Posts Tagged ‘Rastro’

Terug naar de Rastro

12/09/2016

img_7644

In augustus was het precies vijftien jaar geleden dat ik in deze straat neerstreek, calle de mira el rio alta. Tenminste, mijn balkon keek uit op deze straat. De ingang van het appartementencomplex lag in een straat om de hoek, in de calle del Bastero, nummer 13, de derde etage, en er was geen lift. Niet dat dat een groot probleem was, zoveel spullen had ik niet bij me. Het appartement was al ingericht en ik deelde het met twee Spaanse jongens en een Zwitsers meisje. Ik kreeg de tip dat er een kamer vrij kwam van een collega. Ik belde ergens in juni met de vraag of ik er dan in augustus kon intrekken. Er werd geen loting of selectie gehouden. Ik had gebeld en dus zou de kamer voor mij zijn, ook al zou ik er pas twee maanden later intrekken. Het appartement lag midden in de Rastro, in de wijk van de antiekmarkt die iedere zondag wordt gehouden. In de wijk wemelt het van de antiekzaakjes. Op zondag zetten de eigenaars veel spullen op straat om kopers te lokken.

Uren bracht ik door op het balkon om te lezen over Spanje, maar ook om naar Spanje te kijken en te luisteren. Ik zal nooit meer vergeten hoe op een dag een meisje vanaf het balkon aan de overkant van de straat aan me vroeg hoe laat het was. Ze was rond de veertien jaar. Ze had een prachtig gezichtje met donkere ogen en lang zwart haar. Ze was ongetwijfeld van Andalusische afkomst, want in de wijk woonde een grote Andalusische gemeenschap. Toen ik haar de tijd vertelde, bedankte ze me met een sierlijk en sensueel handgebaar waarmee Carmen de hele tabaksfabriek in vuur en vlam had kunnen zetten. Vanaf het balkon hoorde ik uitgebreide wedstrijdanalyses van de oude mannen van de antiekwinkels over vooral Atlético Madrid, want dat was de club bij ons in de buurt. Mijn Spaanse huisgenoten heetten Nacho en Pipo, die laatste naam was een bijnaam, zijn eigenlijke naam heb ik volgens mij nooit geweten. De Zwitserse vriendin van Pipo studeerde Kunstgeschiedenis. Nacho zocht in die tijd zijn weg in de wereld van het theater. img_7640Jaren later,  nadat ik al was vertrokken uit de Rastro kwam ik hem tegen tijdens een zapronde langs de Spaanse televisiekanalen. Hij had de rol van conciërge in een humoristische serie. De afgelopen weken speelde hij in een theater om de hoek bij het hotel waar ik dankzij Jeroen Bosch een kleine maand mocht doorbrengen. Na afloop van een van de voorstellingen wachtte ik hem op bij de artiesteningang. Toen hij naar buiten kwam, herkende hij me onmiddellijk. Hij woonde niet meer in hetzelfde appartement. Pipo en Melany waren naar Luxemburg verhuist, vertelde hij me. We zouden elkaar nog wel een keer tegenkomen op de Rastro om een biertje te drinken. De Rastro is na vijftien jaar niets veranderd. Net zo min als de Spaanse gewoonte  om afspraken niet in een agenda vast te leggen, maar spontaan te laten gebeuren. Dus wie weet zal ik Nacho over een jaar of vijftien tegenkomen op de Rastro.

Schilderkunst en friet van Vlaamse meesters in Madrid

18/03/2015

005 (2)

Het was een fractie van een seconde. Ik zag het tweede woord vanuit mijn ooghoeken en probeerde het op zijn Spaans te formuleren. Iets van fri-ét schoot door mijn brein. Een fractie later drong de werkelijkheid door. Er stond friet en het ging inderdaad om de reepjes rauwe aardappel die in olie worden gebakken. Misschien rolden mijn pupillen naar de hoeken omdat het eerste woord in de kleur oranje stond geschreven en een Nederlandse naam leek. Want dat automatisme is na veertien jaar in Spanje wonen niet verdwenen. Maar ik las het niet als Bleminckx, zoals ik wel fri-ét las. Misschien was ik ook meer alert omdat ik een tijdje had gewoond in de wijk waar deze friettent is gevestigd. In de wijk La Latina, aan de calle de Toledo. De Jordaan van Madrid, waar de Castizo woont, de echte Madrileen. Vandaar de verbazing, omdat dit wel de laatste wijk was, waar ik een Nederlandse frietzaak had verwacht, aan een pleintje bij de metrouitgang van La Latina en schuin tegenover El Diamante, een vaste stek voor de Madrileen waar hij ´s ochtends zijn churros eet bij een kop koffie en een glaasje anijs en ´s middags gefrituurde inktvisringen en een tapbiertje bestelt. Madrileenser kan het niet. Een patatzaak als deze verwacht je aan de costa´s, in Lloret de Mar, Salou, Benidorm of Torremolinos, maar niet in La Latina. Toch is de lokatie niet slecht gekozen. Iedere zondag vindt in de wijk de beroemde markt El Rastro plaats, een kruising tussen Vrijmarkt en antiekmarkt. Aan de andere kant van de calle de Toledo liggen de pleinen van San Andrés en Humilladero, populaire pleintjes om wat te eten en te drinken. Vleminckx hoopt dat de Madrileen op 002 (2)zijn gastronomische tocht zijn lokaal niet overslaat. En waarom zou hij dat doen. De kroket is in Spanje net zo populair als in Nederland, al zijn ze in Spanje een stuk kleiner. Bij bijna ieder vleesgerecht wordt friet geserveerd en de frikandel, nasischijf en bamischijf klinken in het Spaans best aantrekkelijk; salchicha frita, rebanadas empanadas en rellenas de mezclas diversas, como arroz o fideos con vegetales. De puntzak friet is in het Spaans cucurucho de patatas fritas. Van Vlaamse friet naar Vlaamse kunst is het maar een kleine stap. In de karavaan die de gepensioneerde keizer Karel V naar Yuste bracht, gingen kunstenaars en bierbrouwers mee. Daar heeft Spanje nu nog het roodbruine bier Yuste aan te danken. Geografisch is het nog een behoorlijke afstand van de wijk La Latina naar de wijk Salamanca. Ver voor de Spaanse adel en grootgrondbezitters de wijk ontdekten, streek hier al in de 16e eeuw een Vlaamse koopman neer, Karel van Antwerpen. Een nobele man, die in een aantal van zijn woningen onderdak gaf aan pelgrims en armen uit de Zeventien Provincieën van de Lage Landen. Na zijn dood werd voor de arme reizigers een hospitaal gebouwd. Het huidige gebouw dateert uit de 19e eeuw en staat in de straat Claudio Coello, die parallel aan de chique winkelstraat van Serrano loopt. Sinds 1987 worden er exposities georganiseerd, zoals nu de expositie van Vlaamse en Hollandse meesters. Een groot deel van de collectie komt uit het Koninklijk Museum Voor Schone Kunsten uit Antwerpen dat vanwege restauratie gesloten is. Schilderijen van meesters als Rubens, Van Dyck, De Vos, Jordaens, Teniers, Van Craesbeeck en 16e-eeuwse wandtapijten uit Brussel sieren de muren van het museum. Het pronkstuk is het schilderij van de marteling van de Heilige Andreas, een werk van Rubens, dat eigendom is van de stichting Carlos de Amberes.    

Ben zo terug!

22/09/2010

Ik ben in de bar, hiernaast. Het blijft toch een van de charmes van Spanje. Die korte, soms vindingrijke mededelingen op deuren en ramen of achter de voorruit van een dubbel geparkeerde auto. En tegelijkertijd is het eigenlijk ook overbodige informatie. Waar zou een Spanjaard anders zijn dan in de bar. Dat is de plaats waar je moet binnenlopen als ze je auto klem hebben gezet, of als je naar iemand op zoek bent. In Spanje bestaat ook nog de traditie om rouwadvertenties in het portaal op te plakken of op het raam van een winkel, als de eigenaar is overleden. Ik zag het briefje van de foto op een wandeling over de Rastro, in de volkswijk La Latina in Madrid. Een wijk die weigert cosmopolitisch te worden, waar de castizos wonen, de echte Madrilenen. Ik schreef begin februari al eens over de Rastro, de beroemde vlooienmarkt, die we op zondagochtend bezoeken. En dan is er ook tijd om koffie te drinken in een van de barretjes. Natuurlijk zitten Nederlanders liever op een terras, zeker in het najaar als dat in Nederland door het slechte weer inmiddels bijna onmogelijk is. Maar om het Spaanse leven te leren kennen, moet je toch minstens een keer in zo´n klein barretje aan de toog hebben gestaan. Je verbazen over de rommel op de grond, je ergeren aan de herrie en uiteindelijk toch met een glimlach naar buiten gaan, als je maar 1, 30 euro voor een koffie met melk hebt betaald. En wie weet, maak je nog kennis met de eigenaar van de winkel, die het briefje van de foto schreef. Zijn stamcafé zit dus op nummer 25 in de straat van Santa Ana.