Posts Tagged ‘Andes’

In de vallei van Valdeón

09/01/2019

Posada de Valdeón ligt aan de zuidkant van de Picos de Europa in de vallei van Valdeón en wordt omringd door plaatsen als Soto de Valdeón, Caldevilla de Valdeón, Cordiñanes de Valdeón, Los Llanos de Valdeón, Prada de Valdeón, Santa Marina de Valdeón en Caín de Valdeón. Deze laatste plaats is vooral bekend omdat daar het start-of eindpunt ligt van de Ruta de Cares, een wandelroute door een kloof langs het riviertje de Cares in het hart van de Picos de Europa, al uitgebreid beschreven in een andere post. Ooit moet iemand uit deze vallei zijn koffers hebben gepakt en de Atlantische oceaan zijn overgestoken. Generaties later werd op de flanken van de Andes een meisje geboren dat jaren later op de foto boven deze post posseert onder het bord met daarop haar achternaam. Alleen begint haar achternaam met de letter b. In de geschiedenis van de Spaanse letterkunde heeft regelmatig een strijd gewoed over de vraag wanneer een b of v moet worden gebruikt.  Zo heette de hoofdstad van Cuba ooit La Habana en hebben we het nu over Havana. Veel Spanjaarden weten vaak ook niet wanneer ze een b of een v moeten schrijven. Het is ook lastig omdat de v als een b wordt uitgesproken. Nederlanders die deze regel niet kennen, gaan er vaak de mist mee in als ze vino willen bestellen en dan geen wijn krijgen, maar sherry, dat fino is.

Maar goed ,dat is een ander, lang en ingewikkeld verhaal.  De foto is genomen bij de ingang van het dorp. Op de achtergrond heeft de ondergaande zon de bergwanden van LLambrión oranje gekleurd. Posada was uitgestorven aan het begin van het nieuwe jaar op een winterdag met temperaturen die bij het voorjaar horen. Veertien graden op een hoogte van 927 meter. Alleen ´s nachts daalde het kwik tot onder het vriespunt en hingen er ´s ochtends ijspegels aan de regenpijpen en lag er rijp op de velden. Bijna alle hotels en b&b´s waren gesloten. Alleen Amador had zijn pension Begoña opengehouden. Maar om nog even iets te drinken voor het eten moesten we naar Soto de Valdeón, een dorp op een kilometer afstand. Daar is bar el Pilo de enige bar in de omtrek waar in de wintermaanden het licht brandt en rook uit de schoorsteen komt. Voor de grap vroegen we aan de waardin of zij misschien iemand kende die ooit naar Latijns-Amerika was geëmigreerd. Een man aan de bar ving de vraag op en vertelde dat in Riaño de achternaam Valdeón veel voorkomt. Maar in Riaño moet je letterlijk naar sporen vissen. Dit plaatsje werd in 1987 bij de aanleg van een stuwmeer onder water gezet. Het had zo mooi kunnen zijn. Een ontmoeting tussen de Oude en Nieuwe Wereld. Of beter gezegd, de verpersoonlijking van de Oude en Nieuwe Wereld.

Anuncios

De duivelsbocht

13/01/2018

Op het eerste gezicht lijkt dit een foto van een mooie kustlijn. Maar als je gaat inzoomen naar de inham waar het water het land raakt, blijkt dit niet zomaar een indrukwekkende natuurplaat te zijn, maar een dramatische nieuwsfoto. Op 2 januari, een busongeluk in Peru, 25 doden. De bus ligt op zijn kop in die inham, na een val van honderd meter vanaf de weg. Helemaal boven op een smalle strook zien we wat verkeer. Dit gedeelte van de weg heet de duivelsbocht. Daar ramde een vrachtwagen de bus, die vervolgens van de weg schoot en zich in de diepte stortte. Over deze weg zijn we met de familie twee of drie keer gereden. De laatste keer, twee jaar geleden op weg van Lima naar Tumbes, de grensplaats in het noorden van Peru, een busrit van 22 uur die bijna helemaal langs de kust gaat. Nooit geweten dat dit stuk van de route, onderdeel van de Panamerikaanse weg, zo gevaarlijk is en dat is maar goed ook. De enorme diepte zie je ook niet vanuit de bus. Het moet ongeveer op deze hoogte zijn geweest, dat wij van een prachtige zonsondergang genoten, zoals te zien is op mijn foto.  Een busongeluk is niet uitzonderlijk in Peru, en niet alleen op de kustweg ten noorden van Lima. Ook op de wegen door het Andesgebergte gebeuren regelmatig ongelukken waar doden en gewonden bij vallen. Op mijn eerste busreis door het Andesgebergte van Lima naar Huánuco, de woonplaats van mijn schoonouders, moesten we bij het instappen een vingerafdruk plaatsen op een papier waar de stoelnummers waren ingetekend. Toen verbaasde me dat nog. De ongelukken worden niet eens veroorzaakt door de slechte kwaliteit van de wegen, de hoofdwegen zijn bijna overal in vrij goede staat. Het gevaar schuilt in de geografische ligging van de wegen. Het maakt nogal uit of een bus die van de weg raakt in een greppel verdwijnt of honderd meter lager aan de voet van een berg of een klif. Ook factoren als beschonken chauffeurs of chauffeurs die al uren achter het stuur zitten, een rijtijdenbesluit bestaat volgens mij niet in Peru, spelen een belangrijke rol. Daarnaast is de bus de belangrijkste vorm van transport. Veel Peruanen hebben geen auto en kunnen een vliegticket niet betalen. Het aanbod van verschillende particuliere busondernemingen is groot. De bussen voor de lange afstanden zijn comfortabel, zeker als ze over de zogenaamde cochecama beschikken, een brede stoel, waarvan je de rugleuning bijna horizontaal kunt klappen, zonder dat degene die achter je zit aan beenruimte verliest, zelfs lange Nederlanders niet. Er worden films vertoond en de maaltijden en drankjes zijn inbegrepen. Met deze details proberen de busondernemingen zich te onderscheiden en maken ze reclame. Ze vertellen er alleen niet bij over wat voor soort wegen hun bussen gaan. 

Chocolademelk drinken in de Andes

22/12/2015

IMG_4585

Bij de ingang van het kleine ziekenhuis in Tambillo hangt een kaart met de geografische indeling van het district Umarí in de Andes ten zuiden van de stad Húanuco. Alle regio´s hebben een kleur gekregen en er staan vlaggetjes, die in de legende rechtsonder op de kaart worden uitgelegd. Groen is geen risico, geel is gematigd risico en rood is een hoog risico. Panaococha, een klein boerendorp op 2894 meter hoogte, dat we vandaag gaan bezoeken staat vol met rode vlaggetjes. Ondervoeding, miskramen, zwangerschappen bij tieners, huiselijk geweld en bloedarmoede bij kinderen tot vijf jaar scoren hoog. Het is een traditie in de Andes om in de maand december, met de feestdagen en de zomervakantie in aantocht, in de verloren dorpen een zogenaamde chocolatade te organiseren. Voor de kinderen zijn er verschillende activiteiten. Er wordt gedanst en gevoetbald, er komt een clown, de kinderen krijgen een cadeautje en  aan de moeders wordt kleding uitgedeeld. En iedereen wordt getrakteerd op chocolademelk met een bolletje. Vandaag wordt de chocolatade georganiseerd door het personeel van het ziekenhuis in Tambillo, maar ook parochies of vriendengroepen organiseren hun chocoladefestijn in de dorpen, soms geassisteerd door artsen die spreekuur houden. Omdat mijn Peruaanse geliefde een periode als psychologe in Tambillo werkte en een studievriendin IMG_4590daar nog werkt als arts, maken wij ook deel uit van de kleine karavaan die naar Panaococha afreist. Met de ambulance volgepakt met tweedehandskleren, cadeautjes, bekers voor de chocolademelk, een clown en danseres met hun schoothondje en dozen met bolletjes rijden we omhoog naar Panaococha. Een rit van een klein kwartiertje over de nieuwe weg. Niet dat dit een prachtig geasfalteerde weg was. Nieuw wilde zeggen dat kort geleden voor het eerst een automobilist het aandurfde om over dit pad omhoog te rijden. Met wat stenen waren de diepste kuilen gedempt, maar dat kan niet voorkomen dat achter in de ambulance alle dozen, clown, schoothondje en bolletjes door elkaar heen schudden De laatste bocht van de weg eindigt op het centrale plein van het dorp, ingericht als voetbal/basketbalveld met aan een zijde een lage tribune. Rond het plein staan de huizen van het dorp, nu al volgeschiderd met politieke leuzen voor de presidentsverkiezingen die pas volgend jaar in april plaats vinden. Het schijnt dat de bewoners in ruil voor het vullen van de gevel met de naam van de regionale kandidaat voor het congres één of twee krattten bier krijgen, of wat IMG_4588levensmiddelen en in ieder geval heel veel verkiezingsbeloften. Maar als de man dan eenmaal zijn zetel in het congres heeft verworven, is hij zijn kiezers snel vergeten. Niettemin staat er in Tambillo een goed ingericht ziekenhuis en beschikt Panaococha over een lagere school voor de ongeveer 175 kinderen die er in en rond het dorp wonen. Ze zijn niet allemaal komen opdraven voor het chocoladefestijn, maar het plein loopt in korte tijd redelijk vol. Voor we met de activiteiten beginnen, krijgen we door de vertegenwoordigster van het dorp een lunch aangeboden, die bestaat uit een heerlijk stukje cavia, opgediend met rijst en aardappels, hét landbouwproduct van de streek. Wat er zich daarna op het plein afspeelt, past helemaal in de sfeer van kerst. De dreigende kleuren op de vlaggetjes die we vanochtend nog zagen op de kaart in het ziekenhuis hebben voor even plaats gemaakt voor de kleurige balonnen die de kinderen van de clown krijgen. 

IMG_4547