Posts Tagged ‘Jakobus’

De 23 wonderen van Jakobus

01/08/2016

060

Een paar jaar geleden ontstond er grote paniek binnen het bisdom van Santiago de Compostela. De Codex Calextinus was ontvreemd. Ruim een jaar lang werd er gezocht naar dit 12-eeuwse kleinood en uiteindelijk werd het bij toeval ontdekt in de garage van de klusjesman van de kathedraal. Verstopt achter een auto in een plastic tas van een supermarkt. Deze klusjesman werd er al van verdacht dat hij regelmatig een deel van de opbrengst van de collecte mee naar huis nam, maar dat hij ooit de Codex zou meenemen, had niemand kunnen vermoeden.

De Codex wordt gezien als de wieg van het fenomeen van de pelgrimage naar Santiago. In de 12e eeuw gooide bisschop Gelmirez bij de graaf van Galicië, Raymond van Bourgondië, een balletje op om zijn broer Guy, abt van Cluny en later paus Calixto, te bewegen om binnen het christendom wat reclame te maken voor de pelgrimage naar Santiago. Op die manier zou Spanje eindelijk bij de rest van Europa worden betrokken en zou Spanje steun krijgen in de Reconquista, de kruistocht tegen de Islam. Guy van Bourgondië stuurde de monnik Ameryc Picaud het pelgrimspad op, om de belangrijkste pelgrimsweg, de camino francés, in kaart te brengen. Deze eerste pelgrimsgids werd als een van de vijf boeken opgenomen in de Codex. De andere boeken in de Codex Calixtinus gaan over de overbrenging van het lichaam van Jakobus naar Spanje, over de strijd van Karel de Grote en ridder Roeland in de Pyreneeën, over preken en psalmen die de pelgrims onderweg moeten aanhalen én over de 22 wonderen van Jakobus.

abrazoalapstolMaar daar moet een wonder aan worden toegevoegd. Drie jaar geleden gingen een man en een vrouw op vakantie naar de kust van Galicië. Ze genoten van de natuur, de gastronomie en bezochten de kathedraal van Santiago. De vrouw was bijna zeven maanden zwanger. Het zou hun tweede kind worden en ze wisten al dat het een jongetje zou worden en dat hij de naam Thiago zou krijgen. Niet alleen omdat ze dat beiden een mooie naam vonden, maar ook omdat de man twee keer de pelgrimstocht naar Santiago had gelopen. Santiago had ook gekund, maar die naam wordt in het Spaans al snel afgekort tot Santi en dat klinkt vrij oubollig. Terwijl hun oudste zoontje vrolijk rondrende over het plein voor de kathedraal, ging de vrouw alleen naar binnen, manlief bleef buiten om op de kleine belhamel te letten. In de kathedraal ging ze achter het hoofdaltaar de trappen op om het beeld van Santiago te omhelzen. Een traditie die in de 16e eeuw ontstond toen de piraat Francis Drake de kust van Galicië teisterde en in Santiago de Compostela snel het lichaam van de apostel en zijn twee discipelen werd verstopt. Dat werd zo goed gedaan dat men drie eeuwen nodig had om de grafkisten weer te vinden. Al die tijd was Santiago met het beeld achter het hoofdaltaar toch aanwezig in de kathedraal. De vrouw liet de handen rusten op de schouders van de apostel. Het waren slechts een paar tellen, maar het had verstrekkende vervolgen. Nog geen twee weken later kwam hun zoon Thiago op de wereld, zeven weken te vroeg en nota bene op de dag van de heilige Jakobus, 25 juli. Zijn vader was tijdens de bevalling voor zijn werk als reisleider in Peru, waar hij net Arequipa binnenreed. De stad waar hij zijn geliefde had leren kennen en waar hij nu voor het eerst weer terugkwam.  Toegegeven, het wonder is nog niet erkend door het Vaticaan, maar misschien dat mijn vrouw en ik, want dit verhaal gaat over ons, ooit gaan lobbyen bij de paus.

Heilig jaar in Santiago

19/07/2010

Iets meer dan een week geleden belde José. Dat ik me de nederlaag van Oranje maar niet teveel moest aantrekken. Wat een zelfvertrouwen! De finale moest toen nog worden gespeeld. Hij belde vanuit Villafranca del Bierzo, waar hij een dag later met zijn dochter aan de pelgrimstocht naar Santiago zou beginnen. Vorig jaar liepen we samen nog de zogenaamde primitieve route van Oviedo naar Santiago. Volgens José was het niet druk op de route, ondanks dat het dit jaar toch een Heilig jaar is in Santiago, want 25 juli, de dag van Jakobus, valt op een zondag. Ik liep de tocht voor het eerst in 2007 vanuit St Jean Pied de Port over de zogenaamde Camino Francés. Toen ontmoette ik José en een maat van hem in de buurt van Atapuerca bij Burgos. De manier waarop zij de tocht liepen, beviel me goed. ´s Ochtends op tijd weg om zo rond een uur of drie aan te komen bij de volgende herberg. Even douchen, uitrusten en vervolgens een heerlijk glas bier drinken om daarna te gaan eten. Een soort cultureel-gastronomische pelgrimstocht. Toen José me vertelde dat hij in Villafranca del Bierzo was, moest ik terugdenken aan drie jaar geleden toen ik daar samen met Eduardo meer dood dan levend aankwam na een tocht van 45 kilometer van Manjarín naar Villafranca bij een temperatuur van bijna 40 graden. Maar we moesten die dag wel in Villafranca aankomen, omdat de vader van Eduardo die dag ook in Villafranca aankwam om het laatste stuk door Galicië met zijn zoon te lopen. Ik kon me nauwelijks staande houden onder de douche, maar daarna kenden we een wonderlijkbaarlijke herrijzenis en voelden we ons zo goed dat we beneden in het plaastje nog even een biertje gingen drinken op het terras. Nog nooit smaakte de eerste slok bier me zo goed. Het was een tercio (de iets grotere fles) Estrella Galicia. Villafranca is het voorportaal van Galicië. En zo had iedere streek zijn specialiteit. In León dronken we heerlijke rode wijn, crianza del Bierzo, in Melide aten we inktvis (bij Ezequiel!) en in Santiago wachtte een enorme visstoofschotel op ons. Maar laat ik ophouden, dit jaar heb ik geen recht van spreken, bovendien staat het internet vol met verslagen van pelgrims. Wie toch nog meer wil lezen, hiernaast, onder mijn profiel, staat het verhaal dat ik twee jaar geleden schreef over de etappe door het land van de Maragatos. Bovendien is het ook tijd voor een biertje.