In een hangmat aan de waterkant

Vorig jaar, op 12 april, schreef ik al over het fenomeen van Padre Putas in Salamanca, over de dag dat iedereen naar de rivier de Tormes gaat om te picknicken. Ik had er stiekem naar uit gekeken, omdat ik hoopte eindelijk de hangmat die ik in Peru had gekregen, te kunnen inwijden. Ik was een dag eerder teruggekomen van de laatste reis uit een serie van vier reizen achter elkaar. Dus geen betere plaats om weer even bij te komen boven de drassige oever van de rivier. Alles klopte. Het was een heerlijke lentemiddag. De eerste bomen die we zagen, stonden ver genoeg uit elkaar en de korte takken die uit de stam kwamen, gaven voldoende steun aan de touwen waarmee we de hangmat hadden vastgeknoopt. Vreemd eigenlijk dat de Spanjaarden die cultuur nooit uit Latijns-Amerika hebben meegenomen . Veel jongeren met natte plekken achter op de broek, keken ons jaloers aan. De rode wijn, een tempranillo 2009 uit de Rioja Alta, combineerde goed met de hornazo, die we ´s ochtends vers bij de banketbakker hadden gekocht. Een dikke koek van deeg, gevuld met jamón, lomo en chorizo. En hoewel de foto van de rivier, het zachte licht van de lentezon op het gewas en de Romeinse brug,  boven de post anders doet vermoeden, echt tot rust kwamen we niet, want op de foto hieronder is te zien wat zich achter onze rug afspeelde.  

 

Ook de studenten vierden hun Lunes de Aguas, Watermaandag, de dag dat in de tijd van Filips II de prostituees weer welkom waren in de stad nadat ze tijdens de Vastentijd voor Pasen tot een week erna, hadden gebivakeerd aan de andere kant van de rivier. Maar de studenten grijpen de traditie vooral aan om weer eens een ouderwetse botellón te organiseren, zonder dat de politie ingrijpt, want op straat, of aan de oever van de rivier, veel alcohol drinken is sinds een paar jaar verboden. Het woord botellón betekent grote fles, dat zijn vooral de grote flessen cola die worden gemengd met rode wijn. Het brouwsel wordt kalimotxo genoemd. De studenten sleepten het in emmers en jerrycans naar de rivier, waar aan het einde van de middag geen stukje groen meer vrij was. Toch knap van de fotograaf van El Mundo dat hij ons wist te vinden in de enorme menigte.

 

Anuncios

Etiquetas: ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: