Het feest van Snoepgoed en Speelgoed

Afgelopen zondag vierde Catoira het feest van de invasie van de Vikingen. Ik vertelde het al in mijn vorige post over het fakkelfeest in Taüll, in de zomermaanden vinden in veel dorpen de jaarlijke feesten plaats, omdat dat de periode is dat veel immigranten weer terugkomen naar hun dorp. Dat geldt zeker voor Catoira, dat aan de kust van Galicië ligt, een immigrantenstreek bij uitstek. Op de Santiago-reis ben ik regelmatig langs Catoira gereden tijdens de exursiedag langs de Rias Bajas. Op weg naar Villagarcia kom je over de brug die over de rivier de Ulla ligt. Daar in het water ligt een klein Vikingschip en staat de ruïne van de toren die ook rechts op de foto staat. Helaas kwamen we nooit door Catoira op de eerste zondag van augustus, de dag dat het dorp de plunderingen van de Vikingen herdenkt. En nu was ik in Sevilla en daar is het nu met 46 graden veel te warm, zelfs om een feestje te vieren. Ik was wel ooit op een ander feestje, ook in Galicië, in Os Anxeles, een dorpje niet eens zover van Catoira vandaan. Ik heb er geen foto´s van, maar het feestje maakte door zijn intimiteit een grote indruk op me. Os Anxeles, of Los Angeles in het Spaans, is eigenlijk niet eens een dorp, maar wordt gevormd door een aantal huizen die langs de weg staan tussen de AC543 richting Noia en Padrón, de plaats waar Camilo José Cela ligt begraven. Aan het begin van het dorp is een pleintje waar de dorpskerk staat en daartegenover staat hotel Casa Rosalia, ingericht in een oude boerderij. Daar sliepen we zes jaar geleden, toen we hoorden dat er ´s avonds feest zou zijn op het pleintje voor de kerk. Op een oplegger aan de ene kant van het plein speelde het orkest. Aan de andere kant was de bar en daar tegenover werd in een grote ketel de Queimada klaargemaakt, een brouwsel van brandewijn, suiker, stukjes citroen en koffiebonen. Bij het roeren werden magische teksten gesproken, want de traditie van de queimada komt uit de geschiedenis van de hekserij. Aan de zijde tegenover de kerk stond de snoepgoedkraam en de speelgoedkraam, juguetes en golosinas, beheerd door een echtpaar. De man verkocht speelgoed, de vrouw ontfermde zich over het snoepgoed. Midden op het plein werd gedanst, vooral door de oudjes van het dorp. Zelfs toen het begon te regenen, bleven ze dansen, maar nu onder de paraplu die de mannen omhoog hielden en daarbij hun dansende echtgenote dicht naar zich toetrokken. Alsof we in een romantische film waren beland.

 

Anuncios

Etiquetas: , ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: