De foto van een belofte

111

Het shirt dat ik om mijn schouders heb, haalde ik ongeveer dertig jaar geleden uit de rekken van een Intersportfiliaal  in Tiel. Nu kwam het shirt eindelijk ´thuis´, in Maracaná bij een wedstrijd van zijn Flamengo, want van die club is dit roodzwarte shirt. Waarschijnlijk heb ik het toen behoorlijk op de groei gekocht, want ook al knelde het op sommige plaatsen een beetje, het paste nog steeds. Verbazingwekkend eigenlijk dat het shirt nog steeds niet was versleten, maar dit shirt van een club uit Brazilië was ook gewoon in Brazilië vervaardigd en niet in een of ander Aziatisch land. Nog steeds kleefde aan het shirt de voetbalvreugde uit vervlogen kinderjaren, waarin we van ´s ochtends vroeg tot ´s avonds laat voetbalden. Alsof we de hoofdrol speelden in de reclame van Eurocard, waar een jongetje aan de hand van zijn vader voor het eerst een stadion binnenkomt. Voor het eerst de tribune oplopen van het enorme Maracaná is een beleving, of je nu 12 of 43 bent. Het nieuwe Maracaná, het hart van het Braziliaanse voetbal.

De jongen naast me op de foto leerde ik een jaar of tien geleden kennen. En omdat bij mannen het gesprek bijna altijd over vrouwen en voetbal gaat, werd al snel duidelijk dat Richard en ik het over een ding zeker eens waren: Het WK van 1982 was het beste wereldkampioenschap voetbal aller tijden en Brazilië had het beste elftal. Voetbalkenner Hugo Borst onderschreef 118onze mening in de WK-special van het AD, die begin januari verscheen. Twee jaar geleden kwam ik terug van een reis door Zuid-Amerika, waarbij ook Rio de Janeiro op het programma stond. De enthousiaste verhalen die ik uitstortte over Richard, waren voldoende om af te spreken dat we in het jaar van de WK naar Rio zouden gaan. Niet voor het WK, maar voor Rio, en dan moet je in december of januari gaan als de zomer in volle gang is.

Voor we de Atlantische Oceaan overstaken, kwam Richard langs met de dvd´s van de wedstrijden Brazilië – Argentinië en Brazilië – Italië van het WK van 1982. Twee prachtige wedstrijden, gespeeld in Sarriá, het oude stadion van Espanyol in Barcelona.  Nu pas besefte ik dat de tweede ronde van dat WK werd gespeeld in een poulestysteem. Brazilië, Italië en Argentinië waren ingedeeld in groep C. De winnaar van de groep zou naar de halve finale gaan. Na het zien van de wedstrijden werd me duidelijk waarom we dit WK het beste vonden. Dit was het laatste ´trage´ wereldkampioenschap. De spelers hadden nog ruimte om te voetballen. Ze werden niet opgesloten in een ingewikkelde strategie. Er bestond nog geen hokjesgeest. Socrates verdedigde, maar kwam soms even vrolijk over de flank opzetten richting het doel van de tegenstander. De individuele kwaliteit van de spelers gaf de 102doorslag. Er ging ook veel mis. In de wedstrijd tegen Italië zagen we hoe de Brazilianen in de achterhoede een breedtepass gaven die Rossie eenvoudig onderschepte en verzilverde. Dat zal in het huidige voetbal niet snel meer gebeuren. Risico´s moeten worden uitgesloten. Brazilië speelde de Latijnse versie van het totaalvoetbal met Eder en Zico in de rol van Neeskens en Cruijff. Brazilië zou nooit meer een elftal als dat van 1982 op de been brengen. Het stadion van Espanyol ging jaren later tegen de vlakte.  

Het WK van 1982 was het eerste wereldkampioenschap dat ik min of meer bewust meemaakte. Van 1978, ik was toen 8, kon ik me van de finale alleen nog herinneren dat het veld bezaaid was met witte snippers. En het doelpunt van Kempes. Ik was nog te jong om de impact van deze nederlaag van Oranje te voelen en mijn vader die naast me zat op de bank liet, als ik het me goed herinner, ook niets van woede of frustratie merken. Vier jaar later, in 1982, waren we inmiddels zelf aan het voetballen. Op het grasveld voor school speelden we ons eigen WK met onze idolen. Michael was Schumacher, Björn was Platini, Fred was Boniek, Richard was Maradonna en ik speelde voor Zico. Vandaar ook het shirt van Flamengo, dat Zico droeg tot hij in 1983 naar Udinese in Italië vertrok.

109In de bus van het vliegveld naar ons hotel zagen we dat het eerste weekeinde van ons verblijf in Rio de competitie om de Carioca Cup zou beginnen. Een competitie tussen de voetbalclubs uit Rio de Janeiro. Zondag zou Flamengo in actie komen tegen Audax. Na drie jaar maakte Flamengo zijn rentree in het Maracaná. Drie jaar duurde de verbouwing van het stadion. Nu is het stadion klaar voor de WK. De stoeltjes die ik twee jaar geleden nog buiten op het parkeerterrein opgestapeld zag liggen, zijn weer teruggeplaats, in de bovenste ring wit en naar beneden toe, gebroken met geel en blauw. Veruit de meeste stoeltjes bleven ook tijdens de wedstrijd zichtbaar. Slechts 12.000 supporters bevolkten de tribunes, waar plaats is voor 75.000 toeschouwers. De lage opkomst was waarschijnlijk te wijten aan het feit dat Flamengo uitkwam met het tweede elftal. De hoofdselectie was al in voorbereiding op de Copa de Libertadores, de Zuid-Amerikaanse versie van de Champions League. Ondanks dat de wedstrijd saai was, verveelden we ons geen moment. Om ons heen gebeurde van alles. Een supporter slenterde over de trbiune met een replica van de wereldcup en poseerde voor wie dat wilde. Uiteindelijk  sloot hij vriendschap met een man die zich als engel had verkleed en negentig minuten lang zijn hand hield op een kopie van de Cariocacup, alsof hij het kleinood wilde instralen. Vlak voor ons  maakten twee prachtige cariocas een selfy, waar wij, a la Obama, graag deel van uit hadden willen maken. De harde kern van Flamengo bleek een mobiele eenheid, die eerst in ons vak opdook, maar even later opeens op de tweede ring plaatsnam.

Maar om te voelen hoe het er aan toe kan gaan in een kolkend Maracaná moesten we naar de videoschermen kijken, waar regelmatig de nieuwe carnavalskraker langskwam van de sambaschool Imperatriz Leopoldinese. Een lange sambadreun als ode aan Zico. Flamengo won met 1-0, maar Zico zou zeker niet trots zijn geweest op dit resultaat.

Een dag na de wedstrijd in Maracaná bezochten we ´s ochtends op de Corcovado het beeld van Cristo Redentor, bij wie de middelvinger in de nacht voor onze aankomst door een bliksemflits was veranderd in een opgebrande sigaar. In de middag beloten we naar de wijk Santa Teresa te 193gaan, waar we belandden in een gezellig buurtfeest. Via de trambaan daalden we af naar het centrum en na wat omzwervingen kwamen we toevallig uit op het praça Cruz Vermelha, het plein van het Rode Kruis in gebruik als rotonde.  In het midden voetbalden een paar jongetjes. Aan de straatkant speelden oude mannetjes schaakspel aan kleine vierkante tafeltjes. De bomen die het plein omzoomden hadden hun werk gedaan. Schaduw geven was niet meer nodig, het was het einde van de middag, de schemer viel langzaam over de wijk. Vanaf een bankje keken wij naar de voetballende kinderen. Toen een paar jongetjes in de gaten kreeg dat ze werden gefotografeerd, kwamen ze nieuwsgierig naar ons toe. We vroegen wie hun idool was, Neymar? Verontwaardigd schudden ze het hoofd en trokken een vies gezicht. Neymar voetbalde tot vorig jaar bij Santos, bij de rivaal. Cristiano Ronaldo was hun grote voorbeeld. En een paar jaar geleden was ook Wesley Sneijder dat, voegde een jongetje er aan toe, toen wij vertelden dat we uit Nederland kwamen. Vervolgens nodigden ze ons uit om mee te spelen. Thiago, de leider van het clubje, deelde de teams in. Hij koos voor zijn vriendje Felipe en zijn amigo uit Nederland, die door Thiago als laatste man werd geposteerd.  Zijn zes overige vriendjes vormden met Richard een team. Thiago stak met kop en schouders boven zijn vriendjes uit, op een manier zoals je dat terugziet bij bijvoorbeeld een home-video uit de jeugd van Messi. Thiago haalde de bal ach189terin op, stak het veld over, liep tegenstanders en toevallige passanten die het plein overstaken voorbij en scoorde.  Maar in deze wedstrijd had Thiago het moeilijk. Dat kwam vooral omdat hij in de steek werd gelaten door zijn amigo uit Nederland, die iets teveel bier had gedronken in de wijk van Santa Teresa en bij wie het begon te duizelen als er weer eens vier jongetjes tegelijk op hem afkwamen. Thiago had uiterlijk wel iets weg van Kaká. Het is het jongetje met het zwarte shirt op de foto. Hij was ook geen straatvechter, maar een keurig opgevoed ventje. Na de wedstrijd kwam hij Richard zelfs zijn slippers brengen. Wie weet of wij even hebben mogen voetballen met een nieuwe Messi. Voorlopig is deze Thiago in ieder geval de held van het plein van het Rode Kruis.

Advertenties

Tags: , , ,

5 Reacties to “De foto van een belofte”

  1. Ria Verhoeven Says:

    Hoi Danny, leuke blog weer over Rio en voetbal en bijzonder als ik dan ook lees over Brazilië-Italië in Sarriá, die wedstrijd was op 5 juli 1982, ik was daarbij in het stadion, tijdens een vakantie aan de Costa Brava! Het toegangsbewijs heb ik nog en het kostte toen 600 Ptas, ook heb ik nog een kleine 20 foto’s van die dag! Mooie herinneringen!!! Groetjes Ria

    • danny Says:

      Hoi Ria, ongelooflijk,naar de Costa Brava en dan gewoon even naar Brazilië-Italië,jaloezie

      • Ria Verhoeven Says:

        Hoi Danny, ja toen sprak ik al een beetje spaans en heb dat toen in Blanes via via geregeld, ik ging met een bus waarin ik enige Nederlandse was! Ik ben ook wel een beetje jaloers als ik jou zo zie in Maracaña! haha….Groetjes

  2. angusmcfox Says:

    Mooi dat jullie daar zijn! Groetjes aan Richard.

  3. frío Says:

    Ola Danny.Jogo Bonito!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: