Een sprookjespaleis in de straat

IMG_5543

De lente is het seizoen dat alles in de natuur laat ontluiken. Maar dezelfde natuur heeft er in de herfst en winter voor gezorgd dat dit prachtige kasteel nu uitgebreid kan pronken.  Weliswaar met behulp van het grondige snoeiwerk van wat hoveniers. In de zomer komen slechts de kleine torentjes met kantelen als kronen boven het groen uit. Maar nu zien we aan de andere kant van de muur ook de ramen, ontworpen in de neo-mudéjarstijl. Meer is er van het kasteel niet te zien. Dichterbij komen is onmogelijk door de enorme muur die om de tuinen van het kasteel is opgetrokken. Het kasteel staat een stukje verderop bij ons in de straat. Bij het kasteel gaat de straat de tunnel in. Tegenover het kasteel, aan de andere kant van de straat, staat een paleis, ontworpen in dezelfde eclectische stijl. Paleis en kasteel waren eigendom van Luis de Ocharán Mazas. Hij was eigenaar van de mijnen van Alén in Vizcaya. In 1895 kocht Ocharán in Castro een terrein van zeven hectare en liet castilloyplacio_antes-y-despuc3a9sdat inrichten met een paleis, een kasteel, een sterrenwacht, een kapel, een Oosters paviljoen, vijvers en een botanische tuin. De architect Eladio Laredo, geboren in Castro Urdiales, ontwierp de verschillende gebouwen. Ocharán en Laredo vormden dezelfde tandem als Guëll en Gaudí in Barcelona. Aan de Gran Vía in Madrid ontwierp Laredo voor Ocharán een stadspaleis, het andere gebouw ´op de kop´ pal achter het Metrópolis, met de reclame van Rolex op de gevel, Gran Vía nummer 1.  Laredo basseerde zijn werk op de historische architectuur, een stijl die paste in de stroming van het Modernisme en Jugendstil, waar neo-stijlen als gotiek, mudéjar en renaissance samenvloeiden. Hierboven een foto uit 1914 van het recent voltooide kasteel en op de achtergrond het paleis. 

Het paleis is opgetrokken in de stijl van de Italiaanse villa´s van Paladio, aangekleed met marmer en keramiek. Vanuit zijn paleis zag Ocharán de pier in de haven, waar de schepen werden geladen met ijzererts uit zijn mijnen. Het was zijn privé-pier waar hij kon aanleggen als hij met de boot vanuit zijn geboorteplaats Bilbao naar Castro Urdiales kwam. De pier heet nog steeds ´muelle de Don Luis´. Tussen het paleis en het kasteel liep het spoor waarover de treinen van zijn mijnen naar de haven van Castro reden, aangelegd langs het spoor dat Castro Urdiales met Bilbao verbond. Bij het landgoed van Ocharán gingen de treinen de tunnel in, zodat de zakenman eenvoudig over het gazon boven de tunnel van het paleis naar het kasteel kon wandelen.

In de jaren zeventig betrok Miguel de la Vía het complex. De La Viá was eigenaar van de steengroeve in Santullán, een dorp in de buurt van Castro, en had IMG_5548verschillende constructiebedrijven. Naast het paleis en kasteel van Ocharán hoorde ook het kasteel van Loizaga in Galdames tot zijn bezit. In dat kasteel bracht hij zijn 43 Rolls Royces onder, de grootste collectie van Europa. In 2009 overleed De la Vía. Zijn familie komt sporadisch naar het landgoed in Castro. De gemeente wil nu een deel van de tuinen openstellen voor het publiek en heeft daarvoor een overeenkomst uit de la gehaald die ruim vijftien jaar geleden tussen gemeente en De la Vía werd getekend. De la Vía mocht zijn steengroeve uitbreiden en in ruil daarvoor kreeg de gemeente een deel van de tuinen van het landgoed in bezit om als stadspark in te richten. Maar niemand weet wanneer die plannen worden uitgevoerd. We wandelen langs de hoge muur, langs een deur die potdicht zit en steken daarna de straat over om door een laan langs een andere muur, bekleed met mos, naar beneden te wandelen, naar de voorkant van het paleis. Ook daar is het hekwerk hermetisch gesloten en worden pottenkijkers gewaarschuwd dat de waakhonden bijten. Daar staan we dan. Cultureel erfgoed achter de tralies, maar de straf is voor de liefhebber van cultuur. Ik kijk naar mijn zoontje en ik hoop dat hij de Schaduw van de wind voelt. Dat dit sprookjespaleis achter het hekwerk het Aldaya Palazzo bij Tibidabo in zijn dromen wordt. Aan dat avontuur heeft hij zijn naam toch een beetje te danken. En een beetje aan papa, en een beetje aan de glimlach van de profeet Daniel in het portaal van de Glorie in de kathedraal van Santiago de Compostela. 

Anuncios

Etiquetas: , , , ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: