Archive for the ‘Feesten in Spanje’ Category

Een Onbevlekte Ontvangenis in de Nederlandse klei

16/12/2016

el_milagro_de_empel

En om de trilogie van vragen af te ronden, de laatste; of ik nog regelmatig in Nederland kom. Ja, en toevallig was ik er nog het afgelopen weekeinde. Een bliksembezoek, bijeenkomst bij de reisorganisatie en nog wat tijd om bij te praten met familie en vrienden. Een tripje overigens die niet over de Spaanse´ brug´ ging. Veel Spanjaarden gingen er vorige week tussenuit, profiterend van een lang weekeinde of zelfs een vrije week. Een puente, een brug, heet het als de dag tussen twee vrije dagen ook een vrije dag is. Dinsdag 6 december was een landelijke feestdag, de dag van de Constitutie, en donderdag 8 december stond de feestdag in het teken van de Onbevlekte Ontvangenis. Deze feestdag is volgens mij de enige feestdag op de Spaanse kalender die het land heeft te danken heeft aan een overwinning van het Spaanse leger. Een overwinning in de Tachtigjarige oorlog bij de slag van Empel, la batalla de Empel. Empel ligt in het Land van Maas en Waal. Vroeger voetbalden we er met de VV Beesd tegen Emplina. Niet de overwinning op de Turken bij Lepanto of de overwinning op de Fransen bij Saint Quentin, maar de slag om Empel heeft de Spanjaarden een vrije dag gebracht. Op Wikipedia staat bij het verhaal over deze slag een afbeelding van het schilderij van Augusto Ferrer Dalmau. Het lijkt een typsch voorbeeld van een schilderij uit de 19e eeuw, de tijd van de Romantiek, waar historische gebeurtenissen vaak een hoofdrol spelen. Maar het doek van deze Catalaanse schilder dateert van 2015 (!). Een kopie van dit schilderij werd vorig jaar geschonken door een delegatie van de Spaanse Infanterie aan de Landinuskerk in Empel.

De slag van Empel wordt ook het Wonder van Empel genoemd. Begin december 1585 waren 4000 soldaten van 08-inmaculada-san-felipe-neri-cadizFransisco Arias de Bobadilla omsingeld door water en vijand. Het leger vluchtte naar het hogergelegen plaatsje Empel. Om zich te beschermen tegen het Spaanse spervuur werden rond de kerk loopgraven aangelegd. Bij het graven stuitte een Spaanse soldaat op een schilderij van de Onbevlekte Ontvangenis. De Spanjaarden plaatsten het schilderij in de kerk en hielden een gebed. De volgende dag, de feestdag van de Onbevlekte Ontvangenis, begon het te vriezen en moest de Staatse vloot de ondergelopen polder uitvluchten richting de Maas. De Spanjaarden maakten van de kans gebruik om een veilig heenkomen te zoeken in het Spaansgezinde Den Bosch.  

Vanaf de dag van die miraculeuze ontsnapping werd Maria Onbevlekte Ontvangenis de beschermheilige van de Spaanse troepen in de Lage Landen. De dag 8 december had het Vaticaan al aangewezen, omdat die dag precies 9 maanden vooraf gaat aan de geboortedag van Maria. Pas in 1854 werd de Onbevlekte Ontvangenis met een Pauselijke bul bekrachtigd. Eind 19e eeuw werd ´Nuestra Señora Purísima e Inmaculada Concepción´ schutspatronesse van de Infanterie. Nog steeds zijn er meisjes die de naam Inmaculada krijgen als ze rond 8 december worden geboren. Dit betekent overigens niet dat Maria het kindje Jezus ´onbevlekt´ zou hebben ontvangen, zoals ik, en volgens mij ben ik niet de enige, heel lang dacht. Ik vond het al zo raar dat de Kerk dit zo expliciet benoemde. Het dogma legt uit dat Maria op de wereld kwam zonder te zijn ´bevlekt´ met de erfzonde, zoals wij, gewone stervelingen, dat wel zijn omdat we afstammen van Adam en Eva. Ook al heet je Inmaculada. 

 

Sinterklaas vs Papa Noel

08/12/2016

img_8020

De vorige post begon met de vraag waarom een Nederlander in Spanje gaat wonen. De vraag die daarna komt is vaak of  je wat mist uit Nederland. De foto hierboven geeft het antwoord. Het geldt niet voor mezelf dat ik dit feest zou missen, maar ik zou het jammer vinden als mijn kinderen niet dit stukje van de Nederlandse cultuur, waar zij de hoofdrol in spelen, zouden missen. De Nederlanders in het Baskenland organiseren al jaren het Sinterklaasfeest en het is aardig om te horen in welke mate  ouders, vooral Nederlandse mannen met Spaanse vrouwen, hun kinderen de Nederlandse cultuur willen meegeven. Misschien is het een stukje melancholie, om je kinderen je een spiegel van je eigen jeugd te laten voorhouden. Sommige papa´s geven hun kinderen thuis Nederlanse les, anderen steken er img_8018geen energie meer in. Het valt niet mee om de kinderen het Sinterklaasfeest uit te leggen, al kunnen we natuurlijk het Sinterklaasjournaal via internet bekijken. Maar het is lastig om Papa Noel te verslaan. Dan maar het verhaal dat Sinterklaas en Papa Noel dezelfden zijn. Dat Sinterklaas op een dag zijn verjaardag in de VS vierde en werd gegijzeld door de Coca Cola Company, die hem omdoopte tot Papa Noel. Dat hij werd volgegoten met coca cola en daarom zo dik is. En dan maar hopen dat ze je nooit om een blikje coca cola zullen vragen. Naast de Kerstman moet Sinterklaas ook het gevecht aan met de Drie Koningen, hét kinderfeest in Spanje. Maar laten we de kinderen niet martelen met ons jeugdsentiment. In 2009 tijdens het schaatsen van de Molentocht, het was daarvoor al jaren geleden dat dat voor het laatst kon, zag ik hoe een vader zijn zoontje ervan probeerde te overtuigen dat schaatsen toch echt heel leuk was. Het arme kind stond te verkleumen op zijn dubbele ijzertjes. Tranen bengelden over zijn wangen. Maar dat moest hij er voor over hebben. De schaatspret van zijn vader moest zijn schaatspret worden. Dan hebben we het met Sinterklaas toch een stuk eenvoudiger. Met cadeautjes heb je de kinderen natuurlijk snel voor je gewonnen. 

In de rij voor de kerstloterij

21/11/2016

img_7863

Was onlangs voor de reisorganisatie Pithos Kunst en Cultuur in Madrid. Elf dagen in hotel Regente, mooi centraal gelegen tussen de Gran Vía en de winkelstraat calle del Carmen. Elf dagen langs en door de rij op de foto boven deze post. De ene dag begon de rij in de straat van ons hotel, de andere dag sloten mensen aan uit de richting van Sol en af en toe kwam de rij vanaf de Gran Vía. Maar iedere dag stond er een rij, stonden mensen soms een uur te wachten tot ze bij de blauwe luifel waren, die nog net is te zien, helemaal rechts op de foto. Mannen van een beveiligingsbedrijf leidden de stroom mondjesmaat naar de ingang van de kiosk. Deze rij staat er ieder jaar als de herfst in Madrid guur begint te worden, zo vanaf begin november. Vorig jaar hield het satirische tv-programma El Intermedio een straatinterview bij de blauwe luifel. Aan buitenlandse toeristen werd gevraagd waarom al deze mensen in de rij stonden. Velen haalden hun schouders op. De journalist legde uit dat deze mensen afkwamen op een vacature om voor kerstman te spelen tijdens de feestdagen. Door de crisis was het aantal werklozen zo toegenomen dat zelfs de tijdelijke baan van kerstman populair was geworden.

Dit had de journalist niet aan een Spanjaard hoeven te vragen. Want iedereen weet dat de blauwe luifel van de loterijkiosk van Doña Manolita is en dat de mensen er veel tijd voor over hebben om bij haar een lot te kopen voor de Kerstloterij. Want Doña Manolita heeft in het verleden al veel mensen gelukkig gemaakt met haar loten. Rond de kiosk staan de straatverkopers die ook de loten van Doña Manolita verkopen en waar het niet druk is. Maar iedereen verkiest de rij, waarschijnlijk uit bijgeloof, maar misschien ook wel omdat de straatverkopers twee euro boven op de prijs van img_7866een lot mogen doen. Een lot kost 20 euro. Dit jaar zijn er 165 miljoen loten, een zogenaamde décimo, uitgegeven. Het totale prijzengeld dat in deze loterij omgaat is 2,3 miljard euro. Er zijn meer dan 25 miljoen winnende lotnummers. Het winnende nummer kent een hoofdprijs van 660 miljoen euro, de tweede prijs 206,3 miljoen euro en de derde prijs 82,5 miljoen euro. Maar om die bedragen te kunnen winnen, moet je wel hele series aan loten kopen. De meeste Spanjaarden houden het bij een paar decimos. En met één decimo kun je 400.000 euro winnen. Dat is ook de charme van de Spaanse kerstloterij. Het enorme bedrag aan prijzengeld komt bij heel veel mensen terecht. Vorig jaar gaven de Spaanjaarden ruim 2,5 miljard aan de kerstloterij uit. Dus ook de Spaanse schatkist wordt gespekt. 

Dat de rijen bij de loterijkiosken zo groot zijn, komt ook omdat de Spanjaarden lang aarzelen als ze eenmaal voor het loket staan. Voor deze mensen publiceerden de kranten vorige week de ´ongeluksnummers´. Bij alle trekkingen tot nu toe is het winnende lotnummer nog nooit op de cijfers 09, 10, 13, 21, 25, 31, 34, 41, 42, 43, 51, 54, 59, 67, 78 en 82 geëindigd. Daarentegen is op een lotnummer met een vijf als laatste cijfer maar liefst 32 keer de hoofdprijs gevallen. Kijkend naar de drie loten die ik deel met mijn trouwe reisgenoot en chauffeur Jorge, komen we er goed af als het gaat om de ongeluksnummers. Maar geen van de drie loten eindigt op een vijf. De kans overigens om de hoofdprijs te winnen is 1 op 85ooo. 

 

Laat Spanje doen waar het goed in is

24/07/2012

Het was ergens in mei dat we verzeild raakten op een feestje van de dorpsbewoners van Os Anxeles in Galicië. Omdat we door onze Nederlandse stiptheid veel te vroeg waren, sommigen vonden 22.00 uur al aan de late kant, waren we in het begin ruim in de meerderheid. De barvrouw vroeg me enigszins sarcastisch of we niet aan Merkel wilden doorvertellen dat ze aan het feestvieren waren. Ze dacht toen nog dat we uit Duitsland kwamen. Een paar weken geleden was ik weer op een feestje, nu in Pamplona bij de feesten van San Fermín, misschien wel hét feest van Spanje als het om stevig drinken gaat. Terwijl Pamplonenses en toeristen op straat dansten, aten en dronken, kondigde prmier Rajoy een nieuwe ingrijpende bezuinigingsronde aan. De BTW gaat omhoog, schoolboeken worden duurder, de ambtenaren krijgen geen extraatje met kerst, etc. In Barcelona en Madrid ging men gelijk de straat op, maar niet om feest te vieren zoals in Pamplona, waar al het negatieve nieuws over de economie geen enkele invloed had op het feestgedruis, al werd er in de barren weinig gedronken en werd op straat in de supermarkt gekochte sterke drank genuttigd. Ook hier kwam de crisis om de hoek kijken. Laat Spanje doen waar het goed in is, schreef Jordi Soler een paar weken geleden in El País. Spanje heeft nooit uitgeblonken in produktiviteit en efficiency, maar Spanje weet wel van het leven een kunst te maken en dat is ook de reden waarom zoveel mensen uit het noorden naar Spanje komen, niet alleen voor een vakantie, velen blijven permanent aan de Spaanse kust wonen. Spanje heeft zon, siesta , een uitmuntende gastronomie, stranden en feesten, heel veel feesten. En Spanje heeft corruptie, vriendjespolitiek,  projectontwikkelaars en politici die duizelingwekkende bedragen hebben gestoken in miljoenenprojecten die niet rentabel zijn. Het zijn problemen die Spanje al kent sinds de 16e eeuw. Al het goud en zilver dat uit de koloniën kwam leverde de Spaanse economie nauwelijk iets op. Kan Spanje de problemen die het al kent sinds de 16e eeuw in een klap oplossen, zoals Duitsland wil. Het antwoord is nee. Kan Spanje economisch concurreren met Duitsland of Nederland. Het antwoord is opnieuw nee. Misschien moeten we Spanje dan maar economisch met rust laten, geen hele generatie de toekomst ontnemen door ze voor de schulden van een ander te laten opdraaien, het land zef de financiële excessen van politici en bankdirecteuren laten oplossen en zijn feesten laten vieren zoals geen ander land dat kan.

Van Tull en ´t Waal naar een balkon op de Plaza Mayor

11/09/2011

Dat hadden ze niet kunnen bedenken, toen ze op vrijdag wegreden Tull en ´t Waal, een klein dorpje in de buurt van Utrecht. Een dag later stonden ze op een balkon van de Plaza Mayor recht tegenover het podium, waar de Galicische band Milladoiro optrad. Het was voor mij ook een verrassing, had mijn camera thuis laten liggen en maakte de foto boven deze post met mijn mobieltje. Een paar dagen eerder hadden ze gebeld dat ze op de reis naar het zuiden van Spanje wilden overnachten in Salamanca. Maar op zaterdag kwamen ook vrienden uit Burgos over en daarmee hadden we afgesproken om naar het concert van Milladoiro te gaan. Maar het was natuurlijk geen probleem dat de Hollandse gasten zich aansloten. Toen we wat dronken bij een van de kraampjes die nu tijdens de feesten van Salamanca overal op straat staan, werden de vrienden uit Burgos gebeld door een vriendin uit Salamanca die met hen wilde afspreken, waarna de Hollandse vrienden, vrienden uit Burgos en wij onze weg naar het plein vervolgden via het café waar de vriendin uit Salamanca was. Zij was daar met familie uit Texas die op vakantie waren in Salamanca. Uiteindelijk ging een groep van vrienden uit Nederland en Burgos, vriendin uit Salamanca en familie uit Texas naar de Plaza Mayor, waar de familie uit Texas een appartement had gehuurd. Later sloten ook nog vier andere vrienden van de vrienden uit Burgos aan. Daar stonden we in een klein appartement met een balkon met uitzicht op het plein en het podium. Vijftien mensen, waarvan de meesten elkaar nog nooit hadden gezien. Voor Hans, de jongen rechts op de foto boven deze post, was het zijn eerste kennismaking met Spanje, met Salamanca en met de sociale vaardigheden van de Spanjaarden.  Hij gaat voor vijftien weken op stage bij een fruitteeltbedrijf in Lepe. Dat hadden de vrienden uit Burgos, de vriendin uit Salamanca en de familie uit Texas weer niet kunnen denken, dat ze op een balkon op de Plaza Mayor een jongen uit Nederland zouden ontmoeten die stage gaat lopen in Lepe. Even dachten ze nog dat het een grap was. Want Lepe, een kleine plaats bij Huelva, staat vooral bekend om de moppen, waarbij de Leperos altijd het slachtoffer zijn. In veel boekhandels zijn zelfs boeken te koop met mil chistes de Lepe, duizend moppen uit Lepe. Overigens staat ook het appartement waar wij waren te koop. Het appartement bestaat uit een kleine woonkamer, een slaapkamer, een keuken en twee balkons. Op de voordeur van Plaza Mayor 24 hangt dit telefoonnummer voor meer informatie: 699420866. Dit weekeinde werd de telefoon niet opgenomen.   

Een moordenaar die goed wordt betaald

17/08/2011

Het is deze maand precies tien jaar geleden dat ik in Spanje kwam wonen en twintig jaar dat ik voor het eerst in Spanje kwam. Na al die jaren is het me niet gelukt te begrijpen waar de liefde van veel Spanjaarden voor het spel met de dood vandaan komt. Vorig jaar schreef ik er al over toen in Fuentesaúco, een dorpje in de buurt van Salamanca, een jongen om het leven kwam bij een encierro, het stierenrennen. Afgelopen zondag maakte de stier op de foto boven deze post een einde aan het leven van een 29-jarige jongen. Het was het derde dodelijke slachtoffer van deze toro bravo, die luistert naar de naam Ratón, de muis. Toen Ratón in 2006 in de haven van Sagunto met zijn hoorns zijn eerste doodsteek  uitdeelde, overwoog zijn eigenaar Gregorio de Jesús, de stier niet meer te verhuren, maar naar een stierenfokkerij te sturen. Maar Ratón had inmiddels zoveel prestige opgebouwd, dat de gage van Ratón hem rijk maakte. In het Valenciaanse Xátiva betaalden ze afgelopen zaterdag 10.000 euro om Ratón een uurtje in actie te zien bij de bous al carrer, terwijl het gemiddelde bedrag voor een huurstier op 2000 euro ligt.  Maar Ratón is niet zo maar een stier. Hij is tien jaar oud en weegt 500 kilo en springt zo maar op de tribunes. Hij is wendbaar, lenig en snel en zijn cv is indrukwekkend.  Tot zijn optreden in Xátiva had hij al twee dodelijke slachtoffers gemaakt en verschillende gewonden. Ratón heeft zelfs al zijn eigen website en op Youtube staan filmpjes van de stier, waaronder ook de laatste wapenfeit van Ratón in Xátiva. Een helderdenkend iemand zou het uit zijn hoofd halen om de piste te delen met de Muis. Maar in Spanje niet. Ratón rende als een bezetene door de arena, dreigde met zijn hoorns en vond zijn prooi in een dronken jongen die door de mannen van de beveiliging al twee keer uit de arena was gehaald, maar toch weer over de schotten de piste betrad. Hij moest het met zijn leven bekopen. Inmiddels staat Ratón al weer groot op het affiche in Canals (Valencia) als de bloeddorstige en slimme stier die in september zal komen optreden. De Spanjaarden zijn nog lang niet uitgespeeld met de dood.

 

Het feest van Snoepgoed en Speelgoed

09/08/2011

Afgelopen zondag vierde Catoira het feest van de invasie van de Vikingen. Ik vertelde het al in mijn vorige post over het fakkelfeest in Taüll, in de zomermaanden vinden in veel dorpen de jaarlijke feesten plaats, omdat dat de periode is dat veel immigranten weer terugkomen naar hun dorp. Dat geldt zeker voor Catoira, dat aan de kust van Galicië ligt, een immigrantenstreek bij uitstek. Op de Santiago-reis ben ik regelmatig langs Catoira gereden tijdens de exursiedag langs de Rias Bajas. Op weg naar Villagarcia kom je over de brug die over de rivier de Ulla ligt. Daar in het water ligt een klein Vikingschip en staat de ruïne van de toren die ook rechts op de foto staat. Helaas kwamen we nooit door Catoira op de eerste zondag van augustus, de dag dat het dorp de plunderingen van de Vikingen herdenkt. En nu was ik in Sevilla en daar is het nu met 46 graden veel te warm, zelfs om een feestje te vieren. Ik was wel ooit op een ander feestje, ook in Galicië, in Os Anxeles, een dorpje niet eens zover van Catoira vandaan. Ik heb er geen foto´s van, maar het feestje maakte door zijn intimiteit een grote indruk op me. Os Anxeles, of Los Angeles in het Spaans, is eigenlijk niet eens een dorp, maar wordt gevormd door een aantal huizen die langs de weg staan tussen de AC543 richting Noia en Padrón, de plaats waar Camilo José Cela ligt begraven. Aan het begin van het dorp is een pleintje waar de dorpskerk staat en daartegenover staat hotel Casa Rosalia, ingericht in een oude boerderij. Daar sliepen we zes jaar geleden, toen we hoorden dat er ´s avonds feest zou zijn op het pleintje voor de kerk. Op een oplegger aan de ene kant van het plein speelde het orkest. Aan de andere kant was de bar en daar tegenover werd in een grote ketel de Queimada klaargemaakt, een brouwsel van brandewijn, suiker, stukjes citroen en koffiebonen. Bij het roeren werden magische teksten gesproken, want de traditie van de queimada komt uit de geschiedenis van de hekserij. Aan de zijde tegenover de kerk stond de snoepgoedkraam en de speelgoedkraam, juguetes en golosinas, beheerd door een echtpaar. De man verkocht speelgoed, de vrouw ontfermde zich over het snoepgoed. Midden op het plein werd gedanst, vooral door de oudjes van het dorp. Zelfs toen het begon te regenen, bleven ze dansen, maar nu onder de paraplu die de mannen omhoog hielden en daarbij hun dansende echtgenote dicht naar zich toetrokken. Alsof we in een romantische film waren beland.

 

Heksenjacht in de Catalaanse Pyreneeën

30/07/2011

Grote kans dat wanneer je in juli of augustus een Spaans dorp, hoe klein dat ook is,  komt binnenrijden, dat je verzeild raakt in het jaarlijkse dorpsfeest. Deze verlaten dorpjes komen tijdens de zomermaanden weer tot leven als de immigranten en hun familie er de vakantie komen doorbrengen. Het (tijdelijke) inwonertal van zo´n gehucht kan zo maar worden verviervoudigd in de zomervakantie. En daarom vinden de jaarlijkse feesten vooral in de zomer plaats. Het is toch gezelliger om met een paar honderd mensen een feest te vieren, dan met een man of 60, die dan vaak ook nog van hoge leeftijd zijn. In Taüll hoeven ze zich daar niet druk over te maken. Naast de grote groep vakantievierders uit Barcelona die hun wortels en tweede huis weer eens komen opzoeken, profiteert Taüll ook van de nabijheid van prachtige romaanse kerkjes en de ligging in de valle de Boi, dichtbij een van de ingangen van het nationale park Aiguëstortes y Lago de Sant Maurici, en dus van een grote stroom toeristen. Samen met de lolake bevolking stonden die opeengepakt op het kleine dorpsplein van Taüll in afwachting van de Baixada de Fallés, de afdaling van de fakkels. Het is een traditie die alle dorpjes in de valle de Boi kennen. Mannen verzamelen zich na zonsondergang op de berg met een bijna 2 meter lange fakkel in de vorm van een bezemsteel om de heksen uit de bergen en het dorp te verjagen. Een pijnboom wordt in brand gestoken en met dat vuur steken de mannen hun fakkel aan. Vanuit het dorp is goed te zien hoe zich langzaam een lint van lichtjes vormt, dat als een slang naar beneden slingert op weg naar het dorpsplein, dat vol staat met mensen. De rennende fakkeldragers moeten uit het straatje naast bar La Plaça het plein opkomen, dus op dat straatje zijn alle ogen gericht. Ya vienen!, roept opeens een meisje met een recht afgeknipte pony en een soort pyamabroek waarvan het kruis tussen de knieën hangt. Met heftige gebaren weet ze een mensenhaag te creëren voor de heksenjagers. Maar opeens roept iemand dat ze uit de straat naast de romaanse kerk van Santa Maria zullen komen en dat betekent dat de mensenhaag opnieuw moet worden opgesteld. Het orkest speelt inmiddels het deuntje dat de fakkelsdragers moet begeleiden. Uiteindelijk komen ze toch vanuit het straatje bij bar La Plaça het plein oprennen. Toeschouwers die nog naar het andere straatje stonden te kijken, springen snel opzij, want de optocht van vuur komt gevaarlijk dichtbij. Ineens is de kou uit het bergdorpje verdwenen en de heksen waarschijnlijk ook. En als het niet zo´n boeiend schouwspel was, zouden ook de toeschouwers het plein hebben verlaten om brandplekken te voorkomen. Nadat alle fakkels in een groot vuur zijn geworpen, is het tijd voor de muziekband. Ze spelen dezelfde jaren negentig zomerhits die ik hoorde, toen ik ruim vijftien jaar geleden op een dorpfeest in Venta de Baños was. In de dansende menigte herkennen we onze campingbaas Gerard, die ook met een fakkel naar beneden was komen rennen. Hij vond het hele spektakel maar erg tam dit jaar.     

In een hangmat aan de waterkant

03/05/2011

Vorig jaar, op 12 april, schreef ik al over het fenomeen van Padre Putas in Salamanca, over de dag dat iedereen naar de rivier de Tormes gaat om te picknicken. Ik had er stiekem naar uit gekeken, omdat ik hoopte eindelijk de hangmat die ik in Peru had gekregen, te kunnen inwijden. Ik was een dag eerder teruggekomen van de laatste reis uit een serie van vier reizen achter elkaar. Dus geen betere plaats om weer even bij te komen boven de drassige oever van de rivier. Alles klopte. Het was een heerlijke lentemiddag. De eerste bomen die we zagen, stonden ver genoeg uit elkaar en de korte takken die uit de stam kwamen, gaven voldoende steun aan de touwen waarmee we de hangmat hadden vastgeknoopt. Vreemd eigenlijk dat de Spanjaarden die cultuur nooit uit Latijns-Amerika hebben meegenomen . Veel jongeren met natte plekken achter op de broek, keken ons jaloers aan. De rode wijn, een tempranillo 2009 uit de Rioja Alta, combineerde goed met de hornazo, die we ´s ochtends vers bij de banketbakker hadden gekocht. Een dikke koek van deeg, gevuld met jamón, lomo en chorizo. En hoewel de foto van de rivier, het zachte licht van de lentezon op het gewas en de Romeinse brug,  boven de post anders doet vermoeden, echt tot rust kwamen we niet, want op de foto hieronder is te zien wat zich achter onze rug afspeelde.  

 

Ook de studenten vierden hun Lunes de Aguas, Watermaandag, de dag dat in de tijd van Filips II de prostituees weer welkom waren in de stad nadat ze tijdens de Vastentijd voor Pasen tot een week erna, hadden gebivakeerd aan de andere kant van de rivier. Maar de studenten grijpen de traditie vooral aan om weer eens een ouderwetse botellón te organiseren, zonder dat de politie ingrijpt, want op straat, of aan de oever van de rivier, veel alcohol drinken is sinds een paar jaar verboden. Het woord botellón betekent grote fles, dat zijn vooral de grote flessen cola die worden gemengd met rode wijn. Het brouwsel wordt kalimotxo genoemd. De studenten sleepten het in emmers en jerrycans naar de rivier, waar aan het einde van de middag geen stukje groen meer vrij was. Toch knap van de fotograaf van El Mundo dat hij ons wist te vinden in de enorme menigte.

 

Gelukkig Nieuwjaar!

20/12/2010

Volgens de universitaire kalender zit het jaar erop. Afgelopen donderdag, 16 december, kwamen 35000 (volgens de politie 30000) studenten naar de Plaza Mayor om afscheid te nemen van het oude jaar. Nog een keer samen feest vieren, want dit weekeinde stond in het teken van de grote uittocht van de studenten in Salamanca. Allemaal zijn ze naar huis gegaan om met ouders en familie de komende feestdagen door te brengen en verder feest te vieren met vriendinnen en vrienden die ze hebben achtergelaten. Vorig jaar werd het feestje nog verstoord omdat de studenten en de gemeente het niet eens werden over de organisatie. Toen moest men uitwijken naar Zamora, waar het natuurlijk lang niet zo gezellig is. Maar dit jaar namen de studenten Salamanca weer in. En niet alleen studenten uit Salamanca, er reden ook bussen uit Portugal, Vigo en Cáceres het busstation binnen met jongeren die wel zin hadden in dit studentenfeestje. Al vroeg in de middag liep het park van San Francisco vol om de oudejaarsnacht te openen met de botellón, letterlijk de grote fles. Het fenomeen is eigenlijk verboden, op straat mag geen alcohol meer worden gedronken, maar op deze dag mogen de studenten wat meer. Kopen ze sterke drank in en grote twee liter flessen cola, vandaar dat het fenomeen de grote fles heet, en wordt alles bij elkaar gegoten. Dat is een stuk goedkoper dan in de discotheek 6 euro betalen voor een rumcola. Rond één uur ´s nachts was het centrum van Salamanca omgetoverd in een zee van plastic tasjes en lege flessen. Om 5 uur in de ochtend was het tussen de Plaza Mayor en de Gran Via ondanks de vrieskou nog druk op straat en nergens een wanklank, niemand die in een dronken bui de neiging had om een bushokje te slopen of een mede-student, al kun je wel vraagtekens zetten bij de hoeveelheid alcohol die naar binnen wordt gegoten op zo´n dag. In het kielzog van de studenten verlaten wij vandaag ook de stad. De druiven eten we dit jaar in Peru bij de familie van mijn vriendin, tot 3 maart zullen we in Zuid-Amerika blijven. Overwinteren in Zuid-Amerika, dat is weer eens wat anders dan Benidorm…