Het laatste kunstje van de herfst

Een héél klein beetje lente in een groot bos vol met herfst. Als we de leeftijd van de mens indelen in jaargetijden schudt dit hele kleine mensje nu de laatste stukjes eierschaal van zich af en wandelt hij over twintig jaar de zomer in. Wéér twintig jaar later zal ook zijn herfst beginnen, het seizoen waarin papa zich nu bevindt. Al twee jaar. En omdat maar weer eens te ´vieren´ ging de familie het afgelopen weekeinde naar een plaats in Spanje waar de natuur in de herfst op zijn mooist is. Het bos van Irati in de Pyreneeën van Navarra is met meer dan 17.000 hectaren  een van de grootste beukenbossen van Europa. De natuur geeft dit woud ieder jaar een prachtige, kleurrijke lijkwade. Irati maakt zich nog een keer mooi voor het straks de dood, de ijzige kou van de winter ingaat. Eigenlijk waren we een dag of tien te laat om van dit laatste kunstje van de herfst te kunnen genieten. Er lagen meer bladeren op de grond dan er nog aan de boom zaten en de nachtvorst had een week geleden de gouden glans uitgepoetst van de bladeren die nog niet van de boom waren gewaaid. Voor de bewoners van de dorpjes die om het park heen liggen, is het park een belangrijke bron van inkomsten. Het agro-toerisme of in het Spaans, turismo rural, heeft voorkomen dat veel kleine dorpen zijn leeggelopen. Wij verbleven in het dorpje Orbaizeta. Volgens officiële cijfers staan er 210 mensen ingeschreven, maar dat idee heb je niet als je door de straten wandelt. In het dorp zijn slechts twee barretjes. Een bar per iets meer dan honderd inwoners, dat is een mager gemiddelde voor Spaanse begrippen. Wij sliepen bij Bibal en zijn gezin in huis. Bibal had zich als veeboer zijn hele leven letterlijk krom gewerkt. Nadat hij de koeiën aan de kant had gezet, liet hij een deel van zijn huis verbouwen om gasten onder te brengen. Zijn vrouw María Jesús is samen met dochter Ana het aanspreekpunt voor de gasten. Iets ten noorden van Orbaizeta is een van de twee ingangen naar het park. Met de auto kun je het park inrijden tot aan de rand van het stuwmeer van Irabia. Vandaar leidt een wandelpad van tien kilometer om het meer heen. De route is duidelijk aangegeven en het pad is goed begaanbaar. De andere kant van het park, waar de ingang net buiten het dorp van Ochagavia ligt, is ruiger. Het bos is dichter begroeid en aan deze kant wordt wel duidelijk waarom het natuurpark ook wel la Selva de Irati, het woud van Irati, wordt genoemd.

Advertenties

Tags: , ,

Eén reactie to “Het laatste kunstje van de herfst”

  1. Margreet Duker Says:

    Schitterend, dat kleine mannetje midden in het grote, grote bos. Ik hoop wel, dat hij z’n pappa ergens kon zien….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: