Archive for the ‘Spaanse personen’ Category

De Weg van Machado

23/02/2010
Vandaag is het precies 71 jaar geleden dat de Spaanse poëet Antonio Machado naar zijn laatste rustplaats werd gebracht in het kleine kustplaatsje Colllioure in de Franse streek van Languedoc-Roussillon. Een van de grootste Spaanse dichters verstopt in een dorpje dat zich nu verkoopt als badplaats onder de zon en aan zee. Maar toen Machado daar aankwam, scheen de zon niet. Samen met duizenden republikeinen (let op de Spaanse republikeinse vlag op zijn graf op de foto) was Machado in 1939 op de vlucht voor de soldaten van Franco. Met zijn familie vond hij onderdak in het hotel Bougnol-Quintana in Collioure, tegenwoordig gesloten, maar er zijn plannen om het in te richten als museum voor Machado. De kamer waar hij op 22 februari aan een longontsteking overleed, zou nog bijna helemaal intact zijn.
 Nooit heeft Machado de brief gezien, waarin de universiteit van Cambridge hem een baan aanbood bij het rectoraat. Een dag na de begrafenis kwam de brief aan. De brief werd vorige week voor het eerst openbaar gemaakt door de oprichtster van de stichting Antonio Machado de Collioure tijdens de Week van Machado in Baeza.
 
In Nederland is Machado niet eens zo heel bekend. Wij kennen vooral Federico García Lorca, wiens leven opvallende parallellen vertoont met dat van Machado. Beide dichters werden in Andalusië geboren. Machado in Sevilla en Lorca in Fuente Vaqueros, bij Granada. En beiden vonden de dood in de Spaanse burgeroorlog. Lorca werd opgepakt en geëxecuteerd in 1936. Zijn lichaam verdween in een massagraf, waar nu naar wordt gezocht. Als eerbetoon aan Lorca, wijdde Machado een gedicht aan hem, Een Misdaad in Granada.
 
Maar het beroemdste gedicht van Machado is Caminante, vooral bekend bij pelgrims die naar Santiago afreizen. Het gedicht is in Spanje ook heel populair bij huwelijksinzegeningen. Hieronder dat gedicht, met de vertaling en foto’s van een beroemde camino, de Weg naar Santiago.  
 
Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar
Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino
sino estelas en la mar
 
Wandelaar, je sporen
zijn de weg, en zij alleen;
wandelaar, er is geen weg,
de weg ontstaat in het gaan
Gaandeweg ontstaat de weg,
en als je omkijkt
zie je het pad dat nooit meer betreden zal worden.
Wandelaar, er is geen weg,
slechts een kielzog in de zee
Anuncios

Geschorst! heeft een staartje

03/02/2010
Het was zomaar een vergelijking, het bericht van 28 januari over de schorsing van voetballer Cristiano Ronaldo en politicus Manuel Cobo. Een kort stukje, dat niet verder de diepte inging, want wie kent Manuel Cobo. Op Google goed voor 391.000 zoekresultaten tegen 19.600.000 voor Ronaldo. Maar toch even wat meer over deze Cobo, want hij is weer in het nieuws en dit keer juist over zoekresultaten, maar dan niet van Google.
 
Eerst even terug naar het verhaaltje van 28 januari. De loco-burgemeester van Madrid, Manuel Cobo, ontving de schorsing omdat hij het gedrag van zijn partijgenote walgelijk vond. Deze partijgenote is Esperanza Aguirre, presidente van de autonome regio Madrid. Zij zou Cobo in 2008 wekenlang hebben laten volgen. Esperanza Aguirre wil graag partijleider van de PP worden en Cobo zit niet in haar kamp, maar in het kamp van haar concurrent, Mariano Rajoy, de huidige partijleider. Dat was dus het walgelijke gedrag, hem op gestapo-achtige wijze bespieden, zei Cobo in een interview. Gisteren leverde hij zijn agenda in bij de onderzoeksrechter om deze naast de zoekresultaten van de spionnen te kunnen leggen.
 
En dan het staartje, want nu is het Aguirre, Onze Lieve Vrouwe van Madrid, die zich versprak. Voorafgaand aan een persconferentie fluisterde ze in een openstaande microfoon een partijgenoot toe dat het een meevaller was dat ze IU een zetel konden geven om zich te ontdoen van die hoerenzoon. IU is het Spaanse Groen Links, de zetel staat aan de directietafel van de Caja Madrid, een van de grootste banken van Spanje, maar wie is nu die hijoputa, of om het ‘ netjes’  te zeggen, hijo dé puta.
 
Aguirre wil het niet vertellen en dus is er ruimte om te speculeren. De burgemeester van Madrid, Ruiz Gallardón maakt een goede kans, want met hem vocht ‘de Thatcher van Madrid’ de strijd uit om de macht binnen de Caja Madrid. De presidente van Madrid en de burgemeester vliegen elkaar wel vaker in de haren.
 
Aguirre is niet de eerste, en zeker niet de laatste die zich verslikt in een openstaande microfoon. Nog geen anderhalf jaar geleden was het oppositieleider Rajoy die zich liet ontvallen dat hij de volgende dag naar die kutmilitaire parade moest en ex-premier Aznar vroeg zich in 2002 na een toespraak voor het Europese parlement hardop af wat voor kuttoespraak hij had gehouden. Que coñazo, zeggen ze in Spanje. Wat een kutzooi.

Geschorst!

28/01/2010
Ze werken allebei in Madrid en allebei werden ze deze week geschorst. Allebei gaan ze hun schorsing aanvechten. De voetballer Cristiano Ronaldo werd voor twee wedstrijden geschorst omdat hij met zijn elleboog een aantal botjes in de neus van zijn tegenstander had gebroken. De politicus Manuel Cobo is door zijn partij een jaar naar de zijlijn gestuurd,  na zijn opmerking in de krant El Pais dat het gedrag van zijn partijgenote en presidente van Madrid om te kotsen was.
Ik vind het verschil nogal groot. Twee wedstrijden of één jaar.
Natuurlijk weet ik dat je voetbal en politiek niet mag vergelijken. Maar een scheidslijn tussen die twee is er nauwelijks meer. Kijk maar naar het voetbalelftal van Togo, dat door de regering naar huis werd geroepen na de aanslag op de spelersbus.  Ik ben er niet voor dat Ronaldo ook voor een jaar wordt geschorst, maar de schorsing van Cobo zou van mij tot, zeg maar twee gemeenteraadsvergaderingen moeten worden teruggebracht. Schelden doet geen pijn, je neus breken wel, weet ik uit ervaring. En zou de politiek niet een stuk boeiender worden, als politici vaker konden zeggen, wat ze echt denken.  
Overigens is Manuel Cobo loco-burgemeester van Madrid. Loco in de Nederlandse betekenis van het woord en niet het Spaanse woord voor gek, welteverstaan. Ik wil niet dat mijn weblog ook voor een jaar van het net wordt gehaald.

De slechtste burgemeester van Spanje

26/01/2010
Vandaag kreeg hij er weer van langs in de bar waar ik voor de middagmaaltijd altijd even een wijntje drink met José.  De Spaanse krachttermen zal ik achterwege laten en ik moet ook eerlijk toegeven dat de kop bij dit bericht niet helemaal klopt. Uit het onderzoek kwam hij naar voren als de minst gewaardeerde burgemeester van Spanje, maar ach, wat is het verschil. De eer gaat naar de burgemeester van Salamanca, onze burgervader Julián Lanzarote van de volkspartij Partido Popular.  Het onderzoek is wat gedateerd, eind november 2009, maar het lijkt erop dat Lanzarote er alles aan gaat doen om de rode lantaarn te behouden.
Van alle burgemeesters van de 50 provinciesteden én Melilla en Ceuta, de Spaanse autonome steden op de kust van Noord-Afrika, én de hoofdsteden van de autonome regio´s Santiago de Compostela en Merida én overige steden met meer dan 100.000 inwoners werd Lanzarote het minst gewaardeerd. Een van de argumenten om hem een lage score te geven, is zijn passie voor het veranderen van straatnamen.  Zoals gebeurde met de Gibraltarstraat, waar het archief van de Spaanse burgeroorlog is gevestigd. Toen Catalonië in 2004 zijn deel (5%) opeiste en ook kreeg toegewezen door de regering in Madrid, veranderde Lanzarote uit protest de naam van de straat in Expolio, Ontkleding. Een woord dat bijna altijd wordt geassocieerd met de ontkleding van Jezus, maar nu verwees naar de, in de ogen van de burgemeester, ontkleding van het archief.  Het zou me niet verbazen dat wanneer Lanzarote ooit wordt gekozen tot premier, hij de naam van de rots Gibraltar ook veranderd in Ontkleding. Gibraltar is in Engelse handen sinds het begin van de 18e eeuw na de ondertekening van de Vrede van Utrecht.
  
En dan vorig jaar september. In mijn straat werd een filiaal geopend van de Corte Inglés, het grootste warenhuis van Spanje. Maanden voor de opening startte de parochie en het college van Maria Auxiliadora een lobby bij de gemeente om de straat, die genoemd is naar de parochie een paar honderd meter door te trekken, zodat de Corte Inglés in hun straat zou komen te staan. Daar wilde Lanzarote wel aan meewerken. Het ging ten koste van mijn straat die nota bene naar een oud-burgemeester, Federico Anaya,  is genoemd. Google is nog niet ingelicht door de gemeente, zoals te zien is op het kaartje. Hier houdt de Maria Auxiliadorastraat op bij de Avenida de Portugal, maar inmiddels is hij dus doorgetrokken tot ver voorbij de kruising. Het pijltje geeft aan waar de kerk van Maria Auxiliadora staat. De Corte Inglés staat ter hoogte van Ana(ya). 
Ook wij bewoners werden pas op het laatste moment ingelicht en zelf hoorde ik het van de taxi-chauffeur die me naar huis reed toen ik terugkwam van een reis. Ik woonde niet langer op nummer 62 maar op 20-22. Om het de postbode niet al te moeilijk te maken en er voor te zorgen dat post met het voormalige adres op de goede plaats aankomt, prijkt ook het oude nummer nog boven het portaal.   
Burgemeester Lanzarote, een dankbaar onderwerp in de bar. De burgemeester die gemeentebelastingen wil verhogen, terwijl zijn partij juist landelijk oproept om de belastingen te verlagen, die de gemeenteschuld laat oplopen om zijn ´vriendjes´ in de constructiesector het niet al te moeilijk te maken en de burgemeester die de klokken laat uitzetten op het oudejaarsfeest van de studenten.
Dat Lanzerote op de laagste plaats op de ranglijst staat is zorgwekkend voor de stad Salamanca, maar nog zorgwekkender is misschien wel dat hij al sinds 1995 aan de macht is en met zijn partij bij de gemeenteraadsverkiezingen steeds de absolute meerderheid behaalde. Overigens heeft Lanzarote al bekend gemaakt dat hij er na deze termijn die afloopt in 2011 mee gaat stoppen.  José, mijn vriend van de wijntjes voor het middageten,  heeft nu onderzoek gedaan naar het politieke bewustzijn van de inwoners van Salamanca. De uitslag laat zich raden.   

Op bezoek bij de Nederlandse ambassade 2

22/01/2010
Het werd ook wel tijd dat de Nederlandse ambassade ging verhuizen. Niet dat er iets mis is met de villa aan de oostkant van de Paseo de Castellana die de ambassade in de jaren negentig betrok, maar het adres was toch discutabel: Avenida Comandante Franco 32. Het gaat hier overigens niet om dictator Francisco Franco, zoals de telefoniste van de ambassade en nog wel meer mensen denken, maar om zijn broer Ramón. Het kostte wel wat moeite om bevestigd te krijgen dat de straat inderdaad aan Ramón Franco is gewijd. De speurtocht nam een bijzondere wending toen ik ergens in een biografie las dat zijn broer Francisco maar een zaadbal had. En die handicap zou een belangrijke rol gaan spelen in het leven, of de dood, het is maar hoe je het bekijkt, van broer Ramón Franco.
Laten we het verhaal van Ramón beginnen in 1926. Toen maakte hij met zijn watervliegtuig Dornier Wal Plus Ultra een transatlantische vlucht van Palos de la Frontera, de plaats vanwaar ook Columbus ooit vertrok, naar Buenos Aires. Een jaar later zou Lindbergh in tegengestelde richting deze heldendaad herhalen.
Maar wat bracht Ramón er vier jaar later toe om pamfletten uit zijn vliegtuig te strooien die opriepen het koninklijk paleis op te blazen? Was zijn antipathie tegen het koningshuis gegroeid in de eenzame uren hoog boven de Atlantische oceaan?
Direct na zijn actie vloog Ramón door naar Lissabon om een veilig heenkomen te zoeken.
Daar bleef hij tot de Tweede Republiek in Spanje werd uitgeroepen. Hij ging zich inzetten voor de partij van de Catalaanse republikeinen, de ERC, en behaalde bij de landelijke verkiezingen 91.731 stemmen, goed voor een plaats in het parlement.
In de Burgeroorlog keerde hij de republikeinen de rug toe om partij te kiezen voor zijn broer Francisco. Ramón vond de dood bij een vliegtuigongeluk in 1938. Hij was opgestegen vanaf de luchtmachtbasis Pollença op Mallorca met bijna duizend kilo bommen aan boord toen zijn vliegtuig boven de Middellandse zee neerstortte. Was onweer de oorzaak? Of toch sabotage?
Ramón had veel vijanden, waaronder de republikeinen die misschien wraak wilden nemen op deze verrader. Of was het Francisco Franco die zijn broer ervan verdacht lid te zijn van de vrijmetselarij. Of wilde de dictator zijn broer om een andere reden voorgoed het zwijgen opleggen? Ramón zou wel eens kunnen verklappen dat de dochter van Francisco Franco en zijn echtgenote Maria del Carmen Polo eigenlijk zijn dochter was, die hij ooit had verwekt bij een ex-prostituee.
Dit gerucht zag uiteindelijk toch het levenslicht, onder andere in het boek ‘Het geheime leven van Ramón Franco’  van José Maria Avala, dat vorig jaar in mei verscheen. In het boek nog een ander opmerkelijk detail. Franco zou maar één zaadbal hebben na een schietincident tijdens de oorlog in Marokko. De dictator zonder cojones, zonder kloten. Het is bijna niet voor te stellen.