nieuws met grote koppen in de buitenlandse pers verschijnt, kan dat grote schade berokkenen aan het toerisme in Spanje. En dat terwijl het toerisme een belangrijke inkomstenbron is voor Spanje en het aantal toeristen dit jaar waarschijnlijk het aantal van 61 miljoen gaat overschrijden. Er wordt al gesproken over meer dan 70 miljoen toeristen. Waarschijnlijk zit daar juist het probleem. Het zijn er teveel. Ze pikken de appartementen in van de Spanjaard, waardoor die moet verkassen. In de oude visserswijk Barceloneta in Barcelona ´wonen´ inmiddels meer toeristen, dan oorspronkelijke bewoners. In Palma verdrievoudigt de huur in de zomer.

Bij ons in Castro Urdiales hoorde ik iemand vertellen dat hij 894 euro huur had betaald voor een week in een appartement. De gemiddelde huurprijs voor een dergelijk appartement schommelt rond de 650 euro, per maand… Huisjesmelkers willen in de vakantiemaanden alleen maar hun appartement voor een week of  twee aan toeristen verhuren en verhogen de huur om de eigenlijke bewoner te ontmoedigen om zijn appartement aan te houden. Degenen die blijven, worden bijna iedere week geconfronteerd met nieuwe buren die feestvieren en voor overlast zorgen. Om maar te zwijgen over de uitgaansgebieden in de badplaatsen, waar de dronken jeugd de straten terroriseert. Waarschijnlijk zal de Bask die ´s ochtends in zijn stamcafé een wijntje drinkt en zich opeens ziet omringd door 40 cruisegangers die bij hun excursie recht hebben op een glas wijn en een tapa, ook niet blij zijn met zoveel toeristen. Ook de middenstand klaagt. De cruisegangers worden een paar uur door de stad geleid en hebben geen tijd om ook maar iets te kopen, niet eens een ansichtkaart. Toeristen die op markten op de eerste rij voor de kramen staan. Niet om te kopen, maar om te fotograferen. Hetzelfde geldt voor toeristen in de all inclusivehotels, die ook niet meer buiten de deur van hun hotel iets gaan eten of drinken. 

Hopelijk zullen mijn collega´s van SRC-Reizen buiten schot blijven. Want wij gaan wel keurig naar hotels, moedigen onze gasten aan om tussen de middag in de restaurants de lokale keuken te proeven en leggen de plaatselijke gewoonten en gebruiken uit om ons daar dan zoveel mogelijk aan aan te passen. Want als toerist zijn we uiteindelijk alleen maar te gast. Not all tourists are bastards. En zeker ook niet alle Spanjaarden zullen het toerisme willen uitdrijven.  

 

De ciderboerderijen van Astigarraga

24/12/2016

img_20161111_145135

Als de Basken straks de laatste resten van hun kerstmaaltijden nog aan het herkauwen zijn, staat alweer een nieuwe gastronomische afspraak op de kalender. Vanaf januari openen de sidrerias, de ciderboederijen weer hun deuren. En dat betekent een grote t-bonesteak van de os, de chuletón, eten en onbeperkt cider drinken. Het vaste menu in de ciderhuizen. In het Baskenland zijn de meeste van deze restaurants gelegen rond Astiarraga.  Ze liggen iets ten zuiden van San Sebastián verscholen langs en onder het knooppunt van wegen die naar Pamplona, Frankrijk, Bilbao en Vitoria Gasteiz gaan. In de omgeving veel appelbomen. De appelteelt gaat terug naar de tijd dat uit de haven van San Sebastián de schepen onder de vlag van de Real Compania Guipuzcoana de Caracas naar de Nieuwe Wereld zeilden. Een soort Baskische West-Indische Compagnie. De handelaren brachten keramiek uit Valencia, wijn uit de Riojastreek en wol uit Castilië naar de koloniën en kwamen met cacao, koffie en tabak terug. Het waren deze Basken die het monopolie doorbraken die de Nederlanden hadden op de handel in cacao. De zeevaarders ontdekten dat het drinken van cider op de lange reizen dé manier was om voldoende vitamine C binnen te krijgen en zo scheurbuik te voorkomen.

015 Dat is de reden van de vele ciderboerderijen en de appelgaarden ten zuiden van San Sebastián. Er staan er maar liefst 24 rond Astigarraga. Na de oogst in september worden de appels geperst en laat men het sap fermenteren. In januari worden de vaten aangeslagen. Als de vaten leeg zijn, zo rond april sluiten de ciderboerderijen hun deuren weer. Natuurlijk zijn er ook ciderrestaurants die het hele jaar door zijn geopend, zoals Arriaga in de calle Perro in Bilbao of Marcelino bij ons in het dorp. In welke sidreria je ook komt, het menu is bijna overal hetzelfde. Als voorgerecht vis- en hampaté, een omelet van kabeljauw en soms ook groene paprikaatjes en chorizo. En als hoofdgerecht de t-bonesteak van de os. Langs de muur staan de grote vaten opgesteld waar de bezoeker onbeperkt cider kan tappen. De cider moet met een lange straal in glas of karaf worden geschonken, zodat de appelwijn gaat schuimen en het aroma vrijkomt. Het is als met bier, als de sider doodslaat kun je hem maar beter weggooien. De foto boven deze post is genomen in de ciderboerderij van Lizeaga, waar ik voor een klus in november was. Een Engelse dame wilde met haar familie de verjaardag van haar man in een ciderboerderij vieren. Het enige dat ik moest doen was de familie van Bilbao naar het restaurant in Astigarraga brengen, met de familie mee eten en ze weer terugbrengen naar het hotel in Bilbao. Ogenschijnlijk een eenvoudige opdracht, al viel het niet mee om in een ciderboerderij geen druppel cider te mogen drinken. Lizeaga was in november een van de weinige ciderboerderijen die open was. Een traditioneel lokaal gerund door vader en dochter. Het brood werd niet keurig gesneden en in een mandje geserveerd, maar als heel stokbrood op tafel gelegd. De kabeljauwomelet werd midden op tafel gezet. Geen bordjes om je eigen stukje op te leggen. Toen ik namens de familie om bordjes vroeg, kon ik er als tegemoetkoming twee krijgen. In de 16e-eeuwse boerderij was er alleen cider, rode wijn en water. Geen menukaart en geen verwarming. De meeste gasten, ook lokaal, aten met hun dikke winterjas aan. Maar wel een ontzettend goed bereide steak. Zo lekker had de familie die in Londen nog nooit geproefd.

 

De eerste tv-kok van Spanje

15/02/2016

IMG_5532

Ze zijn even ontsnapt uit de keuken en roken nu een peukje achter de bronzen rug van hun grote baas. De jongens en meiden die hier op het muurtje genieten van hun pauze werken in het restaurant van Karlos Arguiñano in Zarautz. Omdat de kok een beroemdheid is in Spanje, is een fotostop bij zijn restaurant een verplicht nummer op een excursie langs de kust bij San Sebastián. In het hoogseizoen is het onmogelijk om voor de deur te stoppen. Het restaurant staat aan het strand en de straat waar het autoverkeer doorheen gaat is erg smal. Maar op een stormachtige dag in februari was het geen probleem. Toen ik het keukenpersoneel voor de deur gezellig zag keuvelen, moest ik gelijk denken aan een commentaar dat ik een dag eerder had gelezen op de site van vipgourmet,  http://karlos-arguinano.vipgourmet.com. Het gaat om de reactie die als kop heeft Nefasto, gevolgd door maar liefst drie uitroeptekens. Nefasto zou je in deze context kunnen vertalen als rampzalig. De schrijver van het commentaar laat geen spaan heel van het restaurant. Eerst krijgt het keukenpersoneel er van langs, omdat hij dat rokend aantreft bij de ingang van het restaurant. Misschien zijn het wel dezelfde medewerkers die hier op de foto staan. Ongepast vond de man. Ik ben het niet met hem eens. Waarom zouden ze bij de IMG_5536achterdeur weggedoken achter de containers met eetresten hun sigaret moeten roken. Het belangrijkste is toch dat ze een heerlijke maaltijd met een welgemeende glimlach op tafel zetten. Maar ook dat was niet hiet geval, vond de man. Als ik zelf op zoek ben naar een restaurant of hotel, lees ik zelden vooraf de reacties die op internet worden geplaatst. Soms zegt het meer over de schrijver dan over hotel of restaurant. Vind het zelf ook moeilijk om iemand een tip te geven voor bijvoorbeeld een restaurant in Bilbao, met het enorme aanbod dat er is. Als je wat meer reacties over het restaurant van Arguiñano opzoekt, vindt je veel lovende woorden. Bovendien is het er relatief goedkoop, zeker voor een restaurant van zo´n beroemde kok. Een menu kost 34,50 euro.

Arguiñano is zelf nauwelijks meer actief in het hotel-restaurant, ingericht in een stijlvol stadspaleis uit het begin van de 20e eeuw. Hij heeft het restaurant dat hij in 1978 opende in handen gegeven van zijn vijf zonen. Arguiñano heeft het waarschijnlijk veel te druk met zijn tv-werk. Hij was een van de eerste tv-koks in Spanje, had zijn eerste programma begin jaren negentig. en speelde bescheiden bijrollen in drie films. Iedere ochtend presenteert hij op de commerciële zender Antena 3 het programma Arguiñano in je keuken.  Inmiddels heeft hij op de buis gezelschap gekregen van een groot deel van zijn gastronomische broeders. Kookcompetities als Masterchef, Topchef of Pesadillas en la Cocina, de Spaanse versie van Herrie in de keuken, zijn populair in Spanje. Arguiñano heeft geen michelinster, zoals bijvoorbeeld zijn collega´s als Arzak en Berasategui in San Sebastián, maar Arguiñano weet zichzelf goed te verkopen. Met zijn joviale karakter en zijn grappen heeft hij niet alleen een trouw kijkerspubliek opgebouwd, maar geniet ook zijn restaurant veel faam. En maakt het helemaal niet uit waar zijn medewerkers hun sigaretje roken. 

 

Meteorologisch masochisme aan de groene kust

11/02/2016

IMG_5534

Als een volleerd schermer probeerde de voorbijganger zijn paraplu naar de wind te steken. Dat viel niet mee. Op het plein leek de wind van alle kanten te komen om dan opeens vanuit onverwachte hoek toe te slaan. Het stukje doek getrokken over de iele metale sprieten hielp allang niet meer tegen de regen. Die sloeg er inmiddels van alle kanten onder. Het was nu vooral zaak om de paraplu heel te houden. De voorbijganger glimlachte toen hij zag hoe wij hem, schuilend onder de galerij van het plein, vol medelijden nakeken. Uit de glimlach sprak een gevoel van, het is niet anders, hier moeten wij het in het noorden mee doen. Weinig kwade gezichten op deze dag in San Sebastián. Regen en heel veel wind zijn de weerelementen die horen bij een winter aan de Cantabrische kust. Tot nu toe was het een tamme winter geweest, met temperaturen die meer bij de lente hoorden dan bij de winter. En nauwelijks regen. De groene kust kreeg een fletse kleur. Zo werden de winterdagen afgeteld en had de Cantabriër nog geen storm meegemaakt. Hij IMG_5539ging er steeds meer naar verlangen, naar die regen die striemt  in het gezicht, de wind die je lijkt op te tillen als je om de hoek van een gebouw komt. Noem het meteorologisch masochisme. En nu in de nacht van maandag op dinsdag landde de eerste storm op de Cantabrische kust. En uitgerekend op dinsdag was mijn eerste excursiedag van het jaar. Met drie toeristen naar Loyola, Getaria, Zarautz en San Sebastián. Zij hadden hele andere gevoelens, toen ze onder de galerij stonden te schuilen voor de regen. Maar ze waren dan ook geen Bask of Cantabriër, maar toeristen uit Brisbane en van Lanzarote en op die plaatsen werden dinsdag temperaturen gemeten van respectievelijk 29 en 22 graden. Daar stak de 8 graden waarmee San Sebastián het dinsdagmiddag mee moest doen, wel heel schril bij af. De regen en wind deed de gevoelstemperatuur nog verder dalen. Probeer dan nog maar eens uit te leggen aan buitenstaanders dat de mensen hier stiekem uitkeken naar dit weer.

Het leverde ook mooie plaatjes op. De hoge golven die dreigend op de kust afrolden. En boven de golven de nevel veroorzaakt door de wind die de schuimkoppen afkamde. Eigenlijk kwamen we voor dit spektakel net te laat aan bij de kust. De springvloed had zich gemeld in de nacht en vroege ochtenduren en had toen ook de meeste schade IMG_5538veroorzaakt. Vooral in Zarautz en San Sebastián, waar de golven een hoogte van bijna tien meter bereikten. Het water was door de glazen pui van een sportschool aan het strand van la Concha geslagen. Aan de Paseo Nuevo, de weg die achter de heuvel van Urgull loopt, was het lokaal van de fotografenvereniging zwaar getroffen. Toen wij de kust bereikten, was de zee zich al aan het terugtrekken. Surfers waagden zich weer op het water en de kustweg van Zumaia naar Zarautz was open, terwijl die bij zware stormen bijna altijd wordt afgesloten. Nu konden we nog genieten van de laatste uitspattingen van het natuurgeweld op de Cantabrische Zee. Het was ook nog droog, maar aan de horizon werd het steeds donkerder en de bewolking kwam steeds dichter naar de kust drijven, zoals op de foto boven deze post, genomen bij het strand van Zarautz, is te zien, De eerste druppels vielen toen we naar het uitzichtspunt op de heuvel van Igueldo liepen. Het gedruppel ging al snel over in een aanhoudende regen, waar die middag inderdaad geen einde aan zou komen. De oude wijk van San Sebastián gaf een trieste aanblik. Dat de stad dit jaar de culturele hoofdstad van Europa is, namen mijn gasten voor lief.  

Beleef Bilbao en het Baskenland

09/04/2014

Ongeveer vier jaar geleden mocht ik voor SRC-cultuurvakanties een zogenaamde droomreis ontwerpen. Het moest een reis zijn naar een plaats of streek, waar ik de reiziger graag mee naar toe zou willen nemen en waar SRC nog niet of nauwelijks naar toe ging. Mijn keuze viel op het Baskenland, omdat deze streek verbazingwekkend genoeg nog nauwelijks is ontdekt door het toerisme. In augustus bied ik samen met SRC weer een reis aan naar het Baskenland met een standplaatshotel in Bilbao. Ondanks de enorme gedaantewisseling die de stad heeft ondergaan, staat de stad nog nauwelijks in de belangstelling. Heeft u de Sagrada Familia in Barcelona gezien, het Pradomuseum in Madrid bezocht en geflaneerd over de plaza de España in Sevilla, dan wordt het nu hoog tijd om Bilbao en het Baskenland te beleven!  Hieronder het programma van de reis en hoe u deze kunt boeken. Spaans bloed zal de komende tijd meer in het teken staan van Bilbao en het Baskenland.

073 (2)

Bilbao is uitgegroeid tot een van de populaire steden in Spanje voor een korte citytrip. Dat heeft de stad natuurlijk te danken aan het bijzondere Guggenheimmuseum, maar dit project was nog maar het begin van de enorme facelift die de stad onderging. Architecten als Gehry, Foster en Calatrava tekenden voor de gedaanteverwisseling van de stad. In cultureel, architectonisch en gastronomisch opzicht, maar ook als het gaat om het winkelaanbod is Bilbao een heerlijke stad om een paar dagen te verblijven. En de stad is een ideale uitvalsbasis om te genieten van de kust en het wijngebied van de Rioja.

 

6-daagse reis van 23 t/m 28 augustus

Vanaf 769 euro

 

Dag 1: Naar Bilbao

In de middag vliegen we van Amsterdam naar Bilbao. Na aankomst rijden we naar ons hotel. Het viersterrenhotel Barceló Nervión ligt in het centrum van de stad aan de rivier de Nervión en op loopafstand van het Guggenheimmuseum, de oude stad en het winkelgebied van de Gran Vía.

050 (2)

 

 

Dag 2: Bilbao

Het futuristische Guggenheimmuseum is het beste voorbeeld van de gedaantewisseling die Bilbao de laatste jaren heeft ondergaan. Architecten als Santiago Calatrava, Norman Foster, Frank Gehry, Rafael Moneo, Isozaki Atea en Cesar Pelli tekenden voor de face-lift van de hoodstad van Vizcaya. Op de kade bij de rivier de Nervion die door de stad stroomt en waar vroeger de zware industrie was gevestigd, is het nu heerlijk toeven. We bezoeken uitgebreid het Guggenheimmuseum, ontworpen door de architect Frank Gehry. Naast de vaste collectie exposeert het Guggenheim in deze periode een collectie van Yoko Ono en Georges Braque, een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de stroming van het kubisme. In de oude stad zien we de kathedraal, het theater Arriaga en de plaza Nueva, met rondom het plein de typische tapasbarretjes.

TU Santiago 019

Dag 3: Langs de Baskische kust

In de ochtend gaan we naar Guernica. De voormalige Baskische hoofdstad werd in de Spaanse Burgeroorlog verwoest door het Duitse Condorlegioen. Het beroemde schilderij van Picasso, dat in het Reina Sofiamuseum in Madrid hangt, herinnert aan dit bombardement. In Guernica zien we de beroemde oude eik, hét symbool van het Baskische nationalisme. Ook nemen we een kijkje op de markt, die iedere maandag in Guernica wordt gehouden. Vervolgens rijden we naar de kust, waar we het prachtige natuurgebied van Urdaibai zien en de vissersplaatsjes Mundaka en Bermeo. Net voorbij Bermeo staat op een rots voor de kust de kerk van San Juan de Gaztelugatxe. Aan het einde van de dag bezoeken we de hangbrug van Portugalete, die in 2006 door UNESCO tot cultureel werelderfgoed werd uitgeroepen. De brug werd in 1890 geopend en is nog steeds in gebruik. Een gondel die aan de brug hangt zet auto´s, fietsers en voetgangers over.

011Dag 4: La Rioja

Een deel van dit beroemde wijngebied ligt in het Baskenland, de zogenaamde Rioja Alavesa. Tijdens onze rit door het wijngebied zien we de bodega van Domecq, ontworpen door Santiago Calatrava. In het dorpje El Ciego ontwierp Frank Gehry voor het wijnhuis van de Marques de Riscal een hotel met spa in de stijl van het Guggenheimmuseum. We bezoeken het ommuurde wijnstadje Laguardia dat op een heuvel ligt en vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over de wijnstreek. Net buiten Labastida bezoeken we een bodega, waar we niet alleen de heerlijke Riojawijn zullen proeven, maar ook de gerechten van de streek (kosten zijn inbegrepen).

041Dag 5: San Sebastián

San Sebastián is een heerlijke, mondaine badplaats, waar ooit het Spaanse koningshuis de zomer doorbracht. We zien de charmante schelpvormige baai, waarlangs het heerlijk flaneren is. Dichtbij het strand is de oude stad, de zogenaamde parte vieja. Daar vindt u de hoogste concentratie aan barren van heel Spanje. Een goede mogelijkheid om een tapastocht te maken. We wandelen langs de baai, zien het voormalige zomerpaleis van het Spaanse koningshuis en ook het bijzondere Kursaal van de Spaanse architect Rafael Moneo.

Dag 6: Naar huis

Omdat de terugvlucht pas laat in de middag is, heeft u nog een groot deel van de dag de tijd om nog van Bilbao te genieten. U kunt winkelen aan de Gran Vía. Voor gastronomische souvenirs kunt u naar de markt aan de rivier de Nervión. Of gaat u nog een keer op tapastocht door de oude wijk van Bilbao.

(wijzigingen in het programma zijn voorbehouden)

De reis wordt uitgevoerd door SRC-Cultuurvakanties

 

Inbegrepen

Vlucht Amsterdam – Bilbao v.v. met de KLM

Vluchttijden: Amsterdam – Bilbao 14.50 – 17.00 uur

Bilbao – Amsterdam 17.35 – 19.45 uur

(vluchttijden kunnen worden gewijzigd)

Luchthavenbelastingen en heffingen

Vervoer ter plaatse in een lokale touringcar voorzien van airconditioning

Overnachting in een 2-persoonskamer voorzien van douche en toilet

1-persoonskamertoeslag 245 euro p.p.

Verzorging op basis van logies en ontbijt

De lunch op dag 4

De excursies zoals omschreven

 

Niet inbegrepen

Reis- en/of annuleringsverzekering

Niet genoemde maaltijden

Fooien

Entreegelden, circa 30 euro p.p.

Verplichte bijdrage aan het calamiteitenfonds à € 2,50 per 9 deelnemers

Administratiekosten € 15,- per adres

 

U kunt deze reis boeken door een mail te sturen naar: dvaaalen@hotmail.com. U krijgt dan een aanmeldingsformulier opgestuurd, dat u naar hetzelfde adres kunt terugmailen of per post kunt opsturen naar SRC-Reizen op Maat, t.a.v. S. v.d. Maat, Antwoordnummer 1530, 9700 VE Groningen.

Vuurwerk van water

07/02/2014

OLAS DE DIEZ METROS DEJAN DAÑOS EN PARQUES, GARAJES Y VIVIENDAS EN CANTABRIA

Nietsvermoedend waren we zondag naar beneden gewandeld, naar de boulevard aan het strand van Ostende. De houten boot, la baca, de koe, zegt het geadopteerde Chinese vriendinnetje van ons zoontje, omdat ze de r niet kan uitspreken, was te water gelaten en lag midden in een waterplas in de speeltuin. Niet vreemd na tien dagen lang de ene regenbui naar de andere. Een stuk verderop was de boulevard bedekt met een dikke laag zand. Niet ver daarvandaan had een afscheidingsmuur en een rijtje coniferen het begeven. En weer een paar meter verder was een muur bezweken. Een aantal stenen was in het zwembad gerold. Delen van de balustrade langs 075de boulevard waren omgebogen. Voor de deur van bar Alexander dook een duikbril op in het zand. Het zand had voorbij het plein zelfs de weg bereikt. We keken naar de zee, maar de sluipmoordenaar hield zich nu aardig kalm. Alleen bij de ingang van de baai sloegen de golven hoog tegen de rotsen. Een vuurwerk van water. Aan het einde van de nacht, naar het ochtendgloren toe, had de Cantabrische Zee toegeslagen, de golven als een kudde wilde paarden ogejaagd, het strand op en daar voorbij, niets ontziend, een ravage achterlatend.  De furie van Neptunus werd in Santander prachtig vastgelegd op de foto boven deze post.  In vergelijking met andere plaatsen aan de Cantabrische 074kust, waren we er in Castro nog genadig vanaf gekomen. In Lugo werd een 15-jarige jongen met zijn fiets door de golven van een pier geslagen en gisteren brak voor de kust van Bayonne een schip doormidden. In San Sebastían stonden winkels en wijken blank. In Castro bleef het gelukkig alleen bij materiële schade en konden we op deze heerlijke zondagmiddag, die meer voelde als voorjaar dan als noodweer op de kust, genieten van een witte wijn, Verdejo uit Reuda en kon ons zoontje ravotten op het strand. Inmiddels is de wind gedraaid naar het zuiden en komen van over de bergen temperaturen van boven de twintig graden naar ons toewaaien. De winterjas kan weer even uit en ook het cliché dat het hier, aan de groene kust, alleen maar regent, kan weer even in de kast blijven.   

Sla de vaten maar aan

19/02/2012


Je hoeft deze goede vriend niet uit te leggen hoe het er aan toe gaat in een sidreria. Onbeperkt cider tappen, het is een mooi affiche. Maar het restaurant, in dit geval sidreria Marcelo, bij ons in Castro, kondigt het niet groot aan op een krijtbord of in de etalage. Want als je naar een sidreria gaat, wéét je dat je kunt blijven tappen zolang je maar wilt. In het Baskenland is het nu het seizoen van de sidreria´s, die traditioneel zijn geopend tussen ongeveer half januari en half maart. In de Baskische provincie Guipuzcoa, en dan vooral rond Hernani en Astigarraga, iets ten zuiden van San Sebastián, wemelt het van de appelwijnrestaurants. Het bureau van Toerisme in San Sebastián geeft speciale plattegronden uit van de streek, waarop de restaurants zijn ingetekend. De authentieke restaurants zijn ingericht in oude boerderijen, de caseríos. De grote vaten staan op de plaats waar eerst de koeien stonden en de straal cider die langs de karaf of het glas gaat, verdwijnt in de trog. De gasten zitten op banken aan lange houten tafels. Het menu, de prijs schommelt tussen de 25 en 40 euro, bestaat meestal uit een stokvisomelet als voorgerecht en een chuletón, een enorme T-bone steak als hoofdgerecht. De appelwijn wordt overigens in grote tankwagens uit Asturië gereden, daar komt de cider oorspronkelijk vandaan. Uit de vaten komt de sidra gasificada, een cider waar koolzuur en suiker aan wordt toegevoegd. De cider gaat dan nog meer schuimen als hij met een lange straal in karaf of glas wordt geschonken. Alleen dan komen de aroma´s vrij. Cider die niet meer schuimt, hoor je weg te gooien. Beter is natuurlijk nog om te voorkomen dat de schuim verdwijnt en je glas in een teug te legen. El Marcelo in Castro is een modern restaurant. Het vlees komt niet als grote lap, maar in kleine stukjes, en is al voorbereidt in de keuken. Op tafel kun je al steengrillend zelf bepalen of je je vlees doorbakken wilt of niet. Het cidervat staat dicht bij de tafels en op de grond voor het vat staat een klein rond kuipje, dat de gemorste cider opvangt. Als je niet beter weet, zou je denken dat de eigenaar last van lekkage heeft.  Bij de bar staan lange houten tafels en banken, en als je op een zaterdag rond een uur of acht uur binnenkomt, twee uur voor etenstijd, lijkt het wel op een kinderdagverblijf. De ouders staan aan de bar, terwijl de kinderen aan de lange tafels spelen. Overigens heeft El Marcelo veel meer op de kaart staan dan alleen het cidermenu en het restaurant is het hele jaar door geopend, dus wie wil kan ook in de zomer langskomen.    

San Sebastián, culturele hoofdstad van Europa 2016

28/06/2011

 

Ik gebruikte deze kop gisteren ook al, zoals ik in eerdere berichten ook Córdoba, Las Palmas, Zaragoza, Burgos en Segovia al aankondigde als culturele hoofdstad van Europa in 2016. Zelf had ik verwacht dat Córdoba de titel in de wacht zou slepen, maar de jury besliste een half uur geleden anders. San Sebastián mag zich in 2016 samen met het Poolse Wroclaw een jaar lang culturele hoofdstad van Europa noemen. Het is een bevestiging dat het imago van San Sebastían en van heel Baskenland is veranderd. Zou de ETA of zijn jeugdbeweging nog actief zijn geweest, dan was de keuze hoogstwaarschijnlijk op een andere stad gevallen. De keuze voor San Sebastián komt op een moment dat de socialisten in het gemeentehuis hebben plaatsgemaakt voor Bildu, de partij die streeft voor onafhankelijkheid van het Baskenland. Zij zouden het culturele feestje kunnen aangrijpen als een toneel om de boodschap van een onafhankelijk Baskenland naar buiten te brengen, zoals dat ook in Barcelona gebeurde tijdens de Olympische spelen van 1992. Maar wellicht dat Bildu tegen die tijd alweer uit beeld is, want een jaar voor San Sebastián culturele hoofdstad zal zijn, zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Hoe dan ook, het toerisme zal gaan toenemen, niet alleen in San Sebastián, want de afstanden in het Baskenland zijn zo klein dat ook andere plaatsen van het succes van San Sebastián of Donostia zullen profiteren. De Spaanse lowbudgetmaatschappij Vueling biedt sinds vorig jaar rechtstreekse vluchten aan van Amsterdam naar Bilbao. Van Bilbao is het over de AP8 iets meer dan een uur rijden naar San Sebastián. Vorig jaar mocht ik voor mijn werkgever SRC een reis organiseren naar het Baskenland. Het succes was zo groot dat de reis nu met verschillende vertrekdata in de brochure is opgenomen. Hopelijk kan ik er nog veel reizen begeleiden en in mijn vrije uurtjes even uitrusten op mijn favoriete bankje, op de foto boven deze post, aan de schelpvormige baai la Concha.