De eerste stappen

We gaan iets proberen, zei Guillermo, de fysio. Hij knikte naar de gelijke brug. Ik parkeerde de rolstoel tussen de twee leggers en wachtte af. Guillermo deed me een tuigje om en met een afstandsbediening takelde hij me uit mijn rolstoel tot een hoogte dat ik met mijn voeten op de grond stond en mijn knieën gebogen bleven. Strek je benen, zei Guillermo. Met mijn armen drukte ik me op de leggers omhoog om mijn benen zoveel mogelijk te ontzien. Na vier maanden hadden mijn beenspieren wel wat aan krachttraining gedaan, maar ik had geen idee of mijn benen het lichaam van inmiddels zo´n honderd kilo konden dragen. Ik voelde me een baby giraffe die zojuist door zijn moeder van ongeveer twee meter hoogte uit de baarmoeder was geworpen. Handen naar voren, rug recht, knieeën gestrekt, kont naar voren, herhaalde Guillermo. Het klonk als een buitenaardse dans. Waar te beginnen. Als ik mijn handen naar voren deed, ging mijn kont naar achteren en de rug wilde zich alleen maar rechten als ik mijn armspieren aanspanden ter hoogte van mijn lichaam en niet voor me. Zo kun je wel lopen, maar lijk je net Groucho Marx of een waterskieër.

Ik was totaal vergeten welke houding ik me ooit aannam voor het ongeluk. Toen was het nog een automatisme. Je stond op uit bed, van de bank of uit een stoel en je stond rechtop. Voila! Maar nu tussen de gelijke brug, ik had geen idee wat te doen. Het automatisme had plaats gemaakt voor een beweging met de moeilijkheidsgraad van een tangocursus. Twee dagen later wist ik het weer. Het geheim zat in de rug. Als ik die kon rechten, nam ik veel druk weg op mijn knieën, die ik niet meer zo geforceerd hoefde te strekken en ik nam behoorlijk wat werk weg bij mijn armspieren. Ik had de juiste houding te pakken. En nu? vroeg ik aan Guillermo. Probeer maar te lopen. Hoe ging dat ook alweer? Gewoon, zoals de meeste mensen dat doen, was zijn lackonieke antwoord. Op het terrein van het hospitaal had ik aandachtig wandelaars geobserveerd, maar wat was hun geheim. Hoe zetten ze hun ene been voor het andere. Guillermo onthulde me het raadsel. Het standbeen moest gestrekt blijven, de handen naar voren en met het andere been kon ik dan een stap zetten. Ik probeerde het, het ging houterig, Armstrong zou waarschijnlijk met zo´n stap op de maan zijn teruggefloten door de NASA, maar toch, ik had een stap gezet. Eerst een met mijn linkervoet, daarna met mijn rechtervoet. Het begin was er. Het ging krampachtig, het kostte veel energie. En het mag ook weer niet teveel energie kosten, want dan zullen de spastische aanvallen toenemen. Maar hoe dan ook,  ik was een nieuwe weg ingeslagen. Een weg, waarop ik straks afscheid mag nemen van het tuigje dat me nu nog opvangt als mijn knieeën onder mijn gewicht bezwijken. Daarna zullen er obstakels opdoemen tussen de gelijke brug. Blokken om overheen te stappen, een zachte mat die mijn evenwicht op de proef zal stellen. En aan het einde van de gelijke brug zullen er twee krukken en een rolator klaar staan, en zal ik ´los´ mogen. En helemaal aan het einde van de weg staat daar de loopband, bijna verscholen in een hoek van de gymzaal als laatste vakje van het ganzenbord, of beter gezegd, levensweg. Er liggen nog veel gevaren op de loer. Zal de motoriek helemaal terugkomen, zal ik er geen zwabberbeen aan overhouden. Maar dat is toekomstmuziek die nu nog heel ver wegklinkt. Eerst was het motto, beetje bij beetje. Nu is het stapje voor stapje en dat klinkt al een stuk hoopgevender. Ik wandel in een tunnel op weg naar het licht.

Dit is de laatste post van het drieluik over mijn ervaringen in het nationale revalidatiecentrum in Toledo. Spaans Bloed gaat toch vooral over reizen, door Spanje, Marokko, Peru, Cuba en Portugal. Deze reis is mijn eigen persoonlijke reis in mijn eigen kleine wereldje.  

 

Anuncios

3 comentarios to “De eerste stappen”

  1. Hari Knebel Says:

    Danny,
    Heel veel sterkte en kracht bij je weg terug in de “lopende wereld”.
    Ik moest meteen denken aan een carnavalsliedje uit de vijftiger jaren in Venlo: “En m’n l.inkerbeen en m’n rechterbeen, die lopen nu al jaren achtereen. Eerst het ene voor, dan het andere na…. enz.

    Uiteindelijk lukt het om hele afstanden achter je te laten..
    Het allerbeste en hartelijk gegroet, Hari en Tiny Knebel

  2. danny Says:

    Beste Harii en Tiny, ik zal de fysio vragen om dat nummer op te zetten, misschien gaat de revalidatie dan nog beter

  3. Karel van Koppen Says:

    Pfoei…. Sterkte. Danny.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: