De duivelsbocht

Op het eerste gezicht lijkt dit een foto van een mooie kustlijn. Maar als je gaat inzoomen naar de inham waar het water het land raakt, blijkt dit niet zomaar een indrukwekkende natuurplaat te zijn, maar een dramatische nieuwsfoto. Op 2 januari, een busongeluk in Peru, 25 doden. De bus ligt op zijn kop in die inham, na een val van honderd meter vanaf de weg. Helemaal boven op een smalle strook zien we wat verkeer. Dit gedeelte van de weg heet de duivelsbocht. Daar ramde een vrachtwagen de bus, die vervolgens van de weg schoot en zich in de diepte stortte. Over deze weg zijn we met de familie twee of drie keer gereden. De laatste keer, twee jaar geleden op weg van Lima naar Tumbes, de grensplaats in het noorden van Peru, een busrit van 22 uur die bijna helemaal langs de kust gaat. Nooit geweten dat dit stuk van de route, onderdeel van de Panamerikaanse weg, zo gevaarlijk is en dat is maar goed ook. De enorme diepte zie je ook niet vanuit de bus. Het moet ongeveer op deze hoogte zijn geweest, dat wij van een prachtige zonsondergang genoten, zoals te zien is op mijn foto.  Een busongeluk is niet uitzonderlijk in Peru, en niet alleen op de kustweg ten noorden van Lima. Ook op de wegen door het Andesgebergte gebeuren regelmatig ongelukken waar doden en gewonden bij vallen. Op mijn eerste busreis door het Andesgebergte van Lima naar Huánuco, de woonplaats van mijn schoonouders, moesten we bij het instappen een vingerafdruk plaatsen op een papier waar de stoelnummers waren ingetekend. Toen verbaasde me dat nog. De ongelukken worden niet eens veroorzaakt door de slechte kwaliteit van de wegen, de hoofdwegen zijn bijna overal in vrij goede staat. Het gevaar schuilt in de geografische ligging van de wegen. Het maakt nogal uit of een bus die van de weg raakt in een greppel verdwijnt of honderd meter lager aan de voet van een berg of een klif. Ook factoren als beschonken chauffeurs of chauffeurs die al uren achter het stuur zitten, een rijtijdenbesluit bestaat volgens mij niet in Peru, spelen een belangrijke rol. Daarnaast is de bus de belangrijkste vorm van transport. Veel Peruanen hebben geen auto en kunnen een vliegticket niet betalen. Het aanbod van verschillende particuliere busondernemingen is groot. De bussen voor de lange afstanden zijn comfortabel, zeker als ze over de zogenaamde cochecama beschikken, een brede stoel, waarvan je de rugleuning bijna horizontaal kunt klappen, zonder dat degene die achter je zit aan beenruimte verliest, zelfs lange Nederlanders niet. Er worden films vertoond en de maaltijden en drankjes zijn inbegrepen. Met deze details proberen de busondernemingen zich te onderscheiden en maken ze reclame. Ze vertellen er alleen niet bij over wat voor soort wegen hun bussen gaan. 

Anuncios

Etiquetas: , , ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: