Posts Tagged ‘Gorbeia’

Het bos van Basajaun

29/11/2016

img_7931

Zonder blad nu in de herfst, maar bedekt met mos groeien de takken van deze beuken naar de hemel. Een bijzonder gezicht, want takken groeien meestal horizontaal. Maar deze beuken zijn zo geknot dat de takken omhoog groeien vanuit de stam. Je zou het kunnen vergelijken met de knotwilgen in de Nederlandse uiterwaarden. Als de takken dik genoeg zijn, worden ze van de boom gezaagd en gebruikt voor houtskool, waarna vervolgens nieuwe takken uit de kroon van de boom zullen groeien. Op deze manier wordt de beuk een lang leven gegund. Als je met wat fantasie naar de bomen kijkt, krijgen ze menselijke trekjes. De takken die als armen de wandelaar joviaal begroeten. Een sprookjesbos. Bij sommige bomen is de kroon zo grillig geworden dat je er een gezicht in kunt herkennen. Nee, moét herkennen. Want dit bos is het decor van de Baskische mythologie. Hier leefde Basajaun, de wildeman van de Baskische bossen. Hij was de beschermer img_7999van de schaapsherder. Als hij onraad rook, er was een wolf in de buurt of noodweer op komst, gilde hij door het bos om de herder te waarschuwen. De echo kun je nog steeds horen in de uitgeholde stammen van de oude beuken. Basajaun was ook de eerste landbouwer. Hij leerde de Basken hoe ze het land moesten bewerken. Hij gaf ze inspiratie bij het ontwikkelen van nieuwe landbouwwerktuigen.

Vooral op dagen van mist en regen, wanneer in de mist alleen de contouren van de bomen zijn te herkennen, dan komt de Baskische mythologie in dit bos tot leven. Dit verschijnsel bleef ons onthouden op deze laatste zondag van november. Het leek wel lente, het was zonnig en een graad of 20. Dat lokte veel families naar het bos van Otzarreta. Het gegil van Basajaun had plaats gemaakt voor het gegil van kinderen die verstoppertje speelden in de wigwams van takken, de typische stellages voor het maken van houtskool. Het zijn een stuk of honderd beuken die er staan, aan weerszijden van een beekje dat img_7949vanuit de bergen komt stromen. Als de herfst een tapijt van bladeren rond de bomen heeft neergelegd, is het bos op zijn mooist. Dan vallen de vreemde vormen van de beuken nog meer op. Daarom is dit bos een gewilde lokatie voor fotografen. Ze plaatsen hun statief in of net naast het beekje en wachten op de juiste lichtval dat glijdt over het water en over de met mos begroeide boomwortels, die langs de oever kronkelen. Het bos van Otzarreta ligt dicht bij de N240, de nationale weg van Bilbao naar Victoria ter hoogte van de bergpas van Barazar en aan de oostkant van het natuurpark van Gorbeia. Vanuit het bos is de besneeuwde bergrug van Gorbeia te zien en op heldere dagen ook het monument voor de Maagd van Gorbeia. 

Anuncios

Cava op het dak van Bizkaia

01/01/2014

041

Toegegeven, de foto is niet scherp en er zit vuil op de lens. Maar op deze plaats was het gisteren onmogelijk een goede foto te maken. Het valt niet mee de camera stil te houden met windsnelheden van 120 kilometer per uur en af te drukken met bijna bevroren vingers. Op de achtergrond kijkt de Maagd over onze schouders mee. Zij is de Maagd van Gorbeia en staat op een hoogte van 1482 meter. Op de stellage om haar heen, staat een groot kruis. Het kruis van Gorbeia, de naam van de berg. Op oudjaarsdag en 1 januari is het traditie om de hoogste berg van Biskaia te bedwingen, het is de Baskische variant op de Nieuwjaarsduik in Nederland. Op aanraden van Edu, tweede van links op de foto, waren we om kwart over zes vertrokken. Daarna zou het alleen maar drukker worden en zou het bijna onmogelijk zijn om een 032parkeerplaats te vinden. En inderdaad, toen we in het donker aan de tocht begonnen, ging er al een behoorlijk lint van kleine lichtjes naar boven. Ruim twee uur deden we over de wandeling, die, naarmate het doel dichterbij kwam, steeds zwaarder werd. Als je de ene voet vooruit zette, was het maar afwachten wat de andere voet zou doen. Zou die er achteraan komen, of zou die het opgeven, of wegglijden in de modder of op de ijsplakaten. Eenmaal boven bij de Maagd, moest je je vastklampen aan de peilers waar het kruis op staat om niet van de berg te waaien. Dat is nog eens het jaar afsluiten. Alle problemen van het afgelopen jaar, alle zorgen, spijt, verdriet, het waaide in een keer uit je hersenpan. Op de terugweg werd in de luwte van een kleine hermitage een fles cava ontkurkt om te proosten op een nieuw jaar. Daarna volgde nog een stevig ontbijt van gebakken eieren, chorizo en ham en een fles rode wijn in de refugio van Inma. 2014 kon beginnen.