Waarom oma uit Peru niet langskomt

Brazilië gaat de grensformaliteiten voor Spaanse toeristen aanscherpen als antwoord op de oneindige tocht door de ambtelijke woestijn die Brazilianen moeten afleggen om Spanje binnen te kunnen komen. De bureaucratische drempel is een ophaalbrug geworden. Zoals zo vaak met berichten in de krant, het raakt je pas echt als het dichtbij komt.  Het verhaal herinnerde ons aan de vergeefse poging die we deden om mijn Peruaanse schoonmoeder voor drie maanden te laten overkomen om haar net geboren kleinzoon te zien en haar dochter bij te staan. Misschien moet je iemand die op dit weblog vooral op zoek is naar verhalen over Spanje niet lastig vallen met privézaken, maar om ons heen werd zo verbaasd gereageerd op het antwoord op de vraag die boven deze post staat, dat het wel goed is om te weten hoe zwaar het Fort Europa waarin wij wonen wordt bewaakt, net als het Spaanse consulaat in Lima op de foto hiernaast. Een foto, overigens, die niets met ons verhaal heeft te maken. Om mijn schoonmoeder naar Spanje te laten komen, moesten we bij de politie een uitnodiging, een zogenaamde carta de invitación aanvragen. Na het nodige invulwerk en het betalen van zo´n zeventig euro aan leges konden we na twee maanden de uitnodiging ophalen en opsturen naar Peru, waar mijn schoonmoeder de uitnodiging en een compleet dossier van haar leven moest inleveren bij het Spaanse consulaat om een visum te kunnen aanvragen. De motiviatie dat oma graag haar kleinzoon wilde bezoeken, was niet voldoende. Het visum werd afgewezen, omdat niet voldoende kon worden aangetoond dat oma weer zou terugkeren naar Peru, waar ze haar man heeft, haar zoon en schoondochter, een kleinkind en waar, als alles goed gaat, over een paar weken haar derde kleinkind wordt geboren. Persoonlijke verhalen tellen niet bij het consulaat in Lima. Je krijgt bij de balie een stapel formulieren die je moet invullen en vervolgens weer moet inleveren. Niemand op het consulaat die je daar bij helpt. Wel hangen er in de omgeving van het consulaat mensen rond die zich adviseur noemen en met het nemen van pasfoto´s en het verkopen van reisverzekeringen hun brood verdienen. Een paar weken later wordt je weer op het consulaat verwacht voor de uitslag, ook al moet je daarvoor meer dan acht uur met de bus reizen. Het visum werd uiteindelijk twee keer afgewezen. Voorlopig kan ons zoontje alleen via Skype naar ´lulu´ zwaaien. Ons verhaal is zeker niet uniek. Het is slechts een druppel in die hele grote oceaan die oma en kleinkind van elkaar scheidt.

Advertenties

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: