Archive for the ‘Feesten in Spanje’ Category

Gelukkig Nieuwjaar!

20/12/2010

Volgens de universitaire kalender zit het jaar erop. Afgelopen donderdag, 16 december, kwamen 35000 (volgens de politie 30000) studenten naar de Plaza Mayor om afscheid te nemen van het oude jaar. Nog een keer samen feest vieren, want dit weekeinde stond in het teken van de grote uittocht van de studenten in Salamanca. Allemaal zijn ze naar huis gegaan om met ouders en familie de komende feestdagen door te brengen en verder feest te vieren met vriendinnen en vrienden die ze hebben achtergelaten. Vorig jaar werd het feestje nog verstoord omdat de studenten en de gemeente het niet eens werden over de organisatie. Toen moest men uitwijken naar Zamora, waar het natuurlijk lang niet zo gezellig is. Maar dit jaar namen de studenten Salamanca weer in. En niet alleen studenten uit Salamanca, er reden ook bussen uit Portugal, Vigo en Cáceres het busstation binnen met jongeren die wel zin hadden in dit studentenfeestje. Al vroeg in de middag liep het park van San Francisco vol om de oudejaarsnacht te openen met de botellón, letterlijk de grote fles. Het fenomeen is eigenlijk verboden, op straat mag geen alcohol meer worden gedronken, maar op deze dag mogen de studenten wat meer. Kopen ze sterke drank in en grote twee liter flessen cola, vandaar dat het fenomeen de grote fles heet, en wordt alles bij elkaar gegoten. Dat is een stuk goedkoper dan in de discotheek 6 euro betalen voor een rumcola. Rond één uur ´s nachts was het centrum van Salamanca omgetoverd in een zee van plastic tasjes en lege flessen. Om 5 uur in de ochtend was het tussen de Plaza Mayor en de Gran Via ondanks de vrieskou nog druk op straat en nergens een wanklank, niemand die in een dronken bui de neiging had om een bushokje te slopen of een mede-student, al kun je wel vraagtekens zetten bij de hoeveelheid alcohol die naar binnen wordt gegoten op zo´n dag. In het kielzog van de studenten verlaten wij vandaag ook de stad. De druiven eten we dit jaar in Peru bij de familie van mijn vriendin, tot 3 maart zullen we in Zuid-Amerika blijven. Overwinteren in Zuid-Amerika, dat is weer eens wat anders dan Benidorm…  

Anuncios

Op reis met de dood

05/07/2010
In de nacht van vrijdag op zaterdag was de dood op bezoek in Fuentesaúco, een klein dorpje op 35 kilometer afstand van Salamanca. Verkleed als stier joeg hij door de straten tot zijn hoorns zich in de borstkas van een 19-jarige jongen boorde. Het was voor de dood het hoogtepunt van het feest, voor de inwoners van Fuentesaúco het dramatische einde van het stierenrennen, de encierro. Het was de enige nachtelijke encierro en de eerste van de serie. De gemeente kondigde drie dagen van rouw af en laste alle festiviteiten voor zaterdag af. Maar op zondag ging het feest weer gewoon verder en renden de dorpelingen weer voor de stieren uit. Alsof er niets was gebeurd. Zaterdag was de dood in Fuentesaúco en misschien duikt hij binnen een paar dagen wel op in Pamplona, want daar beginnen morgen de feesten van San Fermín met de chupinazo en zullen woensdagochtend de stieren door de straten gaan. Vorig jaar rende de dood ook mee en was een 27-jarige jongen uit Alcala de Henares het slachtoffer. Het was de 15e keer dat er iemand bij de jaarlijkse feesten in Pamplona de dood vond. Feesten en de dood, ze lijken in Spanje onlosmakelijk verbonden te zijn.

Au!

22/05/2010

Net goed, hoor ik de tegenstanders van het stierenvechten al denken.  En voor wie zich het lot van de stierenvechter aantrekt, is er goed nieuws. Julio Aparicio heeft het overleefd. Na de doodsteek, die dus geen doodsteek bleek, van de stier Opíparo rende de torero zelfs nog naar de zijkant van de arena voor hulp. Het publiek had in eerste instantie niet de ernst van de situatie door. Men hoorde Aparico wel kermen, maar wat er precies aan de hand was, wist men niet. Het ging allemaal heel snel. Aparicio viel op de grond en toen hij overeind wilde komen, boorde de stier een hoorn door de keel, die er door de mond weer uitkwam. In de stierenarena´s, zoals Las Ventas in Madrid, waar het stierengevecht werd gehouden, zijn geen grote beeldschermen, die de herhalingen tot in de kleinste details laten zien. De toeschouwers zagen pas wat er echt was gebeurd, nadat El Pais de foto, dezelfde die ook boven deze post staat, op het web publiceerde. Via de mobieltjes ging de foto vervolgens snel rond op de tribune. Dit keer werd de heldendaad verricht door de fotograaf, Cristóbal Manuel, al zullen de tegenstanders van het stierenvechten Opíparo waarschijnlijk ook graag een staande ovatie willen geven.

Het feest van de hoerenpriester

12/04/2010

Het feest van Padre Putas. Of eigenl¡jk heet het feest, Lunes de Aguas, Watermaandag, of nog preciezer, Lunes cruzando las aguas, op maandag het water oversteken. Het is een traditie die teruggaat naar de zestiende eeuw, naar het tijdperk van de strenge, religieuze vorst Filips II. Hij besloot dat tijdens de Vastenperiode, de veertig dagen voor Pasen, alle hoeren de stad Salamanca moesten verlaten. Ook de studenten moesten zich aan de regels van de kerk houden, veertig dagen even geen vertier.
Op maandag, een week na Pasen waren de prostituees, die zich al die tijd ophielden aan de andere kant van de rivier de Tormes, weer welkom in de stad. Een pater werd belast met de taak om de dames van plezier het nieuws te brengen. In zijn roeibootje stak hij de rivier over, en achter hem aan roeide een volledige Spàanse armada van mannen, die de dames weer naar de overkant brachten.
En die traditie vierden we vandaag opnieuw. Een traditie waar geen hoer of priester meer aan te pas komt. Maar wel een excuus om kantoren, winkels en scholen om twee uur ´s middags te sluiten en met familie en vrienden naar de rivier te trekken met de zogenaamde hornazo, een enorme koek uit de oven, gemaakt van stevig deeg, gevuld met ham en chorizo. Een stevige picknick als merienda, het tussendoortje tussen de comida en de cena, de middagmaaltijd en het avondeten. Maar met een paar stukken van die enorme koek rond een uur of  drie hoef je later op de avond niet meer te eten.

Semana Santa 2010 (slot)

04/04/2010

Het zit er bijna op. In Spanje geen paasmaandag of tweede paasdag, dus vandaag komt er een einde aan de paasweek, die voor sommigen wel heel erg lang was.  Geen idee hoelang deze kinderen door de straten van Málaga zijn gegaan, zwaaiend met een wierrookvat of een fakkel dragend. Een processie duurt al snel een uur of zes en is meer stilstaan dan echt lopen. En juist dat stilstaan of slenteren is zo vermoeiend.  Daar weten deze kinderen inmiddels alles van. Deze foto is genomen om 23.16 uur. Toen we om 02.00 uur naar huis gingen, waren er nog veel van hun vriendjes en vriendinnetjes op straat.

Op pad met De Rijke en De Allerheiligste Liefde

01/04/2010

Woensdag, 19.23 uur, de Real Excelentísima, Muy Ilustre y Venerable Cofradía de Culto y Procesión de Nuestro Padre Jesús Nazareno titulado el Rico y María Santísima del Amor oftewel De Rijke en De Allerheiligste Liefde zijn klaar om te vertrekken. De enorme baldakijn met het beeld van Maria wordt door 242 mannen gedragen, onder de baldakijn van Christus gaan de schouders van 224 mannen. Voor ze op weg gaan wordt ze vanaf het balkon nog een saeta toegezongen, een dramatische klaagzang. Onderweg zal op het plein van de bisschop een gevangene zijn vrijheid terug krijgen. Want daar staat El Rico voor, Rijk , Groot en Almachtig in Majestueuziteit en Barmhartigheid.

Donderdag, 03,24 uur, de dragers kijken de omstanders met holle ogen aan. De gezichten zijn vertrokken van de pijn. De Rijke en De Allerheiligste Liefde zijn weer terug in de straat van Victoria, bijna acht uur later. De rondgang door Málaga zit er bijna op. Nu nog de baldakijnen naar elkaar toe draaien voor de finale.  De baldakijn gaat verder omhoog, niet langer op de schouders maar op de handen van de uitgestrekte armen. Het laatste kunststukje voor de hele stoet verdwijnt in de tinglao, een soort garage, waar de tronen worden geparkeerd. De beeden zullen de volgende dag worden teruggebracht naar de kerk van Santiago, waartoe dit broederschap behoort.
Het was een van de zes processies die woensdag door de straten van Málaga ging. En zo gaat het iedere dag van palmzondag tot paaszondag. Heel Málaga is in de ban van de Semana Santa. We hoeven de wijk niet uit om de processies te zien langskomen. De processie van de Rijke begon in de straat bij ons achter. In een barrio popular van de stad, een echte volkswijk. En daar komen nooit zoveel rijken, maar zie je hippies en studenten, zijn er kraakpanden en belwinkels voor immigranten. Hier is de devotie niet zo zeer religeus maar liefdevol naar menselijke maat. Roept er iemand; wat zeggen we tegen de Maagd? en weerklinkt het: Guapa!!!!!, vrij vertaald, lekker ding. Dindag kwam ook El Rocío door onze buurt.  Zij is La Novia van Málaga, de Vriendin, of beter gezegd de Verkering of Aanstaande Bruid. En vannacht, in de zogenaamde Madrugá, is het de beurt aan La Esperanza, de Hoop. Uren voor die enorme slagschepen langskomen zullen de mensen al klaar staan langs de straat. Want processies kijken is vooral geduld hebben. Maar wie niet zozeer vooraan hoeft te staan, kan tijdens de processie ook gewoon ergens gefrituurde vis, pescaíto frito gaan eten, in het programmaboekje kijken hoelaat en waar de processie gaat langskomen en dan aansluiten in de achterste rij. Als Nederlander kijk je dan toch nog overal boven uit.

Semana Santa in Málaga

30/03/2010
Dat is ook een voordeel van het vak van reisleider. Je komt op veel verschillende plaatsen en leert in heel Spanje veel mensen kennen. En dan heb ik het niet over het clichématige zeemansgezegde ‘in ieder stadje een ander schatje’. Maar als een reis een keer niet beroepsmatig is en je niet op kosten van de baas in een hotel kunt slapen, zijn er altijd wel vrienden die je uitnodigen om te komen logeren. Zoals nu Annick en Raúl, die ons de slaapbank in hun appartement hebben aangeboden om in Málaga de paasweek door te brengen. Mijn Peruaanse liefde kent de processies van de semana santa, de heilige week, nog niet en er is natuurlijk geen betere plaats dan een stad in Andalusië om haar met dit fenomeen kennis te laten maken.
Overigens hebben ze in Peru ook hun processies, erfenis van het Spaanse koloniale verleden. Zag er twee jaar geleden een paar door de straten van Cuzco trekken op de dag van de Onbevlekte ontvangenis. Als je voor het eerst in Cuzco aankomt, heb je het idee in een stad  in Extremadura of Castilië te zijn. Geen koloniale kleuren, maar de typische zuilengalerijen zoals je die in Spanje rond de pleinen van Castilië en Extremadura ziet, de Jezuïetenkerk en kathedraal in barok- en renaissancestijl. En op het eerste gezicht ook de typisch Spaanse processie, met het Mariabeeld op de baldakijn hoog verheven boven de gemeenschap, maar  hier voorafgegaan door danseressen en panfluitspelers in poncho’s. Bijzonder om te zien hoe de oorspronkelijke cultuur toch zijn plaatsje heeft gekregen in dit christelijke feest en hoe tegenover de kathedraal naast de Peruaanse vlag ook de Incavlag wappert. Wel wrang dat aan het einde van de processie toen de hele stoet de kathedraal inging, de panfluiters buiten moesten blijven. Maar welke Peruaan die trots is op zijn Précolombiaanse verleden, wil in een kerk zijn, waar een kapel is gewijd aan Santiago Mataindios, Jacobus de Indianendoder, de apostel die in Spanje nog steeds als Jacobus de Morendoder wordt vereerd.  Maar goed, nu dus naar Málaga, niet alleen voor de paasprocessies trouwens, maar daarover over een paar dagen meer.  

Verkleed voor de stieren uit

13/02/2010
Voor het echte carnaval in Spanje moet je naar de Canarische Eilanden. Op Tenerife en Gran Canaria doet het feest weinig onder voor het carnaval van Rio. Een aangename bijkomstigheid daar is het heerlijke klimaat. Bij een temperatuur van 21 graden is het plezieriger carnaval vieren dan bij een temperatuur rond het vriespunt, zoals hier in Salamanca.
Wij rillen nu nog van de kou na een dagje Carnaval del Toro, het stierencarnaval van Ciudad Rodrigo. Iedereen kent waarschijnlijk de beelden van Pamplona. Als tijdens de feesten van San Fermín honderden feestvierders door de straten rennen met een kudde stieren en ossen op hun hielen. Er zijn meer dorpen die deze traditie hebben opgenomen in hun feestprogramma, maar waarschijnlijk is Ciudad Rodrigo de enige stad in Spanje waar met carnaval de stieren door de straten rennen.
Ciudad Rodrigo heeft wat met stieren. De stad ligt in de zogenaamde dehesa-streek, een gebied met steeneiken, waarvan de eikeltjes worden gegeten door de Iberische varkens, heel belangrijk voor een lekkere ham. En er zijn veel haciendas, waar het bijzondere ras van de toro bravo wordt gefokt, de dappere stier. Als je met de auto door de streek van Ciudad Rodrigo rijdt, bijvoorbeeld van Salamanca naar de Portugese grens, Ciudad Rodrigo is de laatste grote plaats voor de grens, kan het gebeuren dat je opeens in het veld een groepje Castiliaanse cowboys een groep van die gevaarlijke zwarte stieren ziet opdrijven.
Dat is ook een van de hoogtepunten van het carnaval, als de stieren vanuit het veld naar de stadspoort worden gedreven. Daar worden ze opgewacht door honderden jongeren, die allemaal dezelfde droom hebben. De held worden van het carnaval. En daarvoor sloven ze zich graag uit. Voor de stier uitrennen of er naast rennen, dat is niet stoer genoeg.
Het machismo komt pas echt naar voren op de Plaza Mayor, die voor de gelegenheid is verbouwd tot plaza de toros, het stierenplein. Die naam stamt uit de tijd dat er nog geen arena´s waren en de stierengevechten op de plaza mayor werden gehouden. Om de held te worden, moet je vooral niet bang zijn en dat proberen de stoere knapen door over de stier te springen als die op hen afrent. Dat gaat als volgt. Een groepje kameraden daagt de stier uit. Op een paar meter achter dat groepje staat de toekomstige held. Als de stier de aanval inzet, wijkt het groepje uiteen, rent de held naar voren en springt op tijd omhoog. Als hij weer neer komt, heeft hij de stier achter zich gelaten. Het gaat niet altijd goed, maar dat mag de feestvreugde niet bederven.

Dierendag in Madrid

18/01/2010

 

Ze tilt hem nóg hoger op, want het is zijn dag en iedereen mag het truitje zien dat ze speciaal voor hem heeft gebreid. En kijk toch eens hoe mooi zijn haartjes zijn gekamd. Snel nog een foto, maar nu moet Coco toch echt verder in de rij. Gisteren vierde Madrid het feest van San Antón, de beschermheilige van de dieren, niet te verwarren met de Heilige Antonius uit Padua.
 
Het was waarschijnlijk de enige zondagse file in het centrum van de hoofdstad, de stoet Madrilenen die met hun huisdier langs de kerk van San Antón schuifelden. Honden, vooral honden, maar ook katten, schildpadden, konijnen, hamsters, spinnen en zelfs everzwijnen werden ingezegend door de joviale priester van de kerk. ‘Dat de Heer dit dier zegent en San Antón hem beschermt voor alle ziektes die hem kunnen overkomen.’ De zegening werd afgesloten met een processie, die werd voorgegaan door de koninklijke garde te paard.
 
Helaas dit jaar geen delegatie uit de dierentuin, zoals voorgaande jaren, toen er nog jaguars en beren werden uitgezonden. Licht gemopper van de omstanders, die op wat meer exotische fauna hadden gerekend. Misschien volgend jaar, want dan wordt het feest ongetwijfeld weer gevierd in de calle Hortaleza, een van de hoofdstraten in de wijk Chueca, normaal hét domein van de gayscene, maar waar een dag in het jaar de Madrileense huisdieren alle aandacht naar zich toetrekken.

Oud en Nieuw en Oud en Nieuw en Oud en Nieuw

15/01/2010
Als je geen genoeg kunt krijgen van het vieren van oudjaar, moet je aan het einde van het jaar naar Salamanca komen. Daar wordt het jaar maar liefst drie keer uitgeluid. Maar wees er op tijd bij, het eerste feest wordt al half december gevierd…
 
Eerst zijn het de studenten die bezit nemen van de Plaza Mayor. De laatste keer deden ze dat al op 10 december, op een donderdag, ook in Salamanca de favoriete uitgaansavond. En omdat iedereen met kerst de warmte van de familie opzoekt, vieren de studenten oudejaarsavond voor de kerstvakantie begint, al dreigde deze keer de burgemeester Lanzarote het feestje niet door te laten gaan. De burgervader stelde voor om de festiviteiten maar eens een keer uit te besteden aan Zamora, een provinciestadje op ongeveer 70 kilometer van Salamanca, waar de universiteit van Salamanca ook een aantal faculteiten heeft, maar waar het natuurlijk lang niet zo gezellig is als in Salamanca.
 
Er werden de hele dag extra bussen ingezet om de studenten naar Zamora te brengen. Maar de studenten weigerde in te stappen en togen vrolijk naar de Plaza Mayor met champagne en de twaalf traditionele druiven. Er werd uitbundig afgeteld, maar toen de wijzers op de twaalf over elkaar schoven, bleef het boven bij de klok doodstil. Geaarzel bij de studenten, was het al tijd voor de eerste druif? Later bleek dat de burgemeester de klokken had laten uitzetten, om het feestje van de studenten op die manier te dwarsbomen.
De mensen die op 31 december naar het plein kwamen, konden wel op het ritme van de klokken de druiven opeten, een traditie die teruggaat naar het einde van de 19e eeuw. Bij iedere klokslag wordt er een druif gegeten, twaalf druiven voor twaalf gelukkige maanden. 2010 kon beginnen, Maar nog niet voor de Portugezen, die ieder jaar naar Salamanca komen omdat de feestvreugde in de universiteitsstad nu eenmaal een stuk hoger ligt dan in het ingetogen Portugal. Salamanca ligt ook maar een kleine 110 kilometer van de Portugese grens. En omdat de Portugezen een uur tijdverschil hebben met Spanje, werd om 1.00 uur opnieuw afgeteld, maar nu in het Portugees. Helaas sloeg voor de Portugezen de klok maar één keer, maar goed dat ze de traditie van de twaalf druiven niet hebben overgenomen…