Zoon zoekt moeder

 

Niños robados worden ze genoemd. De gestolen kinderen. Vanaf de jaren vijftig tot begin jaren tachtig van de vorige eeuw vond in Spanje een lucratieve handel plaats in baby’s en kleine kinderen. De gruwelverhalen komen nu pas boven water. Nu komt ook eindelijk Justitie in actie.  Het begon in de jaren direct na de Spaanse burgeroorlog. Kinderen werden thuis of in de gevangenis uit hun communistisch of republikeins nest geplukt om ze bij Franco-gezinde vaders en moeders een keurige opvoeding te geven. Dertigduizend kinderen zouden op die manier van hun ouders zijn gescheiden. Het was een manier om Spanje te zuiveren. De harde hand van Franco maakte vanaf de jaren vijftig plaats voor subtiele, onwettige adopties. De eerste berichten over dit fenomeen verschenen vorig jaar zomer in Malaga toen aangifte werd gedaan van een illegale adoptie. Inmiddels zijn ongeveer 750 moeders naar de politie gestapt en hebben de slachtoffers zich verenigd in Anadir, een organisatie van slachtoffers van onwettige adopties.  Nu komen de verhalen boven tafel van moeders die bij de bevalling in het ziekenhuis onder narcose werden gebracht en nadat ze daaruit kwamen te horen kregen dat hun baby was overleden en dat het voor de verwerking van het verdriet beter was om het lichaampje niet te zien. Wie toch het lijkje wilde zien, kreeg een baby onder ogen die in een vriezer van het ziekenhuis werd bewaard. Tegen armlastige ouders werd verteld dat hun baby zou worden begraven aan de voeten van een rijke man. Aan de andere kant van de kamerdeur werd de baby verkocht. Het netwerk bestond uit priesters, nonnen, ultra-katholieke doktoren, rechters en notarissen. In kinderopvangtehuizen en weeshuizen moesten de kinderen defileren voor hun potentiële nieuwe ouders. Gebit en ogen werden bekeken en het rokje moest omhoog om te zien of daaronder geen kromme beentjes schuilgingen.  

Sommige kinderen, nu volwassenen mensen en soms al op leeftijd, hebben zich na jarenlang speurwerk kunnen herenigen met hun moeder, zoals Rosa en Alfonso die elkaar na 27 jaar weer vonden en die zonder het te weten op tien minuten afstand van elkaar woonden. Liberia Hernández kon na de hereniging maar twee jaar genieten van haar moeder. Zij overleed toen Liberia druk bezig was om de achternaam van haar biologische moeder weer terug te krijgen. Tijdens het speurwerk bij de Burgerlijke stand kwam ze er achter dat er maar liefst drie verschillende geboorte-uitreksels van haar bestonden met drie verschillende geboortedata. Haar geschiedenis was herschreven, zoals dat van vele ouders en kinderen. Mensen die in de duistere periode van het Franco-regime naar elkaar op zoek zijn. Ze sluiten aan bij de mensen die langs de wegen op zoek zijn naar massagraven waar wellicht hun in de Burgeroorlog gefusilleerde broer, opa of vader ligt. De trieste geschiedenis van de Burgeroorlog en de dictatuur heeft er weer een hoofdstuk bij.

Advertenties

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: