In het bos van Oma

040

De kop boven deze post doet denken aan Roodkapje en de Grote Boze Wolf. En aan Oma natuurlijk. Met dat idee rende het kleine mannetje van de foto ook het bos in. Op zoek naar een sprookje. Maar de Oma naar wie dit bos is genoemd, komt niet uit een sprookje. Het is de naam van de vallei die op de flanken van dit bijzondere bos ligt. Een andere naam van het bos is Bosque Pintado, het beschilderde bos. Het is een kunstwerk van de Baskische beeldhouwer en schilder Augustín Ibarrola. We hadden op deze laatste zondag van oktober ook nog gewoon naar het strand kunnen gaan, want de temperatuur bleef net onder de dertig graden steken. Een waarde die we deze zomer zelden meemaakten. Maar ons kleine mannetje leert nu op de kleuterschool over het bos. En in de herfst lonkt het bos, al ontbreken de prachtige herfstkleuren nog. Die zullen er in het bos van Oma overigens nauwelijks komen, omdat het grootste deel van het bos bestaat uit naaldbomen.

069Het bos ligt aan de oostkant van de baai van Urdaibai, een waterrijk gebied, waar de zee een brede riviermonding heeft gecreëerd. De afslag naar het bos ligt tussen de plaatsen van Gernika en Lekeitio. De weg loopt dood bij de grotten van Santimamiñe, waar een grote parkeerplaats is en een restaurant. Vanaf het restaurant is het nog bijna drie kilometer wandelen naar de beschilderde bomen. De laatste honderd meter gaan naar beneden via een paar hele diepe traptreden. Het is niet verstandig om met de kinderwagen die afdaling te maken. Wat dat betreft maakt de Bask het de toerist niet gemakkelijk. Aan de andere kant van Urdaibai ligt aan de kust op een rots de kerk van San Juan de Gaztelugatxe. Vanaf de oever gaan 253 traptreden omhoog naar de kerk. Maar voor je bij de onderste traptrede bent, moet je eerst vanaf 072de parkeerplaats bijna een half uur naar beneden wandelen, en uiteraard op de terugweg ook weer een half uur omhoog.

De lange wandeling door het bos naar de  plaats waar de beschilderde bomen staan, maakt het bezoek alleen maar sprookjesachtiger. Verscholen tussen kastanjebomen en eiken kijk je opeens tegen twee bomen aan die met twee vuurrode lippen de wandelaar een kus willen geven. Dieper het bos in wordt je bespied door verschillende nieuwsgierige ogen. Kleine gele pijlen op de grond duiden de plaats aan, waar het perspectief op de voorstellingen het beste is. Maar soms is het aardiger om de fantasie alle ruimte te geven. Waar wij twee papegaaien zagen, had het foldertje het over twee motorcoureurs.  Het werk van Ibarrola hoort binen de stroming van Land Art. Het bos is het doek waarop de schilder zijn kunst heeft afgebeeld. Een kunstwerk dat leeft. De figuren moeten regelmatig worden bijgekleurd. En sommigen verdwijnen, want een boom heeft niet het eeuwige leven. En een paar keer kwam de ETA het sprookje van Ibarrola verstoren omdat de kunstenaar lid is van verschillende associaties, waaronder Basta Ya, die regelmatig manifesteerde tegen het terrorisme van de ETA.  

Anuncios

Etiquetas: , ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: