Posts Tagged ‘Plaza Mayor’

Op de traptreden bij Alfredo

15/04/2013

551

Een vriend in Salamanca zei ons eens dat dit het mooiste plein van Spanje is. Ik was niet de enige die hem vragend aankeek. Want een inwoner van Salamanca zou zich toch met recht de bezitter mogen noemen van het mooiste plein van Spanje. Daar zijn veel mensen, Spanjaarden en toeristen, het wel over eens. Toen onze vriend dit opmerkte, kenden we het het plaza de ayuntamiento noch de plaats Castro Urdiales, waar het plein aan de haven ligt. Bijna anderhalf jaar geleden zijn we hier neergestreken en inmiddels maakt het plein een vast onderdeel uit van onze tapastochten. Er is een Spaanse uitdrukking die zegt dat alle vergelijkingen hatelijk zijn. Dat is een mooi excuus om niet op de mening van onze vriend te hoeven ingaan. Hij vond het plein vooral mooi omdat het open is naar de 192haven toe, anders dan het naar binnengekeerde plein in Salamanca. Terassen zijn er niet op het plein, die liggen verscholen achter de arcaden, omdat het aan de Cantabrische kust zo maar kan gaan regenen of het nu zomer of winter is. Aan het plein hebben de mesons  van El Segoviano en El Marinero de meeste faam, maar mijn favoriet is bar Alfredo. De bar ligt iets van het plein af,   daar waar de laatste treden van het opstapje naar de galerij die als een tunnel rond het plein loopt in het asfalt verdwijnen. Twee traptreden die dankbaar in bezit worden genomen door de gasten van Alfredo, want met de vijf tafeltjes op straat en de twee houten picknickbanken aan weerszijde van de bar, heeft de eigenaar altijd te weinig zitplaatsen. Hier mag het nog, op straat drinken. Sinds het drankfestijn van de jeugd in de openlucht, de zogenaamde botellón, aan banden is gelegd, huivert de horeca ervan als iemand met 195een glas of een flesje bier het lokaal uitloopt, bang om een boete te krijgen van de politie. In Madrid werden we ooit teruggefloten door de barman toen we op de drempel van zijn kroeg stonden. In Málaga moesten we in een bar in het uitgaanscentrum binnen de witte hekjes blijven die de bareigenaar had laten plaatsen. Als een kudde in de schaapskooi. Maar hier in Castro is het vrijheid, blijheid. De ober brengt gewoon je glas wijn, ook al zit je op de traptreden en niet op het terras. En iedereen brengt ook keurig zijn of haar glas weer naar binnen als het leeg is. Vanaf het terras kijk je uit over de haven en het plein met het 18-eeuwse gemeentehuis. Het mooiste plein van Spanje? We weten het niet, maar het leven is er op een zonnige lentedag wel heel mooi.

Anuncios

Van Tull en ´t Waal naar een balkon op de Plaza Mayor

11/09/2011

Dat hadden ze niet kunnen bedenken, toen ze op vrijdag wegreden Tull en ´t Waal, een klein dorpje in de buurt van Utrecht. Een dag later stonden ze op een balkon van de Plaza Mayor recht tegenover het podium, waar de Galicische band Milladoiro optrad. Het was voor mij ook een verrassing, had mijn camera thuis laten liggen en maakte de foto boven deze post met mijn mobieltje. Een paar dagen eerder hadden ze gebeld dat ze op de reis naar het zuiden van Spanje wilden overnachten in Salamanca. Maar op zaterdag kwamen ook vrienden uit Burgos over en daarmee hadden we afgesproken om naar het concert van Milladoiro te gaan. Maar het was natuurlijk geen probleem dat de Hollandse gasten zich aansloten. Toen we wat dronken bij een van de kraampjes die nu tijdens de feesten van Salamanca overal op straat staan, werden de vrienden uit Burgos gebeld door een vriendin uit Salamanca die met hen wilde afspreken, waarna de Hollandse vrienden, vrienden uit Burgos en wij onze weg naar het plein vervolgden via het café waar de vriendin uit Salamanca was. Zij was daar met familie uit Texas die op vakantie waren in Salamanca. Uiteindelijk ging een groep van vrienden uit Nederland en Burgos, vriendin uit Salamanca en familie uit Texas naar de Plaza Mayor, waar de familie uit Texas een appartement had gehuurd. Later sloten ook nog vier andere vrienden van de vrienden uit Burgos aan. Daar stonden we in een klein appartement met een balkon met uitzicht op het plein en het podium. Vijftien mensen, waarvan de meesten elkaar nog nooit hadden gezien. Voor Hans, de jongen rechts op de foto boven deze post, was het zijn eerste kennismaking met Spanje, met Salamanca en met de sociale vaardigheden van de Spanjaarden.  Hij gaat voor vijftien weken op stage bij een fruitteeltbedrijf in Lepe. Dat hadden de vrienden uit Burgos, de vriendin uit Salamanca en de familie uit Texas weer niet kunnen denken, dat ze op een balkon op de Plaza Mayor een jongen uit Nederland zouden ontmoeten die stage gaat lopen in Lepe. Even dachten ze nog dat het een grap was. Want Lepe, een kleine plaats bij Huelva, staat vooral bekend om de moppen, waarbij de Leperos altijd het slachtoffer zijn. In veel boekhandels zijn zelfs boeken te koop met mil chistes de Lepe, duizend moppen uit Lepe. Overigens staat ook het appartement waar wij waren te koop. Het appartement bestaat uit een kleine woonkamer, een slaapkamer, een keuken en twee balkons. Op de voordeur van Plaza Mayor 24 hangt dit telefoonnummer voor meer informatie: 699420866. Dit weekeinde werd de telefoon niet opgenomen.   

Een chiringuito aan de Tormes

07/09/2011

Vanavond zal de RiverBand weer optreden. José, de gitarist moest toegeven dat het niet de meest originele naam was die ze voor hun band hadden verzonnen, maar de naam van de band is wel het laatste waar iemand op het terras van de chiringuito Pacha Mama zich druk om maakt. De band zorgt voor een heerlijke sfeer op een heerlijke lokatie. De chiringuito staat aan de overkant van de rivier de Tormes en vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht op de verlichte kathedraal van Salamanca. We waren er vorige week bij toen de RiverBand optrad, dat doet de band vanaf mei tot oktober op iedere donderdagavond vanaf een uur of tien ´s avonds, en soms ook op dinsdag- en woendagavonden. Bij ieder optreden staat een ander muziekgenre centraal. Nu was Gabriël uit Senegal te gast. Hij trad op met het vaste trio van de band, José uit Chili, Manuel uit Venezuela en Javi uit Salamanca. Het was een mooie cocktail. De chiringuito werd vorig jaar nieuw leven ingeblazen door een jong stel uit Salamana. Ze verhuren ook bootjes die aan de waterkant liggen. In de geschiedenis valt het niet te achterhalen maar misschien liggen de bootjes wel op dezelfde plaats waar ooit Padre Putas aan wal in ging om de hoeren van Salamanca naar de overkant te varen. De chiringuito is geen modern terras om te loungen en er zijn ook geen ligstoelen. Misschien verdienen de muren wel een nieuw laagje verf, maar aan de andere kant merk je aan alles dat de twee jonge ondernemers hun ziel in de chiringuito hebben gelegd. Je merkt het aan de mensen die er komen en aan de muzikanten die er spelen. Bij sommige nummers waan je je in een Cubaanse casa de la trova of een Peruaanse cantina. Veel mensen in Salamanca weten alleen de chiringuitos van Aldehuela te vinden, een stuk verder op langs de rivier, waar ook een van de gemeentelijke zwembaden ligt. Daar zou de Afrikaanse stem van Gabriël overstemd worden door de commerciële Spaanstalige muziek die daar uit de luidsprekers galmt.  

Een reclamekaravaan trekt door Spanje

30/08/2011

En dan heb ik het niet over die stoet van sponsoren die voor de wielrenners uitgaat, de reclamewagens die regelmatig een kind aanrijden en de toeschouwer bedelft onder goedkope rommel van petjes en waaiers en daarmee de meest ernstige vorm van hebzucht in de mens laat boven komen. Met de reclamekaravaan bedoel ik de cameramannen en -vrouwen die vanuit helikopters, achter op motoren en vanaf hoge stellages de televisiekijker trakteert op prachtige plaatjes van Spanje. De Vuelta a España is naast een strijd om de rode trui ook een reclamefilm over Spanje. Een vriend die de wielerronde volgt op de Belgische televisie vertelde me dat hij na de etappe van zondag, die door het hamdorp Guijuelo ging, alles weet over de jamón serrano, omdat de Belgische verslaggevers zich niet beperken tot louter informatie over de wielrenners en de etappe.  Als ik met met mijn groepen naar de stad  Ávila rij, dan blijken veel mensen bij het zien van de stadsmuren opeens de stad al te kennen van de Vuelta, waar de wielrenners altijd langs de stadsmuren rijden. En als ik het in Toledo over het keizerlijke wapen van Karel V heb, de adelaar met de dubbele kop, wordt me regelmatig gevraagd of ik ook de adelaar van Toledo ken, de wielrenner Federico Martín Bahamontes die in 1959 de Tour de France won en een klein wielermuseum in Toledo heeft. De Ronde van Spanje begon dit jaar letterlijk op het strand van Benidorm en zal voor het eerst sinds tijden weer naar het Baskenland gaan, omdat het daar weer veilig lijkt te zijn nu de ETA al twee jaar geen aanslagen heeft gepleegd. In het Baskenland hopen ze dat na de wielrenners ook de toeristen zullen komen. De directeur van de Vuelta sprak op de vertrekdag in Benidorm de wens uit om binnen een paar jaar te starten op een van de Canarische eilanden, bijvoorbeeld bij de oude vulkaan de Teide op Tenerife. Gisteren kwam de wielerkaravaan naar Salamanca, waar de individuele tijdrit werd gehouden. De stad had geen betere plaats voor de finish kunnen bedenken dan op de Plaza Mayor, voor het gemeentehuis. Het hele parcours was een mooi visitekaartje voor de stad. De wielrenners kwamen na hun tocht langs weilanden met steeneiken over de Romeinse brug de stad binnen. Vervolgens reden ze langs het art decomuseum Casa Lis en tot slot door de calle San Pablo, langs de kerk van Stefanus, waar het graf van de IJzeren Hertog van Alva  is, naar de Plaza Mayor, volgens de Belgische verslaggevers het mooiste plein van Spanje. Voor ons Nederlanders in Salamanca was het leuk meegenomen dat een landgenoot in de rode leiderstrui het plein kwam oprijden, al moest Bauke Mollema op hetzelfde plein het rood weer inleveren. Veel Spanjaarden die langs de truck van Rabobank kwamen, waar Mollema zich voorbereidde, herkende de Groninger pas na het bestuderen van de fanfoto´s. De Spaanse wielrenners van de Rabobank, Carlos Barredo en Luis León Sanchez kregen meer aandacht. Benieuwd of zij hun Nederlandse ploegmaten hebben uitgelegd wat het eerste gedeelte van de naam van de sponsor, Rabo, in het Spaans betekent. Letterlijk betekent het staart, maar het woord wordt ook populair gebruikt voor het mannelijk geslachtsdeel. Als Luís León of Carlos de grap zou maken, zouden we dat zomaar kunnen horen, want de wielrenners zijn altijd dicht bij het publiek. De sfeer rond de truck van Rabobank was de hele dag ontspannen. Echtgenoten en vriendinnen van de wielrenners liepen de truck in en uit of zaten naast hun geliefde aan een bekertje koffie. De wielrenners bereidden zich op de hometrainer voor de truck voor met tegenover zich de toeschouwers. Dat zullen we in de kleedkamers van FC Barcelona en Real Madrid wel nooit zien, dat de supporters zo maar even binnenlopen als Ronaldo op de massagetafel ligt of als Guardiola zijn spelers de laatste instructies geeft.

Hoog bezoek in Salamanca

25/05/2011

´t is mij een raadsel waarom de Castilianen de ooievaar niet verder hebben ontwikkeld als nationaal symbool. Als een ooievaar zou kunnen praten, zou hij dat zeker niet nalaten; hij zou veel, doch bedachtzaam spreken, en daarbij filosofie noch abstractie schuwen – dat zie je zo aan zijn scherpzinnig uiterlijk. Een typische Castiliaan´ (uit Pelgrim zonder God van Herman Vuijsje)

Ze zijn het symbool van geluk, boodschapper van de komst van de lente en koerier van nieuw leven. De ooievaar, in het Spaans cigüeña van de latijnse naam ciconia ciconia. De Nederlandse naam zou uit het Duits stammen, van de Duitse woorden ot, dat geluk betekent en vaar, dragen. De geluksdrager dus. In dat opzicht hebben de ooievaars het in Spanje rustig met een geboortecijfer van 1,4.  Ze zullen nog een maand, hooguit anderhalve maand bij ons blijven. Zodra de jonge ooievaars kunnen vliegen, vertrekken ze weer naar Afrika. Je komt ze vooral tegen in Extremadura en Castilië y León. In Zamora, een stadje zo´n 60 kilometer ten noorden van Salamanca, hebben ze zelfs een plattegrond laten drukken waarop de ongeveer 32 nesten die er in de oude stad zijn, staan aangegeven. Ik heb de nesten in Salamanca niet geteld, maar het zijn er veel. De meeste nesten bevinden zich op de kerk van San Estéban. Zonder al  teveel moeite te doen, telde ik er zo al twaalf. Mooi gelegen is het nest op de stenen kardinaalshoed op het paleis van Anaya tegenover de kathedraal. Een mooie route langs de ooievaarsnesten in Salamanca is door vanaf de plaza Mayor, je ziet dan gelijk al twee nesten op de kerk van San Martín, de rua Mayor in te lopen naar het casa de las conchas. Vanaf de eerste verdieping kijk je op de hoofdgevel van de kerk van de Geestelijken, waar schuin achter de beelden van twee kerkvaders, Augustinus en Ambrosius (?) de ooievaars op hun nest zitten. Deze kerk is ook het verzamelpunt van de ooievaars voor ze gezamenlijk aan hun reis naar Afrika beginnen. Terug in de rua Mayor gaat de wandeling naar de plaza de Anaya tussen de kathedraal en het paleis van Anaya. Naast het nest op de kardinaalshoed, is er vanaf het plein ook een mooi uitzicht op het nest dat op een castiliaans torentje ligt, op de hoek van de kathedraal. Eigenlijk moet je daar wachten om een ooievaar te zien opstijgen vanuit het nest, maar ik ben geen goede vogelaar, heb er het geduld niet voor en met mijn kleine canon camera kan ik ook niet voldoende inzoomen. Maar voor 3,75 euro kun je wel heel dicht bij het nest komen. Dat kost het kaartje voor de expositie in de torens van de kathedraal. Je wandelt dan over de galerijen boven in de kathedraal en over de terassen van de oude en nieuwe kathedraal. Daar maakte ik de foto boven deze post. De enorme nesten kunnen tot een ton zwaar wegen. De ooievaars keren ieder jaar terug naar hetzelfde nest en dat is ook de reden, waarom paartjes hun hele leven bij elkaar blijven. Drie generaties ooievaars kunnen bij elkaar in het nest wonen. Sommige ooievaars merken bij hun terugkeer uit Afrika dat ze niet meer naar hetzelfde nest terug kunnen, omdat het is verwijderd. De nesten kunnen door hun zwaarte de monumentale gebouwen beschadigen. Een ooievaar legt tussen de 3 en 6 eieren per jaar. Het zijn geëmancipeerde vogels, want zowel het mannetje als het vrouwtje broedt op het nest en zorgt voor het eten. Het beeld van de sierlijke ooievaar, staand op een poot in een rietkraag, is achterhaald. Nog steeds zoeken ooievaars naar kikkers, maar ze eten ook insecten, jonge vogels, hagedissen en je kunt ze ook tegenkomen op een vuilnisbelt, op zoek naar etensresten. Dat beeld past eigenlijk niet bij deze elegante, majestueuze vogel, die heel goed is opgevoed. De ooievaar maakt geen ander geluid dan het geklapper met de snavel en doen dat alleen maar om hun wederhelft te begroeten of wanneer ze het broeden op het nest afwisselen. Volgens mij zijn ze zo goed opgevoed dat ze hun uitwerpselen tijdens het vliegen niet zo maar laten vallen, zoals duiven of meeuwen dat doen. Ik heb het in ieder geval nog nooit gezien, maar gezien de grootte van een ooievaar moet het dan zijn alsof je een pakje yogurt over je krijgt leeggegoten. De ooievaar op de foto boven deze post poseerde geduldig voor me, terwijl een telg bezig was met zijn eerste lessen droogvliegen. Een vertederend tafereel, dat ik uiteindelijk maar liet voor wat het was, toen ik een vragende blik in de ogen van de ooievaar bespeurde….. 

   

Gelukkig Nieuwjaar!

20/12/2010

Volgens de universitaire kalender zit het jaar erop. Afgelopen donderdag, 16 december, kwamen 35000 (volgens de politie 30000) studenten naar de Plaza Mayor om afscheid te nemen van het oude jaar. Nog een keer samen feest vieren, want dit weekeinde stond in het teken van de grote uittocht van de studenten in Salamanca. Allemaal zijn ze naar huis gegaan om met ouders en familie de komende feestdagen door te brengen en verder feest te vieren met vriendinnen en vrienden die ze hebben achtergelaten. Vorig jaar werd het feestje nog verstoord omdat de studenten en de gemeente het niet eens werden over de organisatie. Toen moest men uitwijken naar Zamora, waar het natuurlijk lang niet zo gezellig is. Maar dit jaar namen de studenten Salamanca weer in. En niet alleen studenten uit Salamanca, er reden ook bussen uit Portugal, Vigo en Cáceres het busstation binnen met jongeren die wel zin hadden in dit studentenfeestje. Al vroeg in de middag liep het park van San Francisco vol om de oudejaarsnacht te openen met de botellón, letterlijk de grote fles. Het fenomeen is eigenlijk verboden, op straat mag geen alcohol meer worden gedronken, maar op deze dag mogen de studenten wat meer. Kopen ze sterke drank in en grote twee liter flessen cola, vandaar dat het fenomeen de grote fles heet, en wordt alles bij elkaar gegoten. Dat is een stuk goedkoper dan in de discotheek 6 euro betalen voor een rumcola. Rond één uur ´s nachts was het centrum van Salamanca omgetoverd in een zee van plastic tasjes en lege flessen. Om 5 uur in de ochtend was het tussen de Plaza Mayor en de Gran Via ondanks de vrieskou nog druk op straat en nergens een wanklank, niemand die in een dronken bui de neiging had om een bushokje te slopen of een mede-student, al kun je wel vraagtekens zetten bij de hoeveelheid alcohol die naar binnen wordt gegoten op zo´n dag. In het kielzog van de studenten verlaten wij vandaag ook de stad. De druiven eten we dit jaar in Peru bij de familie van mijn vriendin, tot 3 maart zullen we in Zuid-Amerika blijven. Overwinteren in Zuid-Amerika, dat is weer eens wat anders dan Benidorm…  

Een nieuwe arm voor de astronaut

17/12/2010

 

Hij is al bijna net zo beroemd als de kikker, de astronaut van Salamanca. En deze week is hij opnieuw in het nieuws, want de ruimtevaarder krijgt eindelijk zijn arm terug. In september sloegen een paar vandalen onder andere de arm van het beeldje af. Die wordt morgen teruggeplaatst door dezelfde kunstenaar die de astronaut in 1992 het levenslicht gaf in het rijk

gedecoreerde portaal van Palmzondag aan de noordkant van de kathedraal. Er zijn al veel verhalen bedacht, waarom die astronaut daar is geplaatst, maar de verklaring is heel simpel. Ooit werd besloten bij iedere restauratie een hedendaags symbool toe te voegen. In 1992, een jaar voor in de kathedraal van Salamanca de tentoonstelling Los Edades del Hombre werd gehouden, bedacht kunstenaar Miguel Romero om een astronaut toe te voegen, evenals onder andere een ooievaar, haas en rivierkreeft, symbolen van de lucht, het land en het water van Salamanca, en een draak (of is het toch een aap of een duiveltje?)  met een ijsje als symbool voor de studenten. Zo zijn er veel details terug te vinden in de zogenaamde plataresco-stijl. De stijl deed zijn entree in de 16e eeuw, toen de renaissance uit Italië was komen overwaaien. In Spanje vond men die architectuur veel te strak en te saai. Dus werden kerken en paleizen opgesmukt met een zeer fijne decoratie, een soort filigraan of zilverwerk, plata betekent ook zilver. Het beroemdste symbool zit verstopt op de gevel van de universiteit, de beroemde rana de la suerte, de gelukskikker. Iedere student die aan zijn studie begint, moet de kikker vinden, want alleen dan zal hij slagen. De kikker wordt ook gezien als het symbool van de zonde, zoals de zonden als achter de meiden aangaan en je iedere avond vol laten lopen met bier. Deze zonden moeten de studenten op de universiteit zien te overwinnen. 

     De studenten wordt het niet makkelijk gemaakt, want de kikker zit goed verstopt. Hier op de foto een detail van de gevel, het kapiteel van de rechterpilaar van de facade. Daar zijn drie doodskoppen geplaatst. Op de linker schedel zit de kikker. Minder bekend is de muzikant van de studentenbandjes, de tuna´s, die is afgebeeld op een van de portalen van de kerk van San Benito. Of het beeldje van Saturnus op een van de pilaren op het pleintje van Corillo. Als het Saturnus is, want soms valt het niet mee om te bedenken wat of wie er schuil gaat achter de symboliek. Net als de tekst die op de muur staat op een van de doorgangen naar de Plaza Mayor. Aquí se mato una muger. Rueguen a Dios por ella, año de 1838. Hier werd dus een vrouw gedood (of pleegde ze zelfmoord?) in 1838. De voorbijganger wordt verzocht om voor haar te bidden. Van het medaillon van Franco op de Plaza Mayor en de schelpen op het Casa de las Conchas tot het sterretje op het voorhoofd van de heilige Domenicus, overal zijn bijzondere details te ontdekken. Maar het is aan te raden omdat vanaf het voorjaar te doen, want tijdens deze winterdagen met de koude wind die door de dikste winterjassen blaast (en je ook merkt dat je op 800 meter hoogte woont) is het geen pretje om uitgebreid een gevel te analyseren of een astronaut een nieuwe arm te geven, vandaar waarschijnlijk ook de lege steiger naast de astronaut.   

 

Het huis van Sinterklaas

08/12/2010

Nederlandse kinderen, en ook hun ouders, zijn eigenlijk een beetje ondankbaar. Al weken voor zijn verjaardag wordt Sinterklaas onthaald door duizenden ouders met hun kinderen in de haven, zingen alle Nederlandse kinderen hem toe, wordt hij overstelpt met tekeningen en krijgt zijn paard wortels voor een heel jaar, maar als hij de cadeautjes eenmaal heeft uitgedeeld op vijf december en zijn verjaardag eigenlijk nog moet komen, op 6 december is hij echt jarig, wordt de kerstboom al binnengehaald en keert iedereen hem de rug toe, ook mijn nichtjes hoe ze lief ze ook hier op de foto staan. Zal hij al thuis zijn? Er is geen post-Sinterklaasjournaal dat ons op de hoogte houdt van zijn terugreis. Zijn huis staat op de foto boven dit verhaal. Het is de kerk van San Nicolás, laten we de paleiskerk zeggen, waar de goedheiligman woont, want als de Sint echt uit Madrid komt, dan moet hij hier wonen. Ik ga er ook steeds meer in geloven, omdat er in de kerk veel details zijn te ontdekken die met Sinterklaas te maken hebben. Boven het barokke voorportaal prijkt het beeld van de bisschop met in zijn hand het grote boek met alle kindernamen. Het  ‘huisnummer’ van de kerk is 6 en 6 december is de naamdag van de Sint. Vorig jaar stond ik een keer het verhaal over de kerk bij het voorportaal te vertellen, toen er een busje stopte. De bestuurder laadde bloemstukken uit en op dat moment werd de deur van de kerk geopend door een donkere Afrikaanse jongen, die door mijn hele groep direct werd geassocieerd met zwarte Piet.  Een keer daarvoor werd mijn verhaal onderbroken door een politie-agent die op een wit paard voorbij reed. De Sint woont er mooi, in een zijstraatje van de Calle Mayor aan de plaza de San Nicolás, en op een steenworpafstand van de Plaza Mayor en het koninklijk paleis.  Zijn kerk dateert uit 1202 en is daarmee de oudste van Madrid, nadat de kerk van Santa Maria de la Almudena werd afgebroken, en zou zijn gebouwd op de plaats van een islamitisch bouwwerk. Islamitische invloeden komen ook terug in de kleine hoefijzerboogjes in de mudéjartoren. Koning Filips II liet de kerk in de 16e eeuw grondig verbouwen. Juan de Herrera, de hofarchitect die het kloosterpaleis van het Escorial voor Filips II ontwierp, kreeg er zijn laatste rustplaats. Voor de Sint zit zijn werk er weer op. De Spaanse kinderen krijgen hun cadeautjes van de Drie Koningen, los Reyes Magos. Dat is op 6 januari, dus ze moeten nog even geduld hebben.

Een knappe bol

04/06/2010
Dit is een hele knappe bol. Want in deze bol ontstaat sinds een paar jaar het idee om ieder jaar in juni een paar dagen naar Salamanca te komen. En dat is natuurlijk geen verkeerde beslissing. Het is een periode dat het hogedrukgebied zich definitief boven de Atlantische oceaan heeft gevestigd en in Salamanca de temperaturen ook´s avonds en ´s nachts heel aangenaam zijn. En je dus ´s avonds tot laat nog heerlijk buiten kunt eten. De meeste café´s buiten het centrum laten hun terrasvergunning ingaan per juni. Voor die datum zijn de avonden en nachten op de hoogvlakte, waarop Salamanca ligt, met een graad of 5 nog heel koud. Op de dag stijgen de temperaturen inmiddels tot boven de dertig graden en daar wordt deze bol, die in Nederland nog bijna niets aan zomer heeft gehad, soms door verrast. Vorig jaar leek de bol wel een wereldbol, toen de verbrande plekken begonnen te vervellen. Tot nu toe gaat het goed. Misschien komt dat, omdat de bol nu vooral onder Spanjaarden is. En die gaan echt niet in de zon zitten. Op de Plaza Mayor zijn het vooral de toeristen die de zonkant opzoeken. Een Spanjaard maak je er niet blij mee als je hem in het zonnetje zet. De knappe bol heeft de verplichte wandelingen door Salamanca natuurlijk allang gemaakt en alle belangrijke bezienswaardigheden al gezien en beperkt zich nu tot buurttoerisme. Een onvolprezen vorm van toerisme, die essentieel is als je een cultuur goed wilt leren kennen. De Taberna de Guijuelo, waar we gisteren ons etentje hadden, komt in geen enkele reisgids voor. Gelukkig maar, want het terras heeft maar vier tafels en zestien stoelen.     

Het mooiste… plein van Spanje

02/05/2010
De Plaza Mayor van Salamanca op een zondagochtend. Het is nog rustig op het plein. Een vader speelt voetbal met zijn zoontje, vier oude mannetjes slenteren hun dagelijkse rondje. Twee toeristen die van een lang weekend in Salamanca genieten, laten zich fotograferen. De terrassen die in de zon liggen, lopen langzaam vol. Waarom is dit het mooiste plein van Spanje. Is het de kleur van de karakteristieke zandsteen van Villamayor, die Salamanca ´s avonds, als de  lichten aangaan, omtovert in de vergulde stad. Of komt het door de stijlvolle renaissance-stijl, waarin de architecten, de familie Churriguera, het plein ontwierpen. De decoratie, de zogenaamde platarescostijl (plata is het Spaanse woord voor zilver, de ornamenten zijn een soort fijn zilverwerk, filigraine) is heel bescheiden gehouden, maar trekt alle aandacht naar zich toe, omdat niets het plein ontsiert. Geen schreeuwende reclames, er staan geen bomen meer, er is ook geen vijver meer midden op het plein en de tijd dat de bus (of koets!) naar Zamora op het plein stopte of je je auto er kon parkeren is allang voorbij.  Als je midden op het plein staat, waan je je in een theater, want het plein is naar binnen gekeerd. Het is de huiskamer van de Spaanse geschiedenis met rond het plein de medaillons van Spaanse koningen, van koning Juan Carlos tot de koningen van Castilië, helden uit de Reconquista als El Cid en de veroveraars als Cortés en Pizarro, ook Franco heeft een plaatsje gekregen en Cervantes, Teresa van Ávila en Unamuno. Er zijn nog medaillons leeg, omdat het plein er ligt voor de eeuwigheid en er ruimte moet zijn voor illustere figuren die in de (verre) toekomst zullen opstaan. Godoy heeft het plein moeten verlaten. Zijn medaillon werd vernield, nadat de 19-eeuwse politicus het op een akkoordje had gegooid met Napoleon. Spanje zou een lap grond van Portugal mogen inlijven, als Napoleon over Spaans grondgebied Portugal kon binnentrekken. Maar toen Napoleon eenmaal in Spanje was, weigerde hij te vertrekken en zette zijn broer Jozef Bonaparte in Madrid op de troon. Godoy werd beschuldigd van verraad aan het Spaanse volk. Het heeft nooit zo geboterd tussen Spanje en Frankrijk, al heeft Salamanca het plein wel te danken aan de Franse Bourbon-koning Filips V. Salamanca steunde de troonpretendent in de Spaanse successieoorlog tussen de Bourbons en de Oostenrijkse Habsburgers. Bij de Vrede van Utrecht kreeg Filips V de Spaanse kroon en beloonde de steden die het voor hem hadden opgenomen. In 1755 kon Salamanca zijn kado openen.  Hoeveel uur zal ik inmiddels op het plein hebben doorgebracht. Met een boek, de krant of vrienden op het terras, het liefst bij Novelty, het 105-jaar oude literaire café, waar ze ook heerlijk schepijs hebben. Soms staat de rij tot voor de deur van het gemeentehuis. Of dineren in restaurant Cervantes, en dan maar hopen dat er een tafeltje aan het raam vrij is. Of op een zondagochtend loom op een bankje, kijkend hoe het Spaanse leven zich voorbijtrekt en genieten van weer een heerlijke lentedag in Salamanca.