Posts Tagged ‘Cantabrische Zee’

Meteorologisch masochisme aan de groene kust

11/02/2016

IMG_5534

Als een volleerd schermer probeerde de voorbijganger zijn paraplu naar de wind te steken. Dat viel niet mee. Op het plein leek de wind van alle kanten te komen om dan opeens vanuit onverwachte hoek toe te slaan. Het stukje doek getrokken over de iele metale sprieten hielp allang niet meer tegen de regen. Die sloeg er inmiddels van alle kanten onder. Het was nu vooral zaak om de paraplu heel te houden. De voorbijganger glimlachte toen hij zag hoe wij hem, schuilend onder de galerij van het plein, vol medelijden nakeken. Uit de glimlach sprak een gevoel van, het is niet anders, hier moeten wij het in het noorden mee doen. Weinig kwade gezichten op deze dag in San Sebastián. Regen en heel veel wind zijn de weerelementen die horen bij een winter aan de Cantabrische kust. Tot nu toe was het een tamme winter geweest, met temperaturen die meer bij de lente hoorden dan bij de winter. En nauwelijks regen. De groene kust kreeg een fletse kleur. Zo werden de winterdagen afgeteld en had de Cantabriër nog geen storm meegemaakt. Hij IMG_5539ging er steeds meer naar verlangen, naar die regen die striemt  in het gezicht, de wind die je lijkt op te tillen als je om de hoek van een gebouw komt. Noem het meteorologisch masochisme. En nu in de nacht van maandag op dinsdag landde de eerste storm op de Cantabrische kust. En uitgerekend op dinsdag was mijn eerste excursiedag van het jaar. Met drie toeristen naar Loyola, Getaria, Zarautz en San Sebastián. Zij hadden hele andere gevoelens, toen ze onder de galerij stonden te schuilen voor de regen. Maar ze waren dan ook geen Bask of Cantabriër, maar toeristen uit Brisbane en van Lanzarote en op die plaatsen werden dinsdag temperaturen gemeten van respectievelijk 29 en 22 graden. Daar stak de 8 graden waarmee San Sebastián het dinsdagmiddag mee moest doen, wel heel schril bij af. De regen en wind deed de gevoelstemperatuur nog verder dalen. Probeer dan nog maar eens uit te leggen aan buitenstaanders dat de mensen hier stiekem uitkeken naar dit weer.

Het leverde ook mooie plaatjes op. De hoge golven die dreigend op de kust afrolden. En boven de golven de nevel veroorzaakt door de wind die de schuimkoppen afkamde. Eigenlijk kwamen we voor dit spektakel net te laat aan bij de kust. De springvloed had zich gemeld in de nacht en vroege ochtenduren en had toen ook de meeste schade IMG_5538veroorzaakt. Vooral in Zarautz en San Sebastián, waar de golven een hoogte van bijna tien meter bereikten. Het water was door de glazen pui van een sportschool aan het strand van la Concha geslagen. Aan de Paseo Nuevo, de weg die achter de heuvel van Urgull loopt, was het lokaal van de fotografenvereniging zwaar getroffen. Toen wij de kust bereikten, was de zee zich al aan het terugtrekken. Surfers waagden zich weer op het water en de kustweg van Zumaia naar Zarautz was open, terwijl die bij zware stormen bijna altijd wordt afgesloten. Nu konden we nog genieten van de laatste uitspattingen van het natuurgeweld op de Cantabrische Zee. Het was ook nog droog, maar aan de horizon werd het steeds donkerder en de bewolking kwam steeds dichter naar de kust drijven, zoals op de foto boven deze post, genomen bij het strand van Zarautz, is te zien, De eerste druppels vielen toen we naar het uitzichtspunt op de heuvel van Igueldo liepen. Het gedruppel ging al snel over in een aanhoudende regen, waar die middag inderdaad geen einde aan zou komen. De oude wijk van San Sebastián gaf een trieste aanblik. Dat de stad dit jaar de culturele hoofdstad van Europa is, namen mijn gasten voor lief.  

Vuurwerk van water

07/02/2014

OLAS DE DIEZ METROS DEJAN DAÑOS EN PARQUES, GARAJES Y VIVIENDAS EN CANTABRIA

Nietsvermoedend waren we zondag naar beneden gewandeld, naar de boulevard aan het strand van Ostende. De houten boot, la baca, de koe, zegt het geadopteerde Chinese vriendinnetje van ons zoontje, omdat ze de r niet kan uitspreken, was te water gelaten en lag midden in een waterplas in de speeltuin. Niet vreemd na tien dagen lang de ene regenbui naar de andere. Een stuk verderop was de boulevard bedekt met een dikke laag zand. Niet ver daarvandaan had een afscheidingsmuur en een rijtje coniferen het begeven. En weer een paar meter verder was een muur bezweken. Een aantal stenen was in het zwembad gerold. Delen van de balustrade langs 075de boulevard waren omgebogen. Voor de deur van bar Alexander dook een duikbril op in het zand. Het zand had voorbij het plein zelfs de weg bereikt. We keken naar de zee, maar de sluipmoordenaar hield zich nu aardig kalm. Alleen bij de ingang van de baai sloegen de golven hoog tegen de rotsen. Een vuurwerk van water. Aan het einde van de nacht, naar het ochtendgloren toe, had de Cantabrische Zee toegeslagen, de golven als een kudde wilde paarden ogejaagd, het strand op en daar voorbij, niets ontziend, een ravage achterlatend.  De furie van Neptunus werd in Santander prachtig vastgelegd op de foto boven deze post.  In vergelijking met andere plaatsen aan de Cantabrische 074kust, waren we er in Castro nog genadig vanaf gekomen. In Lugo werd een 15-jarige jongen met zijn fiets door de golven van een pier geslagen en gisteren brak voor de kust van Bayonne een schip doormidden. In San Sebastían stonden winkels en wijken blank. In Castro bleef het gelukkig alleen bij materiële schade en konden we op deze heerlijke zondagmiddag, die meer voelde als voorjaar dan als noodweer op de kust, genieten van een witte wijn, Verdejo uit Reuda en kon ons zoontje ravotten op het strand. Inmiddels is de wind gedraaid naar het zuiden en komen van over de bergen temperaturen van boven de twintig graden naar ons toewaaien. De winterjas kan weer even uit en ook het cliché dat het hier, aan de groene kust, alleen maar regent, kan weer even in de kast blijven.   

Aan de groene, bijna witte, kust

04/02/2012

Colgado de un barranco

duerme mi pueblo blanco,

bajo un cielo que a fuerza de no ver nunca el mar,

se olvidó de llorar.

Escapad gente tierna

que esta tierra está enferma,

y no esperéis mañana lo que no te dio ayer,

que no hay nada que hacer.

Toma tu mula, tu hembra y tu arreo,

sigue el camino del pueblo hebreo

y busca otra luna,

tal vez mañana sonría la fortuna

Y si te toca llorar, es mejor frente al mar.

Dat waren bijna de eerste woorden van onze goede vriend José, toen we hem vertelden dat we van Salamanca naar Castro Urdiales zouden gaan verhuizen. Eenmaal op dreef draagt hij als een Jan van Veen in zijn bar La Taberna de Guijuelo de poëzie voor van dichters als Jorge Luis Borges, Federico García Lorca, Miguel Hernández, Antonio Machado, of in dit geval het lied Pueblo Blanco dat Joan Manuel Serrat in 1971 uitbracht, samen met het bekende Mediterráneo. En voor deze onuitputtelijke bron van dichtkunst gaan wij natuurlijk naar de bar, niet alleen maar om te drinken. De tekst hierboven zijn maar een paar regels uit het lied, dat overigens veel te mooi is om naar het Nederlands te vertalen. Eerlijk gezegd heeft de tekst van het lied niet zo heel veel met onze verhuizing te maken. Salamanca is geen pueblo blanco, geen wit dorp, dat als Ronda of Alhama de Granada aan een kloof hangt. Maar het zou me niet verbazen als er in Salamanca mensen zijn die, net als de inwoners van het witte dorp van Serrat, nog nooit de zee hebben gezien. De zee, de Cantabrische Zee, sinds dit jaar onze zee, prijkt vanaf nu achter de titel van deze blog. Het was ongeveer zeven minuten wandelen van huis naar de plaats aan zee om de foto te maken. De foto hierboven is verderop aan de kust gemaakt, in de buurt van Bilbao. Het is de rots met het kerkje van San Juan de Gaztelugatxe. De groene kust wordt de Spaanse noordkust genoemd. Het is er groen, omdat het er regelmatig regent, eergisteren viel er zelfs sneeuw. Maar in ieder geval is dat geen reden om te huilen aan zee, om tot slot nog even terug te komen op de laatste tekstregel van het samengevatte lied van Serrat.