Posts Tagged ‘León’

De biermagnaat van Cerezales del Condado

14/11/2016

cerezalesdelcondado-12

Bienvenido Mr. Marshall is een klassieker in de Spaanse filmgeschiedenis. Een kritiek op de Amerikaanse politiek én de Spaanse maatschappij van de jaren 50, op magistrale wijze op het doek gebracht door Berlanga. De film gaat over een klein Spaans dorpje, waar de bevolking zich opmaakt voor de komst van de Amerikanen die in het kader van het Marshallplan de Spanjaarden met pakken dollars te hulp zullen schieten. Heel het dorp staat gespannen langs de straat als de stoet auto´s van de Amerikaanse delegatie in zicht komt. Maar de auto´s rijden met een noodgang door het dorp heen, nagekeken door de verbaasde en ontgoochelde inwoners van het dorp. Op de achterkant van de laatste auto hangt een doek met de tekst ´Goodbye´. Het dorp op de foto boven deze post ligt een kilometer of twintig ten noorden van León. Daar hebben ze hun eigen Marshall, maar wel één die volgens het verhaal in El País, miljoenen zal achterlaten. De Marshall van cerezalesdelcondado-16Cerezales del Condado is Antonio Fernández. Deze Spaanse emigrant was president van de Mexiaanse bierbrouwer Modelo, die onder andere Corona op de markt brengt.  Afgelopen zomer overleed Fernández op 98-jarige leeftijd en liet een vermogen na van ongeveer 200 miljoen euro. De biermagnaat had geen kinderen, maar wel dertien broers en zussen en een heel leger aan neefjes en nichtjes, die niets over de erfenis van hun suikeroom naar buiten willen brengen. 

Antonio werd in 1917 in Cerezales geboren. Op 14-jarige leeftijd, haalde zijn ouders hem van school. Antonio moest op het land gaan werken. Vijf jaar later wachtte hem de militaire dienstplicht, in hetzelfde jaar dat de Spaanse Burgeroorlog uitbrak. Hij werd naar de frontlinie in Teruel gestuurd, waar zich een van de gruwelijkste episode uit de oorlog afspeelde. Van de 900 soldaten die deel uitmaakten van zijn brigade, kwamen naast Antonio slechts zes soldaten levend uit de strijd. Het geluk begon hem toe te lachen toen hij descarga-1in het huwelijk trad met de dochter van een rijke emigrantenfamilie, die in Mexico fortuin had gemaakt. De oom van zijn echtgenote was eigenaar van de bierbrouwerij Modelo. Antonio vertrok naar Mexico waar hij in de fabriek ging werken. Na de dood van de oom werd Antonio de nieuwe president. Onder zijn leiding ging Corona de internationale markt op. In Spanje was de naam Corona al geclaimd door de bodega van Torres. Corona werd Coronita. Tot afgelopen zomer toen er een overeenkomt werd bereikt tussen Torres en de Belgische multinational InBev Anheuser-Busch die Modelo in 2013 had opgekocht voor 15,4 miljard euro. Een deel van dit vermogen heeft zijn weg gevonden naar Cerezales de Condado. Want Antonio Fernández heeft zijn wortels nooit verloochend. Dankzij de biermagnaat heeft Cerezales een vernieuwd waterleidingsysteem, tot 2006 hadden nog niet alle dorpelingen het hele jaar door stromend water. Fernández liet de plaza mayor, de kerk en het kerkhof opknappen en in maart zal het nieuwe culturele centrum worden geopend, dat door de lokale pers al is omgedoopt in het ´Guggenheim rural´. De stichting Cerezales, die wordt geleid door een nichtje van Fernández wist vorig jaar met verschillende tentoonstellingen al meer dan 10.000 bezoekers naar het dorp te lokken. En dat terwijl in de winter het dorp maar 29 bewoners telt.  

  

 

Dag León

31/05/2011

Voor alle lezers die dit weblog vooral volgen om te weten waar ik uithang, ik ben niet in León, maar in Bilbao. Maar de laatste weken heb ik veel gereisd, langs veel verschillende plaatsen. Ik loop een beetje achter. De foto boven deze post nam ik een paar weken geleden. Op de achtergrond van de foto, tussen de bomen, ligt de brug over de rivier de Bernesga. Aan de zijkant is nog een deel van de honderd meter lange gevel te zien van de parador van San Marcos. Het is het laatste dat de pelgrim ziet van León als hij de stad verlaat. Voor hem ligt dan een groot bedrijventerrein, een knooppunt van wegen en pas daarachter liggen de heuvels van het land van de Maragatos. De wandeling over de brug, het besef afscheid te moeten nemen van León, is voor veel pelgrims een moeilijk moment. León ligt als een oase aan het einde van de hoogvlakte. Na dagen omringd te zijn door graanvelden en te hebben overnacht in kleine, verlaten dorpjes als Bercianos del Real Camino of Calzadilla de la Cueza is het een verademing om in León aan te komen. Wij kwamen nu vanuit Salamanca, en dan proeft León als een gewone Castiliaanse stad met lang niet zo´n mooie plaza mayor. Op het enorme plein is maar één terras, verstopt in een hoek van het plein.  Maar vier jaar geleden kwam ik León binnen over de pelgrimsweg, na een korte etappe vanuit Mansilla de las Mulas om al rond de middag in León aan te komen. Om half één stond er al een rij pelgrims voor de officiële pelgrimsherberg, zelfs fietsende pelgrims hadden besloten het die dag verder voor gezien te houden en te genieten van León. Er is geen betere plaats om dat te doen dan in de wijk Húmedo, de vochtige wijk, waar het vocht in de vorm van de heerlijke crianza wijn uit de Bierzo rijkelijk stroomt. Die sfeer, en toegeven ook de wijn, proef ik steeds weer als ik in León ben. Bij het laatste bezoek trof ik het niet. La Bicha was opnieuw gesloten. Daar kwamen de twee toeristen op de foto hier links, ook achter. Je kunt er de lekkerste revuelto de morcilla, bloedworst-roerei,  van heel León eten, al moet je daarvoor wel de meest chagarijnige bareigenaar van heel León voor lief nemen. De bar valt helemaal uit de toon op het verder zo gezellige plein van San Martín, maar als de bar is geopend, puilt die ook helemaal uit. Vlak achter de plaza de San Martín, in het straatje van Azabachería, waren El Besugo en La Parilla del Húmedo wel geopend. In El Besugo hoor je vermouth te drinken, een soort martini, en in La Parilla een rode wijn uit de Bierzostreek. In de laatste bar hebben ze ook de prettige gewoonte om de gast een klein hapje aan te bieden. Aan het einde van de calle Azabachería, net om de hoek, zit ook nog bar El Flechazo, een bar die vooral vroeg in de avond populair is. Ideaal voor de pelgrim, want die kan het niet al te laat maken. Om half elf doen de nonnetjes de deuren van de herberg op slot.