Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Carme Chacón for president!

20/10/2010

Velen in Nederland zullen zich afvragen wie ze is. Vandaar eerst maar de foto, die twee jaar geleden de hele wereld over ging, toen Chacón als kersverse minister van Defensie de militaire parade afnam. Ze was toen zeven maanden zwanger. Ze was de eerste vrouw op die post en ook de eerste vrouwelijke minister die tijdens de zwangerschap een ministerpost aanvaardde. Om in militaire termen te blijven, deze jonge vrouw, 39 is ze, kan weleens het belangrijkste wapen worden van de PSOE om te voorkomen dat de PP van Rajoy de  verkiezingen gaat winnen. Deze zijn pas over twee jaar, maar houden de gemoederen nu al bezig. Gisteren werd in Spanje gedebateerd over de begroting voor het komende jaar. Premier Zapatero overleefde het debat dankzij de steun van de Baskische en Canarische nationalisten. Vandaag maakte Zapatero een flink aantal hervormingen in zijn regering bekend. Een aantal socialistische baronnen, Barreda van Castilië y La Mancha, en Tomás Gomez, die werd geboren in Enschede, maar dit terzijde, willen dat Zapatero nu al bekend maakt of hij over twee jaar zich weer kandidaat stelt, waarbij ze hopen dat hij dat niet doet. Zapatero is opgebrand, vinden ze, na alle kritiek die de premier over zich heen heeft gekregen nu het economisch zo slecht gaat met Spanje. En net als bij voetbal heeft iedereen een mening. Dus wil ik nu voorspellen dat Chacón de nieuwe leider van de socialistische partij wordt. Omdat ik de eerste wil zijn die dat openlijk zegt en met niet zo heel veel lezers en geen journalistieke verantwoordelijkheid kan ik dat ook wel doen. Maar er zijn ook wel argumenten. Chacón symboliseert een nieuwe generatie politici, is progressief, jong en gematigd nationalistisch, ze is gedeputeerde voor Barcelona. Ze is het gezicht van het moderne Spanje. In een interview met El Pais zei ze dat ze nog nooit een stierengevecht had bezocht. Het is een profiel waarin veel socialisten zich kunnen vinden.

Bovendien heeft ze de steun van Zapatero. Drie jaar geleden mocht ze, toen nog als minister van Huisvesting, op de trappen van Moncloa naast de premier een nieuw plan presenteren. Dat is niet gebruikelijk en werd uitgelegd als een compliment voor het werk van de minister. Zoals het met een dikke buik paraderen voor het leger langs ook een grote symbolische waarde had.

Anuncios

Ajax tegen de club van 450 miljoen

16/09/2010

Het verschil tussen Ajax en Real Madrid werd een paar dagen voor de wedstrijd al duidelijk, toen de steenrijke president van Real Madrid, Florentino Pérez de cijfers van de club presenteerde. Real Madrid had in het vorige seizoen een winst behaald van bijna 24 miljoen euro, de inkomsten bedroegen 442 miljoen en voor volgend seizoen gaat de club uit van 450 miljoen aan inkomsten en 19 miljoen aan winst. Er staat nog wel een schuld van 245 miljoen, maar zolang de president met zijn inmense kapitaal daar garant voor staat, is er niets aan de hand. Pérez is de cijferkoning van Real Madrid, al werden door sommige bestuurders wel wat vragen gesteld bij de voetbalkennis van de president. Real Madrid staat al twee jaar droog, dus langzaam wordt iedereen nerveus. De wedstrijd tegen Ajax kwam net op tijd, al gaven veel Madrilenen na afloop ook wel toe dat Ajax niet meer het Ajax van vroeger is. De naam roept veel historie op, maar in de realiteit was het eigenlijk alleen Stekelenburg die respect afdwong. Ook de supporters die zich ´s middags op de puerta de Sol verzamelden werden wat meewarig nagekeken door de Madrilenen. Ze hingen wat rond een fontein, schoten plastic ballen in de lucht, die uiteindelijk door de lokale politie werden afgepakt, en zochten de schaduw op van het terras. Het leek wel of niemand echt in een goed resultaat geloofde tegen de Koninklijke met al die sterspelers. De sfeer was heel anders dan nog geen maand geleden toen Ajax de beslissende wedstrijd tegen Dinamo Kiev speelde. Het Rembrandtsplein deed toen op de middag van de wedstrijd weer een klein beetje denken aan de heroïsche Europacupmiddagen in de jaren negentig en in de metro naar de Arena was het weer een ouderwetse dolle boel. Toen ging het om kwalificatie voor de Champions League, voor het Ajax-bestuur vooral belangrijk om wat meer geld in kas te krijgen. Maar op het miljoenenbal blijft Florentino Pérez de koning.  

Een museum om in te smullen

05/09/2010

Alleen de aanbieding die in de etalage hangt, is al aantrekkelijk genoeg voor ons Nederlanders om naar binnen te gaan, een broodje ham of kaas voor één euro. En dat óp de plaza Mayor van Madrid. Het kan bij het museo del jamon in Madrid, het enige museum in de Spaanse hoofdstad waar je mag opeten, wat wordt tentoongesteld. En dat zijn eindeloze rijen met hammen, de jamon serrano. Het is weliswaar niet de allerbeste kwaliteit ham, daarvoor moet je de jamon iberico de bellotas hebben, die afkomstig is van de varkentjes die voor ze naar de slacht gaan nog kilo´s eikeltjes van de steeneik hebben gegeten. Een schotel met die plakjes exclusieve ham kost in hartje Madrid al snel 20 euro. Je kunt ook veel meer eten dan alleen maar ham in dit bijzondere  ‘museum’, een keten met verschillende vestigingen in het centrum van Madrid, aan de plaza Mayor, de calle Mayor, de paseo del Prado en de carrera de Jeronimos. Alles is spotgoedkoop. Het restaurant is zowel populair bij toeristen als bij de Madrilenen. Wie op een zondag er een hapje wil eten, moet vroeg gaan, vanaf half twee staat men in de rij te wachten op een tafeltje dat vrijkomt. En die komen aardig snel vrij. Het personeel is snel en efficient, binnen een half uur kun je een kop bouillon, een dagschotel met twee varkenslapjes, sla met tomaat, gebakken ei, patatjes en brood nuttigen en de lunch binnen dezelfde tijd nog afronden met een kopje koffie. En dat alles voor iets meer dan 10 euro. Ideaal dus als je niet teveel tijd en geld wilt steken in de lunch. En handig voor degenen die de Spaanse taal niet machtig zijn, is dat op de menukaart foto´s zijn afgebeeld van de verschillende schotels, zodat je ook kunt zien wat je gaat eten. Zie de restaurants niet als een ordinaire vreetschuur, geen type Van der Valk. Het hammuseum aan de calle mayor, waar ik zondag even snel wat at, is sfeervol ingericht met een prachtig vormgegeven plafond en spiegelwand. En de kwaliteit van het eten is acceptabel, zeker voor die prijs en voor de lokatie, in het centrum van de stad. Het succes van het museo del jamon heeft inmiddels navolging gekregen. Je hebt in Madrid en ook in andere steden bijvoorbeeld ook een palacio de jamon en catedral de jamon.

Uitzichtspunt met terras

10/08/2010

 

Lissabon is gebouwd op een aantal heuvels. Zeven, zeggen de inwoners om hun stad te vergelijken met Rome. Maar misschien zijn het er nog wel meer, en dus heb je overal in de stad prachtige uitzichtspunten, miradouros. De mooiste blik op de stad is misschien wel vanaf het kasteel van de Heilige Joris. Het geeft bijna een totaalbeeld van de hoofdstad, met de Taag, de brug van 25 April, de Baixa, Barrio Alto en de avenida da Liberdade die als een groen lint omhoog slingert naar het park van Eduardo VII. Ook aan de bovenzijde van dit park heb je een mooi uitzicht. Heel goed is dan te zien, meekijkend over de schouder van het beeld van de markies van Pombal, hoe de laaggelegen wijk Baixa ligt ingeklemd tussen Alfama en de Barrio Alto. Vanuit het parkje naast het eindpunt van het trammetje dat van het plein van Restauradores bijna steil omhoog rijdt, heb je een prachtig uitzicht op het kasteel. Maar op geen van deze uitzichtpunten tref je een terras aan, en daarom blijft de miradouro van Santa Catarina mijn favoriet. Het kijkt uit over de Taag en lijkt nog helemaal niet zo ontdekt te zijn. Al wordt het terras ongetwijfeld genoemd in de reisgidsen, want er kwamen verschillende toeristen al lezend in hun reisgids het terras op. Het terras is klein, stond zelfs niet eens helemaal uit, terwijl door het heerlijke briesje dat vanaf de Taag over het terras waaide, dit een van de prettigste plaatsen in de stad was op deze warme zaterdagmiddag in Lissabon. De parasols en bomen gaven ook voldoende schaduw. Geen betere plaats dus om naast de bloeiende oleanders van een fles goedgekoelde Superbock te genieten en natuurlijk van het uitzicht. Je bereikt het terras door achter het plein van Luis de Camões de Rua do Loreto in te lopen. Na de Rua da Bica, waar tegenwoordig de ´zilvertram´doorheen rijdt, komt de Marechal Saldanha straat. Aan het einde van deze straat ligt aan de straat van Santa Catarina het uitzichtspunt met parkje, terras en de kiosk Adamastor. Zo wordt het uitzichtspunt ook wel genoemd, naar het standbeeld van dit zeemonster uit de Griekse mythologie dat door Luis de Camões in zijn werk Os Lusiadas werd gezien als de bewaker van de Indische oceaan die zich ophield bij Kaap de Goede Hoop. Wie op warme dagen overigens liever niet omhoog wil wandelen, kan ook tram 28 nemen. De tram heeft een halte in de Rua do Loreto.

Het kuuroord van Curia

06/08/2010

 

Het was wel even wennen, toen we twee jaar geleden van hotel wisselden in Coimbra. Niet langer een hotel in het centrum van de universiteitsstad dus ook geen (nachtelijk) uitstapje meer naar de bar Dilligencia. Nu logeren we in Curia, in Grande Hotel de Curia op een half uurtje rijden van Coimbra. Onderweg, over de oude nationale weg naar Porto, de N1,  bieden alle restaurants langs de weg de specialiteit van de streek aan, speenvarken. Op de rotonde voor de plaats Mealhada staat zelfs een momument voor het speenvarken. Een vrolijk lachend biggetje op een sokkel, waarin zijn toekomst staat gegraveerd; een kok voor de oven. Net voor de plaats Curia is de afslag naar het kuuroord van de plaats, waar ook het water van Luso vandaan komt. Het staat op de negende plaats van meest radioactieve wateren. Met 27,6 graden komt het uit de bronnen borrelen. Het gebied werd in de 19e eeuw ingericht met een aantal pompeuze hotels. Zoals Hotel Grande, links op de foto, en ons hotel Grande Hotel de Curia. Stond vanochtend nog even met de directeur te praten, de derde in twee jaar tijd. Het valt ook niet mee directeur te zijn van zo´n enorm hotel, waar de verf aan alle kanten afbladdert. Hij heeft de zware taak het hotel te renoveren. Het hotel dateert uit 1881 en is een prachtig voorbeeld van vergane glorie. Een balzaal als restaurant met prachtige kroonluchters, een haardzaal met fauteuils, waar je nauwelijks meer uitkomt. Het is een ambiance om voor de haard een boek te lezen met een grote bel brandy en een dikke sigaar. Maar er is ook een spa, een binnen- en buitenzwembad en naast het Hotel Grande ligt ook een nieuwe golfbaan. In de omgeving ligt ook het paleis van Busaco, waar ooit Salazar nog de vakantie doorbracht en zijn ministerraad in de zomermaanden bijeenriep. Zijn belangrijke gasten stuurde hij naar Curia. In de Tweede Wereldoorlog zouden hoge Duitse officieren op uitnodiging van Salazar naar het kuuroord zijn gekomen. Waarschijnlijk was het daarom dat de directeur zich niet meer precies kon herinneren welke beroemde gasten ooit in het hotel hadden gelogeerd.

Voetbal is oorlog

14/06/2010
Eigenlijk zou deze uitspraak verboden moeten worden. Hij is al veel te veel gebruikt en uitgegroeid tot een cliché en als je iets niet kunt vergelijken is het een oorlog met een voetbalwedstrijd. Maar toch, als je de advertentie ziet van de oliemaatschappij Cepsa, een van de hoofdsponsors van de Spaanse voetbalbond, denk je al snel aan de uitspraak. Het is een knipoog naar het beroemde schilderij van Velazquez. La Rendición de Breda, de Overgave van Breda, of De Lanzen, zoals het schilderij ook wordt genoemd. De Spaanse soldaten gaan nu verkleed als voetbalfan en de kop luidt: De wereld kan weer van ons zijn. En het kan ook gebeuren dat Nederland en Spanje inderdaad tegenover elkaar komen te staan in de kwartfinale. Maar dat kan alleen als Nederland als tweede in de poule eindigt en Spanje als eerste en beide landen vervolgens natuurlijk ook door de achtste finale komen. Op de montage van het schilderij is het nu nog burgemeester Justus van Nassau die de sleutel van de stad overhandigt aan het Spaanse legioen en niet Bert van Marwijk. En mocht het zover komen dat we tegenover Spanje komen te staan, hopelijk speelt Oranje dan in de geest van een avondje NAC. Breda zal zich niet opnieuw overgeven. In Portugal werd voetbal ook even oorlog. Daar kregen de spelers in het trainingskamp voor ze afreisden naar Zuid-Afrika in het kader van de teambuilding bezoek van een aantal militairen. Op deze manier komen we natuurlijk nooit van de uitspraak Voetbal is Oorlog af.     

Opknappen of afbreken, dat is de vraag

19/05/2010

De kop geldt niet voor de eerste foto en ook niet voor de tweede foto, maar voor de wijk die er tussen ligt. Twee foto´s, in dezelfde straat genomen. De bovenste foto, van het vijfsterrenhotel Las Arenas, genomen aan het einde van de straat Pescadores, aan de zeekant, en de onderste foto, aan het begin van de straat, de ‘achtertuin’  van de wijk Cabanyal. De gemeentelijke architecten van Valencia hebben de wijk in het vizier. Het plan is om de boulevard Blasco Ibañez, die begint in het park Jardines del Real, door te trekken tot de boulevard aan zee., dwars door de wijk Cabanyal. Het idee is niet nieuw. Barcelona deed het al in 1992. Al ligt de barrio Gotico veel dichter bij zee (en dat is al een enorm stuk lopen) dan de oude stad van Valencia, die op vier kilometer van het strand ligt. Valencia werd ook niet aan zee gesticht, maar in de bocht van de rivier de Turia, die in 1957 uit de stad werd verbannen. In het oorspronkelijke project (uit de 19e eeuw!) hield de boulevard ook op bij de wijk van Cabanyal, een wijk die zich onafhankelijk van de stad ontwikkelde, met huizen die werden ontworpen in een soort populair modernisme.  De wijk is van cultureel belang, maar als het aan de gemeente ligt gaan er 1600 huizen tegen de vlakte en wordt de boulevard verder doorgetrokken. De sloophamer zwaaide al rond en als in Madrid niet werd besloten de werkzaamheden te verbieden, zou Cabanyal misschien nu al tegen de vlakte hebben gelegen. Tientallen jaren heeft de gemeente de wijk genegeerd, om, zeggen de bewoners, een reden te hebben de wijk met de grond gelijk te maken. Maar de bewoners zijn in opstand gekomen en hebben voorlopig dankzij de regering in Madrid de strijd gewonnen. Ze hebben ook veel architecten achter zich staan. Als Valencia dan toch een voorbeeld aan Barcelona wil nemen, waarom van Cabanyal dan niet een Barceloneta maken, een volkswijk aan het strand.  Kun je eerst over de boulevard Blasco Ibañez flaneren en dan door de straatjes van Cabanyal slingeren om bij zee uit te komen. Al slingerend viel het me op dat er naast vervallen huizen ook nieuwe restaurants en populaire uitgaansgelegenheden zijn geopend. Hopelijk gaat het nog helemaal goed komen met Cabanyal, alleen moet er nog wel iets aan de achtertuin worden gedaan.

Boek nu Baskenland

14/04/2010

Mijn reisorganisatie SRC-cultuurvakanties kwam een paar weken geleden met het verzoek om een droomreis te bedenken. Wel werden er voorwaarden aan de reis gesteld. Het moest een reis in Spanje zijn, het liefst naar een stad of streek waar we op andere reizen niet komen en uiteraard moest de klant enthousiast raken om de reis te boeken. Kortom, ik mocht niet te ver wegdromen. Dat maakte ook niet uit, de reis van mijn dromen maakte ik anderhalf jaar geleden al, met de rugzak door het noorden van Argentinië en Chili, Boliva, Peru en Ecuador. ‘ Heerlijk langs de aardkloot schuren’, zoals mijn collega Ronald dat zo mooi beschreef. Overnachten in kleine hostals, eten op de plaatselijke markten, opeengepakt zitten tussen marktvrouwen met hun waar in lokale bussen en proberen zo min mogelijk de reisgids te gebruiken om te voorkomen in een restaurant in La Paz terecht te  komen, waar bitterballen en blokjes kaas worden geserveerd. Dat lukte dus niet, het was de laatste keer dat ik een tip van mijn reisgids, Footprint, opvolgde.  Heb nooit zo goed de naam van die andere reisgids, de Lonely Planet, begrepen. Zoveel backpackers die met die gids reizen en dus allemaal op dezelfde plaatsen uitkomen, echt lonely kun je dat niet noemen. 
Maar terug naar die andere droomreis. Er zijn tientallen plaatsen in Spanje waar we met SRC niet komen. Er valt zoveel te ontdekken, maar het is niet eenvoudig een nieuwe reis in de markt te zetten. Men boekt toch liever een reis naar de wat bekendere steden, of die door glossy magazines tot ´hot´worden gebombardeerd, zoals Valéncia dat nu lijkt te worden.  De meest geboekte reis bij SRC is het rondje door Andalusië met de steden Ronda, Sevilla, Granada en Córdoba. Daarna komt Barcelona uiteraard, wie kent die stad niet. Maar op de reis Madrid en Castilië valt het me op dat maar weinig mensen steden als Toledo en Segovia kennen. De stad Ávila is weer wat bekender, maar dat komt vooral omdat daar ieder jaar de Ronde van Spanje langs de stadsmuren gaat. Maar een reis organiseren langs bijvoorbeeld Aranjuez, Cuenca, Teruel en Albarracín zal geen succes zijn.  
Ik hoefde uiteindelijk niet lang na te denken, waar ik de reizigers op mijn droomreis mee naar toe wil nemen; het Spaanse Baskenland. Een bekende streek, ook in Nederland, maar helaas vooral vanwege de terroristische organisatie ETA, dat het toerisme nog buiten de deur houdt. En dat terwijl het Baskenland een prachtig gebied is. Kijk maar naar de plaatjes; de kerk van San Juan de Gaztelugatxe, de Rioja Alavesa, het Baskische stukje van de beroemde wijnstreek, en de vissersplaats Bermeo. Ik had al eerder een reis voor SRC geschreven naar het Baskenland. Het lijkt er nu eindelijk van te komen, de vertrekdatum is 23 juli, er zijn al aardig wat boekingen binnengekomen. Meer informatie staat op www.src-cultuurvakanties.nl.

Het schoolschrift van Herman Pinkster

03/03/2010
Pas toen zijn naam uit de luidsprekers klonk, ging er een belletje rinkelen. Herman Pinkster, was dat niet de man die vroeger (in zijn eentje?) de kaartverkoop bij Ajax deed? Vroeger is de tijd van stadion De Meer. Daar had Herman zijn kantoortje waar iedereen in en uit liep; spelers, supporters, bestuursleden.

We kochten eind jaren tachtig of begin jaren negentig, ik weet het niet meer precies, ook onze eerste seizoenskaart bij Herman. Op een dag dat eigenlijk alleen supporters mochten langskomen die hun seizoenskaart wilden verlengen. Maar Herman deed niet moeilijk. Voor hem lag een schoolschrift met daarin op een rijtje onder elkaar alle vakken, A, B, C, etc. En achter die letters had hij keurig met een potlood geturfd hoeveel plaatsen er in dat vak nog beschikbaar waren. Wij kozen voor vak E. Met een gummetje poetste Herman vervolgens twee streepjes achter de letter E weg.
Gisteren mocht Herman Pinkster opdraven bij een fandag in Gorinchem. Hij is al een paar jaar spelersbegeleider bij Ajax en waarschijnlijk een van de weinige in de zakelijke Arena die de sfeer van de Meer nog kent. Rechts op de foto is ook nog Hyun Jun Suk te zien, de Zuid-Koreaan die zich vorig jaar in september met zijn zaakwaarnemer en een rugtas bij de Arena meldde en nu een contract bij de club heeft.    

Debuut bij Ajax

22/02/2010

Toch in Nederland, dus maar weer eens bij Ajax gaan kijken. Heb nog steeds een seizoenskaart, die ik (soms) koester. We waren getuige van het debuut van Stefan. Zes jaar en daarmee waarschijnlijk niet eens de jongste debutant. Op woensdag begon zijn warming-up die bestond uit het maken van een medaille met de foto van zijn held Luis Suárez en een vlaggetje met op de voorkant een tekening van een van de doelpunten die Ajax zou gaan scoren tegen Vitesse, 6-2 voorspelde Stefan, en op de achterkant alle resultaten van Ajax dit seizoen. Voor het eerst naar de Amsterdam Arena. Met zijn vader was hij zondagochtend heel vroeg vanuit Slochteren naar Amsterdam gereden. Zo hadden ze tijd genoeg om nog een sjaal te kopen in de fanshop en op tijd in het stadion te zitten om de warming-up mee te maken en het stadion te zien vollopen. Stefan boft met een vader die groundhopper is. In de voetbalwereld is een groundhopper een echte liefhebber die zoveel mogelijk wedstrijden in verschillende stadions over de hele wereld wil bezoeken, of beter gezegd, beleven. De vader van Stefan, Tom Bodde, schreef er een boek over, Confetti, Bier en Staanplaatsen.  Misschien is het wel de ultieme kinder- en vaderdroom. Samen naar het voetbal. Het werd prachtig in beeld gebracht in een commercial van Mastercard. De blik in de ogen van het jongetje als hij de tribune opkomt. Onbetaalbaar. Stefan droomt nog van zijn voetbalhelden zonder te weten hoeveel ze kosten. Begin met hem niet over het operationele resultaat van Ajax, een verlies van 7,2 miljoen, dat de bedrijfslasten met 9% zijn gestegen en het nettoresultaat min 9,9 miljoen euro is. Stefan genoot zondag, zag Ajax vier keer scoren. Vier onbetaalbare doelpunten.