Posts Tagged ‘Gran Canaria’

De magie van Platero

24/04/2014

192

Eerst maar even bekennen dat de schrijver van deze blog de Spaanse kinderklassiekers niet kent. Dat bleek wel bij het bezoek aan het museum León y Castillo in Telde op Gran Canaria. Op de binnenplaats van het stadspaleis stond een zilverkleurig ezeltje. Een vreemd voorwerp in een museum dat in het teken staat van de broers León y Castillo. De één was politicus in Madrid en later ambassadeur in Parijs. De ander was de belangrijke man achter de uitbreiding van de haven van Las Palmas. De directeur kwam persoonlijk uitleggen waarom het ezeltje daar was neergezet. Dit was het beroemde ezeltje Platero uit het werk van Nobelprijswinnaar Juan Ramón Jiménez, die in 1914 het werk Platero y Yo schreef. De directeur las ons een paar regels uit het werk voor.

Platero es pequeño, peludo, suave; tan blando por fuera, que se diría todo de algodón, que no lleva huesos. Sólo los espejos de azabache de sus ojos son duros cual dos escarabajos de cristal negro. Een vrije vertaling zou kunnen zijn: Platero is klein, harig, zacht, zo zacht aan de buitenkant dat men zou zeggen dat imagesCAOM4S3Rhij helemaal van katoen is, dat hij geen botten heeft. Alleen de gitzwarte spiegels van zijn ogen zijn hard als twee kevers van zwart kristal. Het werk schijnt na Quichotte en de Bijbel het meest vertaalde werk te zijn, dus er moet ongetwijfeld ook een Nederlandse versie zijn. Op Bol.com wordt het werk wel genoemd, maar is het niet leverbaar.

Wat een aardige man overigens, de museumdirecteur. Ik zie in het Pradomuseum niet zo snel gebeuren dat de directeur uit zijn kantoor komt om persoonlijk het werk van Velazquez of El Greco te tonen. Maar de directeur in Telde vertelde ons ondertussen ook nog even een anekdote over koningin Wilhelmina en wees ons op een portret van de hertog van Alva. Alleen al voor deze aardige man is het museum meer dan de moeite waard om naar toe te gaan vanuit Maspalomas en Playa del Inglés, want verder komen de meeste Nederlanders op Gran Canaria niet.

Zoals ook Moguer een dorp is dat de meeste Nederlanderse toeristen waarschijnlijk niet op de kaart hebben staan. Met SRC stoppen we in dit dorpje in de buurt van Huelva om te lunchen op de route van Niebla naar Palos de Frontera. Omdat de schrijver van deze blog de kinderklassieker van Platero y Yo niet kende, wist hij ook niet dat Jiménez uit Moguer komt. Een collega maakte hem daarop attent. En eenmaal in Moguer werd overal verwezen naar de honderdste verjaardag van Platero. In Moguer stond alleen de lunch op het programma. Helaas was er alleen tijd om even snel het ezeltje op de foto te zetten. Hij staat voor het gemeentehuis, aan het einde van de calle Rábida. Aan het begin van deze straat staat het restaurant El Lobito, waar we aten. Een oude bodega ingericht als restaurant, met onder de schoorsteen een enorme grill met heerlijk vlees. De vader van de eigenaar bood ons een vino blanco de mosto aan en net toen we weer naar buiten gingen, kwam er iemand binnen met drie kistjes aardbeien uit Huelva. We mochten ze proeven en omdat we duidelijk lieten merken dat de aardbeien erg lekker waren, kregen we een heel kistje mee. 

De museumdirecteur, de vader van de eigenaar van het restaurant, de man van de aarbeien. Dat is de magie van Platero. Als je met dit ezeltje op reis gaat, kom je alleen maar aardige mensen tegen. Ik kende Platero niet, maar als mijn zoontjes straks op school ook niet gaan lezen uit Platero, zal ik het ze het verhaal zelf voorlezen. Zo vaak, dat ze het verhaal uit hun hoofd zullen leren. Of in ieder geval de eerste regels.

 

Anuncios

Een heerlijke lente op 3173 kilometer afstand

02/04/2013

003

De foto is genomen in de haven van Las Palmas de Gran Canaria, bij het grote winkelcentrum La Muelle, op 3173 kilometer afstand van Amsterdam. Een Nederlander die voorbij dit bord loopt, zal het niet zoveel interesseren hoe groot de afstand is tussen Las Palmas en Amsterdam.  Hij zal vooral genieten van het temperatuurverschil tussen beide steden. De foto hieronder dateert van vanochtend 10.00 uur. In de schaduw werd toen al 24 graden aangegeven. Een groot verschil met de cijfers van het KNMI dat voor vandaag minimumtemperturen van 2 graden onder het vriespunt en maximumtemperaturen van 9 graden voorspelde. En dat terwijl ook volgens de Nederlandse kalender de lente al is begonnen. Ook op het Spaanse vasteland wil het maar niet vlotten met het voorjaar. De afgelopen maand maart was de natste sinds 1948, toen er voor het eerst cijfers werden bijgehouden. Veel rivieren zijn buiten hun oevers getreden of dreigen dat te doen. Je kunt de 002mensen die de kou en regen ontvluchten geen ongelijk geven. Dan is het eigenlijk nog vreemd dat mijn groep maar 21 gasten telt, maar misschien komt dat ook wel omdat weinig mensen Gran Canaria associëren met een cultuurvakantie. En wie alleen maar naar het eiland komt om bruin te bakken op het strand van de Playa del Inglés zal dat ook nooit doen. Maar die zal ook nooit weten dat 16 eeuwen geleden de eerste zonaanbidders al neerstreken op de Canarische Eilanden, het volk van de Guanchen, over wie ik al eerder schreef. De strandganger zal waarschijnlijk ook niet weten dat Las Palmas in 1599, een jaar na de dood van koning Philips II, werd geplunderd door de Nederlander Pieter van der Does en dat de bezoeker aan de stad daaraan wordt herinnerd met gedenkplaten op de kathedraal, de kerk van San Telmo en op een gebouw aan het plein van Santa Ana. Dat Columbus de Canarische Eilanden aandeed om zijn driehoekige zeilen te vervangen voor grote vierkante zeilen om vervolgens te wachten op de gunstige 005winden die hem naar de overkant van de Atlantische oceaan zouden blazen. En dat gunstige winden in het Spaans buenos aires wordt en dat daaraan de hoofstad van Argentinië zijn naam heeft te danken. De strandgast die niet verder komt dan Broodje van Kootje of Piet Patat zal er nooit achterkomen dat de Canarische keuken veel invloeden uit Latijns-Amerika heeft. Dat er tropische vruchten en specerijen in de maaltijden worden verwerkt. Dat je er niet gek van op moet kijken wanneer je een bord linzensoep krijgt voorgeschoteld waar een maiskolf boven uit torent. Natuurlijk hoeft de zonaanbidder dit allemaal niet te weten. Het zijn alleen maar feitjes die gedogen dat de reisleider een week op het eiland van de zon kan verblijven.