Posts Tagged ‘Lourdes’

Een wetenschappelijk Lourdes aan de Taag

10/06/2017

Bijna direct nadat de dokter zich heeft voorgesteld, waarschuwt ze de patient. Het is hier geen Lourdes. Die indruk wordt in de landelijke media regelmatig gewekt, als iemand die al jaren in een rolstoel zit naar Toledo wordt gestuurd en daarna opeens weer kan lopen. En het lijkt ook een wonder als je op je buik op de behandeltafel ligt en je probeert al een paar dagen je voet naar je knieholte te bewegen maar je voet komt nog geen halve centimeter los. En dan op een dag, zonder extra krachtsinspanning ´zweeft´ diezelfde hak opeens richting knieholte. Niet een of twee keer, maar tien keer. Toch een wonder? Maar nee, de ontsteking in het ruggenmerg is waarschijnlijk afgenomen. Het commandocentrum in het hoofd maakt weer contact met de ledematen of de stijfheid of spasticiteit is afgenomen. En zo herstelt het lichaam langzaam. Van een in elkaar gefrommeld hoopje ellende met leeggelopen spierbundels als doorgeprikte balonnen, tot een wederopstanding die zich langzaam maar gestaag voortzet. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Er komen patienten binnen die een complete aandoening hebben. Dat wil zeggen dat hun lichaam onder de plaats van hun blessure niet meer zal herstellen. In een enkel geval weet het medische team een doorbraak te forceren, en daardoor geniet het hospital nacional de parapléjicos in Toledo landelijke bekendheid. Vanuit heel Spanje worden patienten naar dit centrum voor dwarslaesies gebracht met helikopter of ambulance. Tot een paar jaar geleden waren het vooral slachtoffers van verkeersongelukken, nu zijn valpartijen in huis de belangrijkste oorzaak. Ook patienten van hernia-operaties die gedeeltelijk zijn mislukt worden naar dit ziekenhuis aan de rand van de Taag gebracht. Het ziekenhuis werd geopend in 1974 in opdracht van de minister van Gezondheidszorg van het Francoregime die uit een naburig dorp kwam. Het prinselijk paar Juan Carlos en Sofia kwam de opening verrichten. Het ziekenhuis ligt op het oude landgoed La Paraleda, de Perengaard, maar perenbomen staan er nauwelijks meer. Voornamelijk amandel- en olijfbomen. In de verte doemt de oude stad op met het vierkante robuuste alcázar dat het aangezicht van het middeleeuwse Toledo domineert. Inmiddels valt het ziekenhuis onder de autonome regio van Castilië en La Mancha. Drie jaar geleden werd het ziekenhuis fors uitgebreid. Er zijn bedden voor 220 patienten, een enorme zaal voor de fysiotherapeuten, er is een kinderafdeling, er zijn psychiaters en psychologen, een intensive care, chirurgen, een afdeling voor kunstmatige inseminatie, etc. In zijn vrije tijd kan de patient tafeltennissen, over het terrein rijden op een handbike, basketball, volleyball of badminton spelen, of op het terras in de tuin of op de steiger aan de Taag bijkomen van alle inspanningen. Een patient met een dwarslaesie of een aandoening aan de rugwervel kan zich geen beter revalidatiecentrum in Spanje  wensen. Maar het is hard werken en het beleid is meedogenloos. Voor mijn aandoening, een ontsteking ter hoogte van de nekwervel, staat een verblijf van zes maanden, zonder dat je de garantie krijgt dat je na die zes maanden helemaal hersteld zal zijn. Je zult dan verder moeten gaan revalideren in of in de buurt van je eigen woonplaats. Patienten die geen vooruitgang meer boeken, wordt meegedeeld dat zij niet langer in het ziekenhuis kunnen blijven. Het hart van het complex is de gymzaal, want daar wordt het herstel echt zichtbaar. Er staan rijen behandeltafels, kooien voor de intensieve krachtoefeningen, waarbij je soms denkt dat het Inquisitie weer terug is in Toledo, gelijke bruggen voor loopoefeningen, hometrainers, en de trots, twee Zwitserse robots, waarin het lichaam weer leert lopen en de patient als hij zijn ogen sluit, zich misschien toch even in Lourdes waant.