We komen allemaal uit Macondo

IMG_5348

Deze prachtig aangeklede patio kent een verborgen hoek die uiteraard niet is te zien op bovenstaande foto, anders zou het geen verborgen hoek zijn. Deze zijarm, gelegen achter de rug van de fotograaf,  is de setting van mijn literaire reis naar Macondo met Gabriel García Márquez. Honderd jaar eenzaamheid is de Don Quijote van Latijns-Amerika. En zoals het werk van Cervantes een prachtige uitgave kent met pentekeningen van Paul Gustave Doré, zo werd in 2007 op Cuba een bijzondere editie gedrukt van het boek van Marquéz met tekeningen van de Cubaanse kunstenaar Roberto Fabelo. Hieronder de tekening die de omslag van het boek siert. Een jaar of acht geleden kreeg ik het boek cadeau van een lokale Cubaanse gids. Hij vertelde me dat veel Cubaanse jongeren die op zoek zijn naar een originele tatoeage zich laten inspireren door de tekeningen van Fabelo. Op de plaza Vieja in Havana staat een groot kunstwerk van Fabelo; een vrouw gezeten op een haan met een vork in haar hand. Op de terugvlucht van Havana naar Amsterdam liet ik het boek heel stom achter in de rugleuning. In november kocht ik een nieuw exemplaar bij een boekhandelaar op de plaza de Armas in Havana om het als leesvoer mee te nemen naar Peru.

123Geen betere plaats om het boek te lezen dan in de hangmat, door mijn schoonvader bevestigd in de verborgen hoek van de patio. Voor het geval ik me daar in zou vervelen, had hij dit jaar ook een schommelstoel aangeschaft. De patio en alle geluiden die daar rondzingen, roepen aardig de sfeer op van het huis van José Arcadio Buendia, de stichter van Macondo. Vanaf het moment dat de zon zijn eerste stralen over de bergen laat schijnen, is er bedrijvigheid. De vuilniswagen die om half zeven de straat binnenrijdt en je al van ver kunt horen door de cumbia-muziek die uit de enorme luidspreker schalt die op het dak van de wagen is bevestigd. Onze jongens die gillend met hun neefje en nichtje door de woonkamer en over de patio naar de verschillende vertrekken rennen, het eerste telefoongerinkel om zeven uur ´s ochtends. Een vriendin die een uur later aan de deur staat voor een boodschap. Mijn zwager die van boven uit het raam zijn moeder roept. De buren die hun paranda houden en twee dagen en nachten lang voor het huis hangen en de ene na de andere krat bier laten aanrukken en de hele buurt vullen met muziek.  De hele dag loopt iedereen in en uit en je weet nooit wie er wel of niet in huis is. Pas als de nacht invalt, keert de rust terug, al is er dan altijd nog het geblaf van de straathonden en klinkt van ver de muziek van een feest dat altijd wel ergens wordt gehouden. Luisterend naar de klanken deel ik op een avond met mijn zwager een fles bier. Of hij de roman van García Márquez heeft gelezen. Drie of vier keer, beaamt hij. Hier op de patio proef je heel goed de huiselijke sfeer van de familie van José Arcadio Buendia, merk ik op. Dat is niet zo vreemd. We komen allemaal uit Macondo, is zijn antwoord. 

 

Anuncios

Etiquetas: , , , ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: