Aan de groene, bijna witte, kust

Colgado de un barranco

duerme mi pueblo blanco,

bajo un cielo que a fuerza de no ver nunca el mar,

se olvidó de llorar.

Escapad gente tierna

que esta tierra está enferma,

y no esperéis mañana lo que no te dio ayer,

que no hay nada que hacer.

Toma tu mula, tu hembra y tu arreo,

sigue el camino del pueblo hebreo

y busca otra luna,

tal vez mañana sonría la fortuna

Y si te toca llorar, es mejor frente al mar.

Dat waren bijna de eerste woorden van onze goede vriend José, toen we hem vertelden dat we van Salamanca naar Castro Urdiales zouden gaan verhuizen. Eenmaal op dreef draagt hij als een Jan van Veen in zijn bar La Taberna de Guijuelo de poëzie voor van dichters als Jorge Luis Borges, Federico García Lorca, Miguel Hernández, Antonio Machado, of in dit geval het lied Pueblo Blanco dat Joan Manuel Serrat in 1971 uitbracht, samen met het bekende Mediterráneo. En voor deze onuitputtelijke bron van dichtkunst gaan wij natuurlijk naar de bar, niet alleen maar om te drinken. De tekst hierboven zijn maar een paar regels uit het lied, dat overigens veel te mooi is om naar het Nederlands te vertalen. Eerlijk gezegd heeft de tekst van het lied niet zo heel veel met onze verhuizing te maken. Salamanca is geen pueblo blanco, geen wit dorp, dat als Ronda of Alhama de Granada aan een kloof hangt. Maar het zou me niet verbazen als er in Salamanca mensen zijn die, net als de inwoners van het witte dorp van Serrat, nog nooit de zee hebben gezien. De zee, de Cantabrische Zee, sinds dit jaar onze zee, prijkt vanaf nu achter de titel van deze blog. Het was ongeveer zeven minuten wandelen van huis naar de plaats aan zee om de foto te maken. De foto hierboven is verderop aan de kust gemaakt, in de buurt van Bilbao. Het is de rots met het kerkje van San Juan de Gaztelugatxe. De groene kust wordt de Spaanse noordkust genoemd. Het is er groen, omdat het er regelmatig regent, eergisteren viel er zelfs sneeuw. Maar in ieder geval is dat geen reden om te huilen aan zee, om tot slot nog even terug te komen op de laatste tekstregel van het samengevatte lied van Serrat.  

Advertenties

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: