Betalen voor een ´goed´ betaalde baan

005

Kreeg een paar dagen geleden via de mail een cartoon binnen uit Spanje. Iemand kijkt naar een enorme rij voor het arbeidsbureau en vraagt waar het einde van de rij is. Het antwoord is dat hij er met de hogesnelheidstrein, de AVE, 45 minuten over doet. Onder de cartoon de woordspeling: het land met de snelste trein heeft de meeste parados, stilstaande mensen. Zwarte humor bij inktzwarte cijfers. Het werkeloosheidspercentage in Spanje is opgelopen tot boven de 26%, bij jongeren is dat 55%. In onze standsplaats Huánuco staan geen rijen bij het arbeidsbureau, eenvoudigweg omdat er hier geen arbeidsbureau bestaat. Tenminste, niet in de vorm zoals wij die kennen. Er zijn particuliere initiatieven, zoals bedrijven of ziekenhuizen, die 006personeel werven, maar veel werkzoekenden komen terecht op de hoek van het park van Santo Domingo, waar de foto boven deze post werd genomen. Het doet denken aan het prikbord bij de ingang van de Albert Heyn. Dit is de plaats waar veel mensen hun baan vinden. Via het informele circuit. In heel Peru is dit cijfer overigens de laatste jaren iets gedaald, van 60% naar 55%. Meer dan de helft van de werkende bevolking vindt dus een baan via deze contactadvertenties of een kruiwagen, dat in Spanje een enchufe wordt genoemd, een stekker, en in Peru el vara wordt, het stokje dat moet worden doorgegeven. Zelfs officiële benoemingen verdwijnen af en toe in het informele moeras. Mijn schoonzus heeft een baan als lerares op meer dan vier uur reizen van de plaats waar haar man en kinderen wonen. Daarom vroeg ze overplaatsing aan. In eerste instantie werd dat gehonoreerd, tot er zich nog een kandidaat voor de vacature presenteerde. Opeens was het niet meer belangrijk welke papieren óp tafel werden gelegd, maar wat er ónder tafel werd doorgegeven. Met smoezen dat de geldigheid van de documenten was 007verlopen of dat er documenten ontbraken, werd de (financiële) druk opgevoerd. De vacature werd bij opbod verkocht.  In Peru is 7,2% van de beroepsbevolking werkeloos. Negen procent van de werkende bevolking is echter minder dan 30 uur actief. Zelfs als je maar een uur per week werkt, ben je officieel niet werkeloos. Doordat een groot deel van de banen wordt verhandeld in het informele circuit, is het moeilijk om de officiële cijfers op waarde in te schatten. Maar toch, als je op de advertenties let die op de ramen van winkels en restaurants zijn geplakt, valt het op dat veel kleine ondernemers op zoek is naar personeel. Juist in de kleindetailhandel worden 001de meeste banen gegenereerd. Vaak zijn het banen zonder enige houvast, geen vast contract, geen ziektekostenverzekering, geen pensioen en lage lonen. Een jongen of meisje in een ijssalon verdient 2 soles per uur, omgerekend zo´n 60 eurocent, dat ook voor Peruaanse begrippen een heel laag bedrag is. Het is een voorbeeld dat hoort bij de cijfers die deze week hier in de pers verschenen. In Latijns-Amerika komt 28% van de werkende bevolking met het salaris niet boven de armoedegrens uit.

Advertenties

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: