De magie van Platero

192

Eerst maar even bekennen dat de schrijver van deze blog de Spaanse kinderklassiekers niet kent. Dat bleek wel bij het bezoek aan het museum León y Castillo in Telde op Gran Canaria. Op de binnenplaats van het stadspaleis stond een zilverkleurig ezeltje. Een vreemd voorwerp in een museum dat in het teken staat van de broers León y Castillo. De één was politicus in Madrid en later ambassadeur in Parijs. De ander was de belangrijke man achter de uitbreiding van de haven van Las Palmas. De directeur kwam persoonlijk uitleggen waarom het ezeltje daar was neergezet. Dit was het beroemde ezeltje Platero uit het werk van Nobelprijswinnaar Juan Ramón Jiménez, die in 1914 het werk Platero y Yo schreef. De directeur las ons een paar regels uit het werk voor.

Platero es pequeño, peludo, suave; tan blando por fuera, que se diría todo de algodón, que no lleva huesos. Sólo los espejos de azabache de sus ojos son duros cual dos escarabajos de cristal negro. Een vrije vertaling zou kunnen zijn: Platero is klein, harig, zacht, zo zacht aan de buitenkant dat men zou zeggen dat imagesCAOM4S3Rhij helemaal van katoen is, dat hij geen botten heeft. Alleen de gitzwarte spiegels van zijn ogen zijn hard als twee kevers van zwart kristal. Het werk schijnt na Quichotte en de Bijbel het meest vertaalde werk te zijn, dus er moet ongetwijfeld ook een Nederlandse versie zijn. Op Bol.com wordt het werk wel genoemd, maar is het niet leverbaar.

Wat een aardige man overigens, de museumdirecteur. Ik zie in het Pradomuseum niet zo snel gebeuren dat de directeur uit zijn kantoor komt om persoonlijk het werk van Velazquez of El Greco te tonen. Maar de directeur in Telde vertelde ons ondertussen ook nog even een anekdote over koningin Wilhelmina en wees ons op een portret van de hertog van Alva. Alleen al voor deze aardige man is het museum meer dan de moeite waard om naar toe te gaan vanuit Maspalomas en Playa del Inglés, want verder komen de meeste Nederlanders op Gran Canaria niet.

Zoals ook Moguer een dorp is dat de meeste Nederlanderse toeristen waarschijnlijk niet op de kaart hebben staan. Met SRC stoppen we in dit dorpje in de buurt van Huelva om te lunchen op de route van Niebla naar Palos de Frontera. Omdat de schrijver van deze blog de kinderklassieker van Platero y Yo niet kende, wist hij ook niet dat Jiménez uit Moguer komt. Een collega maakte hem daarop attent. En eenmaal in Moguer werd overal verwezen naar de honderdste verjaardag van Platero. In Moguer stond alleen de lunch op het programma. Helaas was er alleen tijd om even snel het ezeltje op de foto te zetten. Hij staat voor het gemeentehuis, aan het einde van de calle Rábida. Aan het begin van deze straat staat het restaurant El Lobito, waar we aten. Een oude bodega ingericht als restaurant, met onder de schoorsteen een enorme grill met heerlijk vlees. De vader van de eigenaar bood ons een vino blanco de mosto aan en net toen we weer naar buiten gingen, kwam er iemand binnen met drie kistjes aardbeien uit Huelva. We mochten ze proeven en omdat we duidelijk lieten merken dat de aardbeien erg lekker waren, kregen we een heel kistje mee. 

De museumdirecteur, de vader van de eigenaar van het restaurant, de man van de aarbeien. Dat is de magie van Platero. Als je met dit ezeltje op reis gaat, kom je alleen maar aardige mensen tegen. Ik kende Platero niet, maar als mijn zoontjes straks op school ook niet gaan lezen uit Platero, zal ik het ze het verhaal zelf voorlezen. Zo vaak, dat ze het verhaal uit hun hoofd zullen leren. Of in ieder geval de eerste regels.

 

Advertenties

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: