Posts Tagged ‘Filips II’

De madame van Ambrosero

09/03/2015

 

017

¨Kijk, daar, het is dat oude huis op de achtergrond, daar woonde de koningin. Nou ja, koningin, ze was de moeder van de prins Jan van Oostenrijk.¨ Samen met een buurtbewoner kijken we door het raam naar buiten en zien een boerenhoeve en de bergen van Cantabrië. Aan de bar luistert een stamgast mee. Als hij het woord koningin hoort, mengt hij zich in het gesprek. ¨Koningin?, niets koningin! Ze was de grootste hoer die we hier in de buurt ooit hebben gekend!¨ Barbara_BlombergGelach van de overige stamgasten. We staan in de bar Tienduca, die ook als winkel fungeert. Het is zondagmiddag, een uur of vijf, en de mannen in de bar hebben wel zin in een nieuw onderwerp voor hun natafeluurtje, la tertulia of sobremesa in het Spaans. ¨En hij woont in het huis tegenover. Dat huis heet casa del Pendón, het huis van het Vaandel, want daar woonden de lijfwachten van Blomberg¨. Ambrosero heet het dorp waar we zijn. Een gehucht aan de snelweg tussen Bilbao en Santander. Een typisch dorp dat is ontstaan uit verschillende wijken die ooit bij elkaar werden gevoegd. De bar ligt in de wijk Madama, genoemd naar de illustere Duitse dame die hier in de 16e eeuw neerstreek. Barbara Blomberg, een prachtige naam. Het had ook zomaar een naam van een actrice kunnen zijn; Marlyn Monroe, Brigitte Bardot, Barbara Blomberg. En wie weet was ze dat ook wel. De verhalen over haar afkomst lopen uiteen van dochter van een adellijke familie tot zangeres of prostituee in een bordeel.  Karel V zou haar hebben 018ontmoet in Regensburg in de periode dat hij daar de strijd aanging met de Duitse keurvorsten. Zij was 19 jaar en hij 46. Ze zou zoveel indruk op de keizer hebben gemaakt dat Karel V na de geboorte van hun zoon aan een aantal spionnen opdracht gaf om de levenswandel van zijn minnares te volgen. Na de dood van de keizer besloot koning Filips II om de vrijer van zijn vader naar Spanje te laten komen. Ze nam intrek in een klooster in Valladolid. Barbara Blomberg was de  moeder van Jan van Oostenrijk, de halfbroer van Filips II, die voor de koning van Spanje de bekeerde Moren uit de Alpujarras verjoeg en die de leiding had over de Spaanse Armada, de vloot van Venetië en de Pauselijke vloot bij de gewonnen zeeslag tegen de Turken bij Lepanto. Daarna werd hij landvoogd over de Lage Landen, waar hij overleed in Namur. Bij de dood van haar zoon besloot Barbara Blomberg intrek te nemen in het huis 009van de secretaris van zijn zoon in Colindres. Ze was weer terug in Cantabrië, waar haar avontuur op Spaans grondgebied begon, toen haar schip aanlegde in de haven van Laredo. Uiteindelijk verhuisde ze naar Ambrosero, niet ver van Colinderes, waar ze in 1597 overleed. Haar lichaam ligt begraven in de kerk van San Sebastián van het Kapucijnerklooster van Escalante, aan de rand van het moerasgebied van Santoña. In het transept is aan de muur een gedenksteen uit 1957 bevestigd. Tot een grootscheepse restauratie in 1977 lag deze steen nog boven het graf van Blomberg, maar van dit graf is nu geen spoor meer te bekennen. ¨Ze lag ergens midden in de kerk¨, weet een Kapucijnermonnik ons te vertellen. En ook daarover zijn de meningen verdeeld. Maar waar of niet, in de wijk Madama houden ze de gedachte aan Blomberg graag in leven.  

Anuncios

Al 41 jaar gastheer in het Escorial

22/04/2011

 

Dit is Donato. In het jaar dat ik werd geboren, leidde hij zijn eerste bezoekers door het Escorial. Het was het jaar 1970. Franco leefde nog, Nederlandse toeristen kwamen nog niet verder dan de Spaanse costa´s, alleen avonturiers wisten in het hart van Castilië het grote kloosterpaleis van koning Filips II, bolwerk van de contrareformatie, te vinden. Inmiddels heeft Donato al heel wat Nederlanders ontmoet. Donato, en ook zijn zoon Carlos, zijn al twaalf jaar mijn gastheren in het Escorial. Donato is het menselijke gezicht van dat grote, kille paleis, gebouwd voor de koning die ons in de 16e eeuw de oorlog verklaarde. Donato praat met een bescheidenheid die de bewoner van het paleis vreemd was. En als de Nederlandse gast na het bezoek van het Escorial anders over Filips II gaat denken, komt dat vooral door de manier waarop Donato over het Escorial en de Spaanse koning vertelt.

Donato is 84 jaar. Hij is niet meer dagelijks in het Escorial te vinden. Hij werkt alleen nog met reisleiders met wie hij al jaren samenwerkt, onder wie ik me gelukkig ook mag rekenen en af en toe springt hij bij als zijn zoon een dubbele afspraak heeft of een groep ontvangt met meer dan dertig personen, de maximale groepsgrootte per gids. Het is een genot om met Donato door het Escorial te wandelen en naar hem te luisteren. Vooral als hij in zijn eigen taal kan praten, want dan blijkt pas hoe enorm veel hij over het Escorial weet, bijzondere anekdotes zonder de verhalen aan te dikken. Het verbaast me iedere keer weer met hoeveel gemak hij de trappen bedwingt naar het pantheon en de bibliotheek. Ik heb Donato nooit gevraagd hoe hij denkt over mensen die klagen dat de pensioensgerechtigde leeftijd misschien wordt verhoogd van 65 naar 67 jaar. Waarschijnlijk zou hij met een diplomatiek antwoord komen. Diplomatie is overigens ook een woord dat Filips II vreemd was.