Op de traptreden bij Alfredo

551

Een vriend in Salamanca zei ons eens dat dit het mooiste plein van Spanje is. Ik was niet de enige die hem vragend aankeek. Want een inwoner van Salamanca zou zich toch met recht de bezitter mogen noemen van het mooiste plein van Spanje. Daar zijn veel mensen, Spanjaarden en toeristen, het wel over eens. Toen onze vriend dit opmerkte, kenden we het het plaza de ayuntamiento noch de plaats Castro Urdiales, waar het plein aan de haven ligt. Bijna anderhalf jaar geleden zijn we hier neergestreken en inmiddels maakt het plein een vast onderdeel uit van onze tapastochten. Er is een Spaanse uitdrukking die zegt dat alle vergelijkingen hatelijk zijn. Dat is een mooi excuus om niet op de mening van onze vriend te hoeven ingaan. Hij vond het plein vooral mooi omdat het open is naar de 192haven toe, anders dan het naar binnengekeerde plein in Salamanca. Terassen zijn er niet op het plein, die liggen verscholen achter de arcaden, omdat het aan de Cantabrische kust zo maar kan gaan regenen of het nu zomer of winter is. Aan het plein hebben de mesons  van El Segoviano en El Marinero de meeste faam, maar mijn favoriet is bar Alfredo. De bar ligt iets van het plein af,   daar waar de laatste treden van het opstapje naar de galerij die als een tunnel rond het plein loopt in het asfalt verdwijnen. Twee traptreden die dankbaar in bezit worden genomen door de gasten van Alfredo, want met de vijf tafeltjes op straat en de twee houten picknickbanken aan weerszijde van de bar, heeft de eigenaar altijd te weinig zitplaatsen. Hier mag het nog, op straat drinken. Sinds het drankfestijn van de jeugd in de openlucht, de zogenaamde botellón, aan banden is gelegd, huivert de horeca ervan als iemand met 195een glas of een flesje bier het lokaal uitloopt, bang om een boete te krijgen van de politie. In Madrid werden we ooit teruggefloten door de barman toen we op de drempel van zijn kroeg stonden. In Málaga moesten we in een bar in het uitgaanscentrum binnen de witte hekjes blijven die de bareigenaar had laten plaatsen. Als een kudde in de schaapskooi. Maar hier in Castro is het vrijheid, blijheid. De ober brengt gewoon je glas wijn, ook al zit je op de traptreden en niet op het terras. En iedereen brengt ook keurig zijn of haar glas weer naar binnen als het leeg is. Vanaf het terras kijk je uit over de haven en het plein met het 18-eeuwse gemeentehuis. Het mooiste plein van Spanje? We weten het niet, maar het leven is er op een zonnige lentedag wel heel mooi.

Anuncios

Etiquetas: , ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: