Posts Tagged ‘Ocharán’

Bij de buren, maar niet op de koffie

23/03/2018

Het was al heel wat dat we over dit landgoed, halverwege onze straat, mochten rondlopen; door de tuin, langs het zwembad en over het terras achter het paleis. Ruim twee jaar geleden plaatste ik een blog over dit paleis van Ocharán, een rijke industrieel uit Bilbao. Toen bleven de hekken in de dikke hoge muren nog hermetisch gesloten. Maar nog geen twee maanden na die publicatie mocht mijn oudste zoontje opeens wel met zijn klas naar binnen. Schoorvoetend begon de eigenaar van de familie een belofte aan de gemeente in te lossen. De familie De la Via, eigenaar van een grote steengroeve net buiten ons dorp zou in ruil voor de uitbreiding van de groeve, een deel van de tuinen openstellen voor het publiek. Maar dat is lastig te organiseren zonder nieuwe hoge muren te plaatsen tussen het openbare en het privé-gedeelte van het landgoed. Een paar maanden geleden werd besloten dat de gemeente twee keer per maand een rondleiding mag organiseren voor maximaal 25 personen per groep. De familie van het paleis bepaalt de data dat bezoekers welkom zijn.

Gisteren waren wij een van de uitvekorenen. De gids vertelde vooral over de verschillende bomen en planten. De arme man werd al snel tegenover de hele groep terecht gewezen, of beter gezegd, terechtgesteld, door drie mannen die net iets beter op de hoogte van de flora aan de groene kust. Een bijzonder detail is dat het zwembad, op de foto boven deze post wordt gevuld met zeewater dat met een sterke instalatie hoog de heuvel wordt opgepompt waar het paleis staat. Zoals al ik in mijn eerdere post schreef, is het paleis en het kasteel ontworpen door Eladio Laredo, een lokale architect, die leefde en werkte in de tijd van Jugendstil en Modernisme. Het paleis is een mengelmoes van neo-stijlen; moorse bogen, barok, classisisme, aangekleed met tegeltjes van keramiek. Daardoor waan je je het ene moment in Sevilla, dan weer in Portugal en ineens sta je voor een paleis van Paladio in Italië. Verscholen in een hoek van de tuin staat een neo-romaanse kapel. Daar was ook de uitgang, waar we het landgoed verlieten op het moment dat de gids nog even verhaal haalde bij de drie betweters.  

Anuncios

Ze zijn binnen!

12/04/2016

IMG-20160321-WA0007

Zo´n anderhalve maand geleden schreef ik over het kasteel van Ocharán dat bij ons in de straat staat. Hoe ik met mijn zoontje alleen maar door de tralies van het smeedijzeren hekwerk naar het kasteel kon kijken en hoe mijn zoontje er alleen maar van kon dromen ooit dit sprookjeskasteel van dichtbij te kunnen zien. Zijn droom, en misschien ook die van zijn vriendjes en vriendinnetjes, ging snel in vervulling, want een paar weken geleden alweer, kwam hij met een briefje van school dat hij met zijn klas naar het kasteel van Ocharán zou gaan. Ik was stomverbaasd. Ik vroeg aan zijn juf wie er toestemming had gegeven voor het bezoek, maar ze wist het niet. Bij het secretariaat wisten ze niet meer te vertellen dat ´iemand´ bij de gemeente het had geregeld. En de kinderen zouden ook niet naar binnen mogen, maar alleen door de tuin om het kasteel heen mogen lopen. En foto´s mochten niet worden genomen. Het was wel heel toevallig dat nog geen maand na de publicatie van mijn post, de kinderen op bezoek mochten komen. Of heeft Spaans Bloed een anonieme volger, die misschien schuilgaat achter een van de harnassen die achter de kinderen op de foto staat en die na het lezen van de post over zijn kasteel en paleis ons kleine mannetje en zijn klasgenootjes een plezier wilde doen?

 

 

Een sprookjespaleis in de straat

24/02/2016

IMG_5543

De lente is het seizoen dat alles in de natuur laat ontluiken. Maar dezelfde natuur heeft er in de herfst en winter voor gezorgd dat dit prachtige kasteel nu uitgebreid kan pronken.  Weliswaar met behulp van het grondige snoeiwerk van wat hoveniers. In de zomer komen slechts de kleine torentjes met kantelen als kronen boven het groen uit. Maar nu zien we aan de andere kant van de muur ook de ramen, ontworpen in de neo-mudéjarstijl. Meer is er van het kasteel niet te zien. Dichterbij komen is onmogelijk door de enorme muur die om de tuinen van het kasteel is opgetrokken. Het kasteel staat een stukje verderop bij ons in de straat. Bij het kasteel gaat de straat de tunnel in. Tegenover het kasteel, aan de andere kant van de straat, staat een paleis, ontworpen in dezelfde eclectische stijl. Paleis en kasteel waren eigendom van Luis de Ocharán Mazas. Hij was eigenaar van de mijnen van Alén in Vizcaya. In 1895 kocht Ocharán in Castro een terrein van zeven hectare en liet castilloyplacio_antes-y-despuc3a9sdat inrichten met een paleis, een kasteel, een sterrenwacht, een kapel, een Oosters paviljoen, vijvers en een botanische tuin. De architect Eladio Laredo, geboren in Castro Urdiales, ontwierp de verschillende gebouwen. Ocharán en Laredo vormden dezelfde tandem als Guëll en Gaudí in Barcelona. Aan de Gran Vía in Madrid ontwierp Laredo voor Ocharán een stadspaleis, het andere gebouw ´op de kop´ pal achter het Metrópolis, met de reclame van Rolex op de gevel, Gran Vía nummer 1.  Laredo basseerde zijn werk op de historische architectuur, een stijl die paste in de stroming van het Modernisme en Jugendstil, waar neo-stijlen als gotiek, mudéjar en renaissance samenvloeiden. Hierboven een foto uit 1914 van het recent voltooide kasteel en op de achtergrond het paleis. 

Het paleis is opgetrokken in de stijl van de Italiaanse villa´s van Paladio, aangekleed met marmer en keramiek. Vanuit zijn paleis zag Ocharán de pier in de haven, waar de schepen werden geladen met ijzererts uit zijn mijnen. Het was zijn privé-pier waar hij kon aanleggen als hij met de boot vanuit zijn geboorteplaats Bilbao naar Castro Urdiales kwam. De pier heet nog steeds ´muelle de Don Luis´. Tussen het paleis en het kasteel liep het spoor waarover de treinen van zijn mijnen naar de haven van Castro reden, aangelegd langs het spoor dat Castro Urdiales met Bilbao verbond. Bij het landgoed van Ocharán gingen de treinen de tunnel in, zodat de zakenman eenvoudig over het gazon boven de tunnel van het paleis naar het kasteel kon wandelen.

In de jaren zeventig betrok Miguel de la Vía het complex. De La Viá was eigenaar van de steengroeve in Santullán, een dorp in de buurt van Castro, en had IMG_5548verschillende constructiebedrijven. Naast het paleis en kasteel van Ocharán hoorde ook het kasteel van Loizaga in Galdames tot zijn bezit. In dat kasteel bracht hij zijn 43 Rolls Royces onder, de grootste collectie van Europa. In 2009 overleed De la Vía. Zijn familie komt sporadisch naar het landgoed in Castro. De gemeente wil nu een deel van de tuinen openstellen voor het publiek en heeft daarvoor een overeenkomst uit de la gehaald die ruim vijftien jaar geleden tussen gemeente en De la Vía werd getekend. De la Vía mocht zijn steengroeve uitbreiden en in ruil daarvoor kreeg de gemeente een deel van de tuinen van het landgoed in bezit om als stadspark in te richten. Maar niemand weet wanneer die plannen worden uitgevoerd. We wandelen langs de hoge muur, langs een deur die potdicht zit en steken daarna de straat over om door een laan langs een andere muur, bekleed met mos, naar beneden te wandelen, naar de voorkant van het paleis. Ook daar is het hekwerk hermetisch gesloten en worden pottenkijkers gewaarschuwd dat de waakhonden bijten. Daar staan we dan. Cultureel erfgoed achter de tralies, maar de straf is voor de liefhebber van cultuur. Ik kijk naar mijn zoontje en ik hoop dat hij de Schaduw van de wind voelt. Dat dit sprookjespaleis achter het hekwerk het Aldaya Palazzo bij Tibidabo in zijn dromen wordt. Aan dat avontuur heeft hij zijn naam toch een beetje te danken. En een beetje aan papa, en een beetje aan de glimlach van de profeet Daniel in het portaal van de Glorie in de kathedraal van Santiago de Compostela.