Posts Tagged ‘Antonio Machado’

De weg maak je al hakkend

16/07/2015

061

El Camino se hace al andar. Het is een regel uit het beroemde gedicht van Antonio Machado. Ik schreef er al eerder over. Maar de weg boven deze post, werd niet lopend gemaakt, maar hakkend, puffend, zwetend en vloekend. Deze weg is de Ruta de Cares, een wandelpad met een lengte van elf kilometer tussen Poncebos en Caín, in de Picos de Europa. De weg volgt de rivier de Cares, die ontspringt bij de plaats Posada de Valdeón en uitmondt in de rivier de Deva. Het is nu een van de populaire wandelingen in het nationale park. Wie in het hoogseizoen komt, moet vanaf de auto al een paar kilometer wandelen, voor het eigenlijke pad begint. Het pad is vooral populair omdat het eenvoudig begaanbaar is en leidt naar het hart van het natuurpark.  Alleen wie in Poncebos start, moet de eerste kilometers wat stijgen. Veel toeristen rijden naar Caín, om vanaf daar een paar kilometer te wandelen. 054Daar is de kloof op zijn smalst en zijn de vormen van het grillige kalksteengebergte het meest spectaculair. Genietend van het natuurschoon, zullen weinig wandelaars er bij stilstaan dat dit pad werd aangelegd om het kanaal dat parallel aan het pad ligt, te kunnen onderhouden. Tussen 1916 en 1921 werd het kanaal gegraven om de waterkrachtcentrale bij Poncebos van water te voorzien. Tweeduizend arbeiders uit vooral Galicië en Portugal trokken de bergen in om het kanaal uit te graven. Ze gebruikten een oud geitenpad om op de werkplaats te komen en materialen en proviand te vervoeren. Het moet een heidense klus zijn geweest. Dat is niet moeilijk te begrijpen als je over het wandelpad gaat. Het brede en diepe kanaal, verdwijnt dan weer in een tunnel, of gaat pal langs de rand van de afgrond. De arbeiders groeven 71 tunnels uit en bungelden soms zestig meter boven de afgrond. Het 050rivierwater dat het kanaal bij Caín vult, stroomt richting Poncebos in het noorden van het nationale park, 240 meter lager dan het pad. Tussen 1945 en 1950 werd het kanaal door 500 arbeiders uitgebreid. Daarbij kwamen elf arbeiders om het leven, niet alleen door ongelukken tijdens het werk, maar ook bij onderlinge ruzies en gewapende overvallen. Het waren de na-oorlogse jaren, de donkere jaren van de dictatuur van Franco. Langs het pad staan verschillende informatiepanelen over de flora en fauna in de omgeving. Één paneel vertelt het verhaal over de helden die het kanaal en het pad aanlegden. Op een prachtige zwartwit foto poseerden de werkers voor de fotograaf. Kijk goed naar de foto van uw fotograaf hierboven. Onder het pad zijn bogen in een muur aangebracht. Achter die bogen stroomt het kanaal. Dit was een van de plaatsen waar de arbeiders aan touwen hingen om deze muur te kunnen metselen. Hierbij is het uitgraven van Nederlandse kanalen en vaarten uit de klei van ons platte polderlandschap opeens kinderspel. 

De stad op 1001 meter hoogte

14/04/2011

1001, het is een getal als een sprookje. Op deze hoogte ligt Segovia en dus ook dit sprookjesachtige paleis dat de hoogvlakte rond Segovia domineert. Het is de foto die je moet hebben gemaakt als je Segovia bezoekt. Toegegeven, deze foto heb ik van internet geplukt, deze keer was ik te lui om helemaal naar beneden te lopen voor dit uitzicht, nu de bussen niet meer het rondje om de stad kunnen maken en je ongeveer een half uur moet omrijden om bij het grasveld onder het Alcázar uit te komen. Het stenen schip wordt Segovia wel genoemd, met dit Alcázar als de boeg van het schip. Het roer wordt gevormd door het Romeinse aquaduct, aan de andere kant van de stad en de toren van de kathedraal, midden in de stad, is de mast. In deze mast wil Segovia graag de vlag van Culturele Hoofdstad van Europa 2016 hijsen, maar voorlopig is de Castiliaanse provinciestad alleen nog maar kandidaatstad. Ik had het er al eerder over, zes Spaanse steden strijden om de titel van Culturele Hoofdstad van Europa 2016 en omdat deze reisleider bijna alle kandidaatsteden bezoekt voor de winnende stad wordt bekend gemaakt eind juni, heeft hij zich de rol van jurylid maar toegeëigend. Las Palmas de Gran Canaria was dus al afgevallen en ook Segovia zal het niet gaan redden. De ligging van de stad, op slechts een half uur met de snelle trein vanuit Madrid, spreekt natuurlijk in het voordeel van de stad. Maar Segovia is te provinciaals en het culturele aanbod is te gering om een jaar lang culturele hoofdstad te mogen zijn. De stad koestert het best bewaarde Romeinse aquaduct van het Iberisch schiereiland en het fantastische Alcázar, in Peru zag ik het Alcázar groot afgebeeld op de voorkant van een reisgids van Europa. Maar kijk naar de foto hierboven van het ruitjespapier waarop de openingstijden van het museum van de dichter Antonio Machado zijn aangegeven. Het museum is ingericht in het oude pension waar Machado van 1919 tot 1932 woonde, maar is op maandag en dinsdag gesloten. Daarnaast zijn de rondleidingen alleen in het Spaans en dat hoort eigenlijk niet bij een stad met aspiraties in Europa. Laat Segovia gewoon de provinciestad blijven die het is, een verrassing voor veel bezoekers die er vanuit een Madrid een dagje naar toegaan om het Alcázar te bezoeken en het paleis van La Granja de San Idelfonso en na de culturele bezoeken in één van de restaurants, el Cándido geniet de meeste faam, genieten van de de specialiteit van Segovia, cochinillo, het speenvarken.  

  

De Weg van Machado

23/02/2010
Vandaag is het precies 71 jaar geleden dat de Spaanse poëet Antonio Machado naar zijn laatste rustplaats werd gebracht in het kleine kustplaatsje Colllioure in de Franse streek van Languedoc-Roussillon. Een van de grootste Spaanse dichters verstopt in een dorpje dat zich nu verkoopt als badplaats onder de zon en aan zee. Maar toen Machado daar aankwam, scheen de zon niet. Samen met duizenden republikeinen (let op de Spaanse republikeinse vlag op zijn graf op de foto) was Machado in 1939 op de vlucht voor de soldaten van Franco. Met zijn familie vond hij onderdak in het hotel Bougnol-Quintana in Collioure, tegenwoordig gesloten, maar er zijn plannen om het in te richten als museum voor Machado. De kamer waar hij op 22 februari aan een longontsteking overleed, zou nog bijna helemaal intact zijn.
 Nooit heeft Machado de brief gezien, waarin de universiteit van Cambridge hem een baan aanbood bij het rectoraat. Een dag na de begrafenis kwam de brief aan. De brief werd vorige week voor het eerst openbaar gemaakt door de oprichtster van de stichting Antonio Machado de Collioure tijdens de Week van Machado in Baeza.
 
In Nederland is Machado niet eens zo heel bekend. Wij kennen vooral Federico García Lorca, wiens leven opvallende parallellen vertoont met dat van Machado. Beide dichters werden in Andalusië geboren. Machado in Sevilla en Lorca in Fuente Vaqueros, bij Granada. En beiden vonden de dood in de Spaanse burgeroorlog. Lorca werd opgepakt en geëxecuteerd in 1936. Zijn lichaam verdween in een massagraf, waar nu naar wordt gezocht. Als eerbetoon aan Lorca, wijdde Machado een gedicht aan hem, Een Misdaad in Granada.
 
Maar het beroemdste gedicht van Machado is Caminante, vooral bekend bij pelgrims die naar Santiago afreizen. Het gedicht is in Spanje ook heel populair bij huwelijksinzegeningen. Hieronder dat gedicht, met de vertaling en foto’s van een beroemde camino, de Weg naar Santiago.  
 
Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar
Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino
sino estelas en la mar
 
Wandelaar, je sporen
zijn de weg, en zij alleen;
wandelaar, er is geen weg,
de weg ontstaat in het gaan
Gaandeweg ontstaat de weg,
en als je omkijkt
zie je het pad dat nooit meer betreden zal worden.
Wandelaar, er is geen weg,
slechts een kielzog in de zee