Hasta siempre, cocinera Mari

IMG_5726

Niet dat ze dood is. Maar de kop van deze post kwam in me op toen ik vanuit het vliegtuig het Anagagebergte onder me zag liggen. Daar beneden, balancerend op een van de grillige bergruggen in de noordoosthoek van Tenerife ligt het restaurant van Mari verscholen. In Las Carboneras, een gehucht met een kerkje, een dorpscentrum, waar tien kinderen de lagere school doen, en een restaurant, al zou je dat aan de buitenkant niet zeggen. Ik kon het eerst niet vinden. Achter het plein, zei de chauffeur, die mij de tip had gegeven. Ik vroeg het aan twee buurtbewoonsters die met elkaar bij het hek van een tuin stonden te praten. Ze wezen naar een garagedeur die dicht zat. Mari zal zo wel IMG_5729komen, zeiden ze. En inderdaad tien minuten later draaide één garagedeur open en daar stond ze, met haar baret van Ché Guevara die ze ooit van een Zwitserse gids had gekregen. Mari, van Casa Mari, al schijnt het restaurant ook nog een andere naam te hebben. Maar Mari ís het restaurant. Ze is de menukaart. Je vraagt wat de pot vandaag schaft en ze vertelt het je. Op deze dag was dat gepaneerde vis of konijn. Je vraagt niet naar de prijs, want je voelt dat je Mari kunt vertrouwen.  Een guanchinche heet op Tenerife dit soort huiselijke restaurants. Van oudsher waren dit eetgelegenheden die in november openden als de eerste wijn uit de bodegas kwam. Het IMG_5730restaurant werd dan volgereden met vaten wijn en als die leeg waren, dan sloot het restaurant, meestal in april of mei. Een interresante blog over dit fenomeen met een lange lijst van Guanchinches is Guachincheando van Israel en Mónica. Casa Mari kon ik op de lijst overigens niet terugvinden. Voor wandelaars is las Carboneras geen onbekende plaats. Het dorp ligt tussen la Cruz de Carmen, een belangrijk vertrekpunt voor veel wandelingen door het Anagagebergte, en Punta de Hidalgo, een kustplaats aan de rand van Anaga. De wandelaars die deze middag langskwamen hadden pas door dat ze een restaurant passeerden toen ze de schrijver van deze blog op het bankje voor de garage een flesje Doradabier zagen drinken, IMG_5731genietend van het uitzicht op de rots van Taborno, een stenen vuist oprijzend in het berglandschap, en de zee op de achtergrond. Bij de laatste slok kwam Mari waarschuwen dat het eten op tafel stond. Konijn in een heerlijke saus met patatjes, brood, huisgemaakte mojosaus en een flesje huiswijn. Dat was voldoende om het lichaam te sterken voor de laatste zeven kilometer naar Punta de Hidalgo. Oh ja en de prijs van het menu, inclusief het Doradabiertjes, koffie en een diggestief; 14 euro. Een vriendenprijs en wie zou anders verwachten van deze kokkin met haar lieve glimlach en pretoogjes die net zo mooi wegstaren als die van de revolutionair op haar baret.   

Anuncios

Etiquetas: ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: