De striptease van het Maracaná

 

Twee oude mannen voeren de zwerfkatten die een thuis hebben gevonden in de spelonken van het stadion. Achter hen liggen de blauwe stoeltjes die ooit meedreunden op het ritme van de samba hoog opgestapeld. Het veld waar ooit Pelé, Zico en nog niet zo heel lang geleden Ronaldinho hun acties maakten, is veranderd in een bouwput. Boven het stadion kijkt een grijze hemel lijdzaam toe. Af en toe valt er een traan. Het Maracaná is volledig gestript. De opknapbeurt moet voor het WK voetbal van 2014 zijn afgerond. Mijn lokale gids in Rio, Ceci, had me al gewaarschuwd. Het zijn geen tijden om naar het Maracaná te gaan. Maar als je dertig jaar geleden in je dorp het alleenrecht had om Zico te mogen zijn, en je hebt een vrije dag in Rio, dan wil je toch het stadion van je jeugdidool zien, ook al is dat stadion nu niet meer dan een betonnen kadaver. De officiële cijfers zeggen dat er 300 miljoen dollar moet worden geïnvesteerd om Maracaná nieuw leven in te blazen, maar die begroting zal ver worden overschreden.  800 miljoen dollar schijnt meer in de richting te komen. Het was goedkoper geweest om het stadion af te breken en een nieuw Maracaná te bouwen, maar in Rio wilde men zoveel voetbalhistorie niet tegen de vlakte gooien. Het is de vraag of het Maracaná wel zijn glans terugkrijgt. De tijden dat er 200.000 toeschouwers het stadion vulden (bij een concert van Tina Turner waren er ooit 280.000 fans aanwezig) zijn definitief voorbij. In het nieuwe Maracaná is op last van de FIFA straks plaats voor 75.000 toeschouwers. Maracaná krijgt een nieuw gezicht, nieuwe stoeltjes, een nieuw dak, voorzieningen die bij de 21e eeuw horen. De hemelsblauwe kleur die de buitenkant siert, zal wel blijven, en dat is juist een detail dat veel cariocas liever hadden weggepoetst. Bij de opening van het Maracaná, aan de vooravond van het WK in 1950, was bedacht om het stadion aan de buitenkant te beschilderen met de kleur van het winnende land. Iedereen dacht dat het wit zou worden, de kleur van het shirt waarin Brazilië in die tijd speelde. Maar het was Uruguay dat het WK won en sindsdien draagt Maracaná de kleur van de Latijnse Azuri. De enige voetbalhistorie biedt nu het provisorische museum waar de bezoeker in de hall of fame  de voetafdrukken van de grote Braziliaanse voetballers en Franz Beckenbauer kan zien, een roestig draaihekje dat is blijven stilstaan op 162.889 bezoekers. De officiële naam van het stadion is sinds 1964 overigens Estadio Jornalista Mário Filho, als eerbetoon aan de oprichter van het Jornal dos Sports. Maracaná, de populaire naam van het stadion, is afkomstig van een vogeltje dat vroeger voorkwam in de omgeving waar het stadion staat. Liep nog vergeefs een ronde om het stadion om te ontdekken of er misschien nog een carioca-versie zou zijn van bar Meerzicht, waar de rijke geschiedenis van het stadion in leven wordt gehouden door de verhalen van oude mannetjes en foto´s aan de muur.    

Advertenties

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: