Archive for the ‘Salamanca’ Category

Van Tull en ´t Waal naar een balkon op de Plaza Mayor

11/09/2011

Dat hadden ze niet kunnen bedenken, toen ze op vrijdag wegreden Tull en ´t Waal, een klein dorpje in de buurt van Utrecht. Een dag later stonden ze op een balkon van de Plaza Mayor recht tegenover het podium, waar de Galicische band Milladoiro optrad. Het was voor mij ook een verrassing, had mijn camera thuis laten liggen en maakte de foto boven deze post met mijn mobieltje. Een paar dagen eerder hadden ze gebeld dat ze op de reis naar het zuiden van Spanje wilden overnachten in Salamanca. Maar op zaterdag kwamen ook vrienden uit Burgos over en daarmee hadden we afgesproken om naar het concert van Milladoiro te gaan. Maar het was natuurlijk geen probleem dat de Hollandse gasten zich aansloten. Toen we wat dronken bij een van de kraampjes die nu tijdens de feesten van Salamanca overal op straat staan, werden de vrienden uit Burgos gebeld door een vriendin uit Salamanca die met hen wilde afspreken, waarna de Hollandse vrienden, vrienden uit Burgos en wij onze weg naar het plein vervolgden via het café waar de vriendin uit Salamanca was. Zij was daar met familie uit Texas die op vakantie waren in Salamanca. Uiteindelijk ging een groep van vrienden uit Nederland en Burgos, vriendin uit Salamanca en familie uit Texas naar de Plaza Mayor, waar de familie uit Texas een appartement had gehuurd. Later sloten ook nog vier andere vrienden van de vrienden uit Burgos aan. Daar stonden we in een klein appartement met een balkon met uitzicht op het plein en het podium. Vijftien mensen, waarvan de meesten elkaar nog nooit hadden gezien. Voor Hans, de jongen rechts op de foto boven deze post, was het zijn eerste kennismaking met Spanje, met Salamanca en met de sociale vaardigheden van de Spanjaarden.  Hij gaat voor vijftien weken op stage bij een fruitteeltbedrijf in Lepe. Dat hadden de vrienden uit Burgos, de vriendin uit Salamanca en de familie uit Texas weer niet kunnen denken, dat ze op een balkon op de Plaza Mayor een jongen uit Nederland zouden ontmoeten die stage gaat lopen in Lepe. Even dachten ze nog dat het een grap was. Want Lepe, een kleine plaats bij Huelva, staat vooral bekend om de moppen, waarbij de Leperos altijd het slachtoffer zijn. In veel boekhandels zijn zelfs boeken te koop met mil chistes de Lepe, duizend moppen uit Lepe. Overigens staat ook het appartement waar wij waren te koop. Het appartement bestaat uit een kleine woonkamer, een slaapkamer, een keuken en twee balkons. Op de voordeur van Plaza Mayor 24 hangt dit telefoonnummer voor meer informatie: 699420866. Dit weekeinde werd de telefoon niet opgenomen.   

Een chiringuito aan de Tormes

07/09/2011

Vanavond zal de RiverBand weer optreden. José, de gitarist moest toegeven dat het niet de meest originele naam was die ze voor hun band hadden verzonnen, maar de naam van de band is wel het laatste waar iemand op het terras van de chiringuito Pacha Mama zich druk om maakt. De band zorgt voor een heerlijke sfeer op een heerlijke lokatie. De chiringuito staat aan de overkant van de rivier de Tormes en vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht op de verlichte kathedraal van Salamanca. We waren er vorige week bij toen de RiverBand optrad, dat doet de band vanaf mei tot oktober op iedere donderdagavond vanaf een uur of tien ´s avonds, en soms ook op dinsdag- en woendagavonden. Bij ieder optreden staat een ander muziekgenre centraal. Nu was Gabriël uit Senegal te gast. Hij trad op met het vaste trio van de band, José uit Chili, Manuel uit Venezuela en Javi uit Salamanca. Het was een mooie cocktail. De chiringuito werd vorig jaar nieuw leven ingeblazen door een jong stel uit Salamana. Ze verhuren ook bootjes die aan de waterkant liggen. In de geschiedenis valt het niet te achterhalen maar misschien liggen de bootjes wel op dezelfde plaats waar ooit Padre Putas aan wal in ging om de hoeren van Salamanca naar de overkant te varen. De chiringuito is geen modern terras om te loungen en er zijn ook geen ligstoelen. Misschien verdienen de muren wel een nieuw laagje verf, maar aan de andere kant merk je aan alles dat de twee jonge ondernemers hun ziel in de chiringuito hebben gelegd. Je merkt het aan de mensen die er komen en aan de muzikanten die er spelen. Bij sommige nummers waan je je in een Cubaanse casa de la trova of een Peruaanse cantina. Veel mensen in Salamanca weten alleen de chiringuitos van Aldehuela te vinden, een stuk verder op langs de rivier, waar ook een van de gemeentelijke zwembaden ligt. Daar zou de Afrikaanse stem van Gabriël overstemd worden door de commerciële Spaanstalige muziek die daar uit de luidsprekers galmt.  

Een reclamekaravaan trekt door Spanje

30/08/2011

En dan heb ik het niet over die stoet van sponsoren die voor de wielrenners uitgaat, de reclamewagens die regelmatig een kind aanrijden en de toeschouwer bedelft onder goedkope rommel van petjes en waaiers en daarmee de meest ernstige vorm van hebzucht in de mens laat boven komen. Met de reclamekaravaan bedoel ik de cameramannen en -vrouwen die vanuit helikopters, achter op motoren en vanaf hoge stellages de televisiekijker trakteert op prachtige plaatjes van Spanje. De Vuelta a España is naast een strijd om de rode trui ook een reclamefilm over Spanje. Een vriend die de wielerronde volgt op de Belgische televisie vertelde me dat hij na de etappe van zondag, die door het hamdorp Guijuelo ging, alles weet over de jamón serrano, omdat de Belgische verslaggevers zich niet beperken tot louter informatie over de wielrenners en de etappe.  Als ik met met mijn groepen naar de stad  Ávila rij, dan blijken veel mensen bij het zien van de stadsmuren opeens de stad al te kennen van de Vuelta, waar de wielrenners altijd langs de stadsmuren rijden. En als ik het in Toledo over het keizerlijke wapen van Karel V heb, de adelaar met de dubbele kop, wordt me regelmatig gevraagd of ik ook de adelaar van Toledo ken, de wielrenner Federico Martín Bahamontes die in 1959 de Tour de France won en een klein wielermuseum in Toledo heeft. De Ronde van Spanje begon dit jaar letterlijk op het strand van Benidorm en zal voor het eerst sinds tijden weer naar het Baskenland gaan, omdat het daar weer veilig lijkt te zijn nu de ETA al twee jaar geen aanslagen heeft gepleegd. In het Baskenland hopen ze dat na de wielrenners ook de toeristen zullen komen. De directeur van de Vuelta sprak op de vertrekdag in Benidorm de wens uit om binnen een paar jaar te starten op een van de Canarische eilanden, bijvoorbeeld bij de oude vulkaan de Teide op Tenerife. Gisteren kwam de wielerkaravaan naar Salamanca, waar de individuele tijdrit werd gehouden. De stad had geen betere plaats voor de finish kunnen bedenken dan op de Plaza Mayor, voor het gemeentehuis. Het hele parcours was een mooi visitekaartje voor de stad. De wielrenners kwamen na hun tocht langs weilanden met steeneiken over de Romeinse brug de stad binnen. Vervolgens reden ze langs het art decomuseum Casa Lis en tot slot door de calle San Pablo, langs de kerk van Stefanus, waar het graf van de IJzeren Hertog van Alva  is, naar de Plaza Mayor, volgens de Belgische verslaggevers het mooiste plein van Spanje. Voor ons Nederlanders in Salamanca was het leuk meegenomen dat een landgenoot in de rode leiderstrui het plein kwam oprijden, al moest Bauke Mollema op hetzelfde plein het rood weer inleveren. Veel Spanjaarden die langs de truck van Rabobank kwamen, waar Mollema zich voorbereidde, herkende de Groninger pas na het bestuderen van de fanfoto´s. De Spaanse wielrenners van de Rabobank, Carlos Barredo en Luis León Sanchez kregen meer aandacht. Benieuwd of zij hun Nederlandse ploegmaten hebben uitgelegd wat het eerste gedeelte van de naam van de sponsor, Rabo, in het Spaans betekent. Letterlijk betekent het staart, maar het woord wordt ook populair gebruikt voor het mannelijk geslachtsdeel. Als Luís León of Carlos de grap zou maken, zouden we dat zomaar kunnen horen, want de wielrenners zijn altijd dicht bij het publiek. De sfeer rond de truck van Rabobank was de hele dag ontspannen. Echtgenoten en vriendinnen van de wielrenners liepen de truck in en uit of zaten naast hun geliefde aan een bekertje koffie. De wielrenners bereidden zich op de hometrainer voor de truck voor met tegenover zich de toeschouwers. Dat zullen we in de kleedkamers van FC Barcelona en Real Madrid wel nooit zien, dat de supporters zo maar even binnenlopen als Ronaldo op de massagetafel ligt of als Guardiola zijn spelers de laatste instructies geeft.

Op tapastocht in Salamanca

27/08/2011

Dit is eigenlijk een hele gewone straat met een gewoon straatbeeld.  Langs het trottoir staan auto´s geparkeerd, afgewisseld met kleurige containers. Er is een kapsalon, een locutorio, een groentezaak. Niets bijzonders. Een beetje lullige straat, zoals de naam van de straat al verraadt; calle Van Dick, al wordt de straat in de Paginas Amarillas van Salamanca, de Spaanse Gouden Gids, gespeld als calle Van Dyck. Ban Diek, op zijn Spaans. De straat is genoemd naar de 17e-eeuwse Vlaamse schilder Anthony van Dyck. In het Nederlands wordt de naam ook geschreven met een ij, in het Engels is het Van Dyck, en in het Spaans wordt het dus Van Dick. Als er niets bijzonders is aan deze straat, waarom dan toch deze aandacht voor calle Van Dick. Omdat deze straat bij Salmantijnen en studenten heel populair is om op tapastocht te gaan. Veel studenten wonen ook in of in de buurt van calle Van Dick. Toeristen zie je er minder omdat de straat buiten het historische centrum ligt. Je moet de calle Torres Villaroel of calle Maria Auxiliadora omhoog lopen, van het centrum af, de avenida de Portugal oversteken en dan de tweede straat rechts, als je via Torres Villaroel gaat, of de derde straat links, als je de calle Maria Auxiliadora neemt. Zoals is te zien op de foto, oogt de straat niet als een gezellige straat met eethuisjes. Halverwege wordt de straat hinderlijk onderbroken door calle Alfonso de Castro, die Van Dick door midden snijdt. ´s Avonds, na acht uur, als de winkels zijn gesloten, valt pas op hoeveel tapasbarretjes er in de straat zijn en hoeveel mensen daar op afkomen. Meson Los Faroles, Mares van Dyck, La Taberna de La Portu, El Minutejo, Don Cochinillo, Rufo´s, El Corral de la Abuela, La Degustación, Barbacoa La Ercina. En dit is nog maar een kleine greep uit het enorme aanbod. De variëteit op de menukaarten is niet erg groot. Het zijn vooral hapjes van het varken die uit de keuken komen; lomo, chorizo, panceta, criollas, jeta. Dat kan ook niet anders met het leefgebied van het beroemde Iberich varken iets ten zuiden van Salamanca. Wij probeerden gisteren in Corral de la Abuela de pincho moruno. Zeer pikant, waarschuwde het meisje achter de bar steeds als iemand deze tapa bestelde. Ze overdreef niet. De stukjes varkensvlees aan een spiesje waren gemarineerd in een pittige paprikapoeder. Verderop in de straat bezochten we Don Cochinillo, waar je naast kleine hapjes voor 22 euro een enorme vleeschotel voor twee personen kunt krijgen. In La Degustación, de Proeverij, de naam zegt het al, bieden ze verschillende hapjes aan op een schaal. Er is een uitgebreide keuze voor carnivoren, maar ook voor visliefhebbers.  Wie na een paar barretjes even wat anders wil dan varkenssnuit, varkensoor en andere delen van het varken, moet zeker even binnenlopen  bij La Taberna de La Portu, waar de Portugese eigenaresse heerlijke bacaloa a brass maakt, een van de duizend recepten voor kabeljauw.   

In een klein plaatsje op de hoogvlakte rolde de bal wel

23/08/2011

Dat niemand denkt dat deze mensen niet wisten dat er het afgelopen weekeinde niet werd gevoetbald in de twee hoogste Spaanse klassen, la Primera en Segunda división. Het plaatsje waar de bal wel rolde, is eigenlijk niet zo klein. Salamanca is met 180.000 inwoners na Valladolid de grootste stad van Castilië en León. Maar in voetballand is Salamanca een heel klein dorpje. De club degradeerde het afgelopen seizoen uit de Segunda división en komt nu uit in de regionale Segunda división B goep II. In die afdeling werd het afgelopen weekeinde niet gestaakt. Een beperkt voetbalaanbod dus, maar dat was voor de Salmantijnse voetbalsupporter geen reden om naar het stadion te komen. Vooral de supporter die de gloriedagen van UD Salamanca nog heeft meegemaakt, zal even achter zijn oren hebben gekrabd bij het affiche UD Salamanca – Gymnástica Segoviana. Wij lieten ons ´omkopen´ met  uitgeleende seizoenskaarten en wat nog veel belangrijker was; een heerlijke, uitgebreide lunch met jamón iberico en speenvarken voorafgaand aan de wedstrijd. De laatste keer dat Salamanca in de Primera uitkwam was in het seizoen 98/99. Het seizoen daarvoor werd in het stadion Helmantico met 4-3 van Barcelona gewonnen en werd Valencia met 6-0 verslagen. Ook Cruijff weet wat verliezen is in Salamanca. Op 25 februari 1976 ging Barça met 2-0 onderuit. Op de foto hierboven is op de achtergrond achter de sprintende Cruijff ook Neeskens te zien. Het einde van de glorietijd werd onder andere ingeluid door het economische wanbeleid van de steenrijke voorzitter Juan José Hidalgo, eigenaar van de luchtvaartmaatschappij Air Europa en de reisbureau´s  Halcón Viajes en Viajes Ecuador. Voorzitters als deze Hidalgo zijn er met hun gegoochel met begrotingen nu onder andere de oorzaak van dat de Spaanse voetbalcompetitie nog steeds niet is gestart. Ongeveer tweehonderd voetballers hebben in totaal 50 miljoen euro aan salaris tegoed. Het ziet er niet naar uit dat er komend weekeinde wel wordt gevoetbald.  Tenminste, niet in de Primera en Segunda. Salamanca gaat zaterdag op bezoek bij het Baskische Amorebieta. De wedstrijd tegen Segoviana, dat overigens afgelopen seizoen promoveerde, eindigde in een  1-1 gelijkspel. Dat krijg je ervan als je voor de wedstrijd speenvarken eet, dé specialiteit van Segovia.  

De tent van de 15 Mei beweging

21/08/2011

Dit grote reclamebord van Decathlon op de foto hierboven staat langs een van de uitvalswegen van Salamanca. Een paar jaar geleden opende de Franse vrijetijdsketen een fililaal in Santa Marta de Tormes, een groeigemeente net buiten Salamanca. Er staan rond Salamanca meer van deze grote borden van Decathlon. Maar de beste (en gratis) reclame krijgt Decathlon deze zomer van de verontwaardigde jongeren van de 15 Mei beweging. De tent, zoals deze op de foto, is uitgegroeid tot een symbool van de actievoerders. Een groot deel van de tenten waarin de actievoerders vanaf half mei op de pleinen van veel Spaanse steden bivakkeerden, waren van het huismerk van Decathlon, Quechua. In de media werd gesproken over Campamento Quechua en El Rincón de Quechua, de Quechua-hoek. Hoewel de pleinen weer leeg zijn, duiken de tenten nu regelmatig op bij rechtbanken, huisuitzettingen, in metrostations en andere plaatsen waar de verontwaardigden hun ongenoegen willen uiten. De tent staat voor de onverzettelijkheid, standvastigheid en het doorzettingsvermogen van de verontwaardigden.  Maar de politie lijkt het geduld met de 15 Mei beweging langzaam te verliezen. De laatste weken is er bij demonstraties al een paar keer hardhandig ingegrepen. Volgens de reclame kan de Quechuatent in twee seconden worden opgezet en in twee seconden worden afgebroken. Dat moet voldoende zijn om uit handen van de politie te blijven. Quechua was de naam voor de bevolking van het Inca-rijk en ook voor de taal die in het rijk werd gesproken.  Het kwam Decathlon waarschijnlijk goed uit dat de eerste tenten vanaf half mei op de pleinen verschenen. Rond die tijd, zo net voor de zomer, gaan veel mensen hun spullen voor de vakantie kopen. De zomer is bijna voorbij, waarschijnlijk zal niet het hele assortiment Tienda 2 Seconds Easy II zijn uitverkocht. Het zou een mooi gebaar van Decathlon zijn om de onverkochte tenten gratis uit te delen aan de leden van de 15 Mei beweging in ruil voor de gratis reclame die de keten kreeg.    

Een wiskundig correct rondje om de kerk

19/08/2011

Het schijnt de enige in zijn soort te zijn in Spanje, deze ronde Romaanse kerk van San Marcos. Een uniek bouwwerk dat buiten het historische centrum van Salamanca staat en daardoor aan het oog verloren gaat van de toeristen die in het toeristische gebied tussen de Plaza Mayor en de kathedraal blijven. De kerk van San Marcos staat aan het einde van de winkelstraat calle Zamora bij de Puerta de Zamora. Vroeger stond daar de stadsmuur en dat heeft een aantal mensen doen denken dat de kerk vroeger deel uitmaakte van de stadsmuur en daarom een ronde vorm heeft. Hoogstwaarschijnlijk hebben de bouwmeesters zich laten inspireren door het Heilige Graf en het paleis van koning Salomon. Veel orden, waaronder de tempeliers, die waren toegewijd aan het Heilige Graf, lieten ronde of achthoekige kerken bouwen. Rond is ook het symbool voor de perfectie en de hemel. In de 12e eeuw werd de kerk gebouwd en  vanaf het eerste moment genoot San Marcos koninklijke bescherming, vandaar de naam Real Clerecía de San Marcos. Binnen valt minder op dat de kerk rond is. De kerk heeft drie Romaanse absissen, die halfrond zijn en aan de westkant werd later de sacristie ingebouwd. De spitsbogen die de gewelven ondersteunen, dateren uit de periode van de vroege gotiek. De diameter van de kerk is ongeveer 22 meter en je kunt er zonder problemen een rondje omheen lopen, want de kerk staat helemaal vrij. In wandeltempo is een rondetijd van 50 seconden eenvoudig haalbaar. De kerk is dus een van de weinige, voor zover ik weet, waar je écht een rondje van 360 graden omheen kunt lopen. De meeste gebedshuizen zijn gebouwd in de vorm van een latijns kruis en hebben als grondplan een rechthoek of er zijn later ruimten aan toegevoegd, zoals een kapittelzaal of sacristie. Zouden de machinisten van de NS een paar jaar geleden dan deze kerk van San Marcos hebben bedoeld, toen ze het over een rondje om de kerk hadden. Wie wel graag een rondje om de kerk wil rijden, al is het ook geen echt rondje en kan het niet met een trein maar wel met een auto, kan dat doen in Matapozuelos, een gehucht in de provincie Valladolid, waar de kerk van Santa Maria Magdalena  op een rotonde staat bij de ingang van het dorp.    

Leonardo da Vinci is een machine

30/06/2011

Es una máquina. Hij is een machine. Het is een Spaanse uitdrukking voor iemand die ergens heel goed in is. Messi is bijvoorbeeld een máquina, en er schijnen ook máquinas de sexo te bestaan, in mannelijke en vrouwelijke vorm. Iemand die in de 16e eeuw leefde en het taalgebruik van nu zou hanteren, zou zeker hebben gezegd dat ook Leonardo da Vinci een máquina was. Hij kon alles. Hij was schilder, architect, ingenieur, beeldhouwer en bovenal was hij uitvinder. Una máquina. Een aantal modellen van zijn uitvindingen staan tot 28 augustus in het palacio de congresos y exposiciones in Salamanca. De modellen zijn ruim tien jaar geleden gemaakt in Madrid op basis van tekeningen die in de Nationale Bibliotheek van Madrid waren gevonden. De modellen geven een goede indruk van de enorme veelzijdigheid van Da Vinci. Verspreid over twee zalen staan onder meer een hefboom, een propeller, een fiets, een pantservoertuig, een boot, een duikerspak en aan het plafond hangt een soort deltavlieger. Da Vinci vond mechanismen uit die pas 400 jaar later werden herontdekt. Hij ontwierp een kathedraal voor Milaan en was een meester in de menselijke autonomie. En hij schilderde natuurlijk het meesterwerk de Mona Lisa. De ´andere Mona Lisa´ La Dama del Armiño, de Dame met de Hermelijn, is tot 4 september in het Prado in Madrid te zien. In Salamanca zijn alleen de machines van Da Vinci te bewonderen. Je moet wel enige kennis van wiskunde hebben om de modellen te begrijpen. En aanraken of in beweging zetten, mag helaas niet. Bij de beschrijvingen staat het opvallende detail dat Leonardo da Vinci van rechts naar links schreef omdat hij linkshandig was. Ben benieuwd of hij die manier van schrijven ook zelf heeft uitgevonden.  

Hoog bezoek in Salamanca

25/05/2011

´t is mij een raadsel waarom de Castilianen de ooievaar niet verder hebben ontwikkeld als nationaal symbool. Als een ooievaar zou kunnen praten, zou hij dat zeker niet nalaten; hij zou veel, doch bedachtzaam spreken, en daarbij filosofie noch abstractie schuwen – dat zie je zo aan zijn scherpzinnig uiterlijk. Een typische Castiliaan´ (uit Pelgrim zonder God van Herman Vuijsje)

Ze zijn het symbool van geluk, boodschapper van de komst van de lente en koerier van nieuw leven. De ooievaar, in het Spaans cigüeña van de latijnse naam ciconia ciconia. De Nederlandse naam zou uit het Duits stammen, van de Duitse woorden ot, dat geluk betekent en vaar, dragen. De geluksdrager dus. In dat opzicht hebben de ooievaars het in Spanje rustig met een geboortecijfer van 1,4.  Ze zullen nog een maand, hooguit anderhalve maand bij ons blijven. Zodra de jonge ooievaars kunnen vliegen, vertrekken ze weer naar Afrika. Je komt ze vooral tegen in Extremadura en Castilië y León. In Zamora, een stadje zo´n 60 kilometer ten noorden van Salamanca, hebben ze zelfs een plattegrond laten drukken waarop de ongeveer 32 nesten die er in de oude stad zijn, staan aangegeven. Ik heb de nesten in Salamanca niet geteld, maar het zijn er veel. De meeste nesten bevinden zich op de kerk van San Estéban. Zonder al  teveel moeite te doen, telde ik er zo al twaalf. Mooi gelegen is het nest op de stenen kardinaalshoed op het paleis van Anaya tegenover de kathedraal. Een mooie route langs de ooievaarsnesten in Salamanca is door vanaf de plaza Mayor, je ziet dan gelijk al twee nesten op de kerk van San Martín, de rua Mayor in te lopen naar het casa de las conchas. Vanaf de eerste verdieping kijk je op de hoofdgevel van de kerk van de Geestelijken, waar schuin achter de beelden van twee kerkvaders, Augustinus en Ambrosius (?) de ooievaars op hun nest zitten. Deze kerk is ook het verzamelpunt van de ooievaars voor ze gezamenlijk aan hun reis naar Afrika beginnen. Terug in de rua Mayor gaat de wandeling naar de plaza de Anaya tussen de kathedraal en het paleis van Anaya. Naast het nest op de kardinaalshoed, is er vanaf het plein ook een mooi uitzicht op het nest dat op een castiliaans torentje ligt, op de hoek van de kathedraal. Eigenlijk moet je daar wachten om een ooievaar te zien opstijgen vanuit het nest, maar ik ben geen goede vogelaar, heb er het geduld niet voor en met mijn kleine canon camera kan ik ook niet voldoende inzoomen. Maar voor 3,75 euro kun je wel heel dicht bij het nest komen. Dat kost het kaartje voor de expositie in de torens van de kathedraal. Je wandelt dan over de galerijen boven in de kathedraal en over de terassen van de oude en nieuwe kathedraal. Daar maakte ik de foto boven deze post. De enorme nesten kunnen tot een ton zwaar wegen. De ooievaars keren ieder jaar terug naar hetzelfde nest en dat is ook de reden, waarom paartjes hun hele leven bij elkaar blijven. Drie generaties ooievaars kunnen bij elkaar in het nest wonen. Sommige ooievaars merken bij hun terugkeer uit Afrika dat ze niet meer naar hetzelfde nest terug kunnen, omdat het is verwijderd. De nesten kunnen door hun zwaarte de monumentale gebouwen beschadigen. Een ooievaar legt tussen de 3 en 6 eieren per jaar. Het zijn geëmancipeerde vogels, want zowel het mannetje als het vrouwtje broedt op het nest en zorgt voor het eten. Het beeld van de sierlijke ooievaar, staand op een poot in een rietkraag, is achterhaald. Nog steeds zoeken ooievaars naar kikkers, maar ze eten ook insecten, jonge vogels, hagedissen en je kunt ze ook tegenkomen op een vuilnisbelt, op zoek naar etensresten. Dat beeld past eigenlijk niet bij deze elegante, majestueuze vogel, die heel goed is opgevoed. De ooievaar maakt geen ander geluid dan het geklapper met de snavel en doen dat alleen maar om hun wederhelft te begroeten of wanneer ze het broeden op het nest afwisselen. Volgens mij zijn ze zo goed opgevoed dat ze hun uitwerpselen tijdens het vliegen niet zo maar laten vallen, zoals duiven of meeuwen dat doen. Ik heb het in ieder geval nog nooit gezien, maar gezien de grootte van een ooievaar moet het dan zijn alsof je een pakje yogurt over je krijgt leeggegoten. De ooievaar op de foto boven deze post poseerde geduldig voor me, terwijl een telg bezig was met zijn eerste lessen droogvliegen. Een vertederend tafereel, dat ik uiteindelijk maar liet voor wat het was, toen ik een vragende blik in de ogen van de ooievaar bespeurde….. 

   

In een hangmat aan de waterkant

03/05/2011

Vorig jaar, op 12 april, schreef ik al over het fenomeen van Padre Putas in Salamanca, over de dag dat iedereen naar de rivier de Tormes gaat om te picknicken. Ik had er stiekem naar uit gekeken, omdat ik hoopte eindelijk de hangmat die ik in Peru had gekregen, te kunnen inwijden. Ik was een dag eerder teruggekomen van de laatste reis uit een serie van vier reizen achter elkaar. Dus geen betere plaats om weer even bij te komen boven de drassige oever van de rivier. Alles klopte. Het was een heerlijke lentemiddag. De eerste bomen die we zagen, stonden ver genoeg uit elkaar en de korte takken die uit de stam kwamen, gaven voldoende steun aan de touwen waarmee we de hangmat hadden vastgeknoopt. Vreemd eigenlijk dat de Spanjaarden die cultuur nooit uit Latijns-Amerika hebben meegenomen . Veel jongeren met natte plekken achter op de broek, keken ons jaloers aan. De rode wijn, een tempranillo 2009 uit de Rioja Alta, combineerde goed met de hornazo, die we ´s ochtends vers bij de banketbakker hadden gekocht. Een dikke koek van deeg, gevuld met jamón, lomo en chorizo. En hoewel de foto van de rivier, het zachte licht van de lentezon op het gewas en de Romeinse brug,  boven de post anders doet vermoeden, echt tot rust kwamen we niet, want op de foto hieronder is te zien wat zich achter onze rug afspeelde.  

 

Ook de studenten vierden hun Lunes de Aguas, Watermaandag, de dag dat in de tijd van Filips II de prostituees weer welkom waren in de stad nadat ze tijdens de Vastentijd voor Pasen tot een week erna, hadden gebivakeerd aan de andere kant van de rivier. Maar de studenten grijpen de traditie vooral aan om weer eens een ouderwetse botellón te organiseren, zonder dat de politie ingrijpt, want op straat, of aan de oever van de rivier, veel alcohol drinken is sinds een paar jaar verboden. Het woord botellón betekent grote fles, dat zijn vooral de grote flessen cola die worden gemengd met rode wijn. Het brouwsel wordt kalimotxo genoemd. De studenten sleepten het in emmers en jerrycans naar de rivier, waar aan het einde van de middag geen stukje groen meer vrij was. Toch knap van de fotograaf van El Mundo dat hij ons wist te vinden in de enorme menigte.