Uit de Bermudadriehoek in de pan

IMG_5586

Het is een ongelooflijk verhaal, maar deze witte sliertjes van zo´n twee tot drie jaar oud, niet groter dan een lucifer en een gewicht van minder dan een gram, hebben een enorme wereldreis achter de rug. Zo´n twee of drie jaar geleden vertrokken ze uit de Sargassozee, een zee aan de westrand van de Atlantische oceaan, waarin een deel van de Bermudadriehoek ligt. Ze lieten zich meevoeren op de stroming, langs de Azoren op weg naar de Europese kust. Daar draaiden ze om de noordwesthoek van Galicië heen, volgden de Cantabrische kust en besloten ter hoogte van Santurtzi de Ría de Nervión  in te slaan, richting Bilbao. Ze zwommen onder de Puente Colgante door, kwamen langs het Guggenheimmuseum, langs de markt aan de rand van de oude wijk en een stukje verderop, bij La Peña, waar het zeewater het water van de rivier ontmoet, liepen ze in de fuik. In het holst van de nacht. Op de dag hadden ze zich nog stil gehouden op de bodem van de rivier, omdat ze het daglicht niet kunnen verdragen, maar ´s snachts hadden ze hun spitse snuitje opgericht, priemden de kleine zwarte kraaloogjes naar IMG_5589het wateroppervlak en rrrratsss, met één haal van het schepnet werden ze uit het water gehaald. Zo moet de reis van deze glasaaltjes er ongeveer hebben uitgezien. Ze waren terug op de plaats vanwaar hun ouders, jaren geleden waren vertrokken.  Angulas heten ze in het Spaans en ze zijn een delicatesse in de Spaanse, met name Baskische, keuken. De prijs schommelt rond de 400 tot 500 euro per kilo. Rond de Kerstdagen loopt de prijs nog verder op. De glasaal is de enige jonge vis die mag worden gevangen. In Noord-Spanje loopt het visseizoen tot eind februari. De aaltjes worden levend meegenomen naar huis en gaan dan in een pan kokend water met tabak. Daarna worden de glibberige beestjes van hun slijm ontdaan. In Vizcaya is het de traditie om de angulas te bereiden in olijfolie met knoflook en Spaanse pepers. Zo verschenen ze een paar dagen geleden ook op tafel in de jaarlijkse angulada waar vrienden uit Bilbao me voor hadden uitgenodigd. Een keer per jaar is zo´n culinair feest nog wel te betalen. Toen in de jaren tachtig de rivieren zo vervuild waren dat er nauwelijks nog glasaaltjes werden aangetroffen, besloot de belangrijkste onderneming van angulas, Arguinaga uit Orio, om een surrogaat op de markt te brengen onder de naam Gulas del Norte. Maar het verschil in smaak gaat veel verder dan de naam doet vermoeden. Gulas is niet meer dan vermalen witvis als koolvis en blauwe wijting. De Japanners noemen het surimi. Om de Gulas op de echte glasaal te doen lijken worden er zelfs kleine zwarte oogjes aangebracht. Maar wie ooit angulas heeft geproefd zal zich nooit laten foppen door een gula. 

Advertenties

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: