Aan het goede kwam een einde

De geest van de mens reist met de snelheid van een kameel. Ik hoorde ooit een collega-reisleider dit citaat van een Arabische wijsgeer vertellen aan zijn net gearriveerde groep reizigers. Ik hoop maar dat mijn kameel kan zwemmen, want het dier is waarschijnlijk nu bezig met het oversteken van de Atlantische oceaan. Het is waar, in relatief korte tijd vliegen we naar de andere kant van de wereld, naar een andere cultuur en lichamelijk kost het, door de jetlag, misschien een of twee dagen om je aan te passen, maar geestelijk duurt het acclimatisatie-proces meestal veel langer. We zijn terug in Spanje,, vijf dagen inmiddels, maar de geest kan maar moeilijk afstand doen van het meer dan twee maanden durende verblijf  in Peru. Je kunt proberen om gelijk na terugkomst het dagelijkse ritme weer op te pakken, vrienden bellen of met ze afspreken, maar dat zorgt er niet voor dat de kameel sneller reist. Het zijn de beelden die op het netvlies blijven staan, zonder dat je daarvoor de vakantiefoto´s te voorschijn hoeft te halen.  Beelden van onvergetelijke gebeurtenissen, reiservaringen, maar ook van de voetballende jongetjes op de foto boven dit verhaal met op de achtergrond de tegen de berg opgebouwde huizen als een steile tribune, de chaos in het verkeer en op de markt. Toen mijn Peruaanse liefde voor het eerst in Spanje kwam en we van het vliegveld met de metro naar het centrum van Madrid gingen, kwamen we bij de Gran Via weer boven de grond. Ik was benieuwd of ze onder de indruk was van die kolossale, in Amerikaanse stijl, opgetrokken gebouwen. Een beetje kleurloos was haar koele reactie. Die reactie kan ik nu beter plaatsen, want hier ontbreken de koloniale pasteltinten die de beelden weer letterlijk kleur geven. Maar het beeld dat me vooral bij blijft is die van haar moeder, gehuld in een poncho op de wasplaats achter de keuken. Ik geef me niet over, reageerde ze op mijn blik vol medelijden. De regendruppels die over haar poncho rolden, veranderden een paar dagen later in tranen, toen het moment van afscheid was aangebroken. Een dag eerder was haar schoondochter en kleinzoontje al vertrokken, terug naar het werk op vijf uur rijden afstand. Over een paar dagen zou ook haar zoon die kant opgaan en  haar echtgenoot, die een paar dagen eerder 65 was geworden, had een nieuwe baan gevonden in de mijnbouw en moet daarvoor ver reizen. En vandaag vertrok dochterlief, terug naar Spanje. Het wordt stil in huis, met alleen Chester, de boxer, op het dak, die het huis bewaakt. Er is niemand meer die zich dagelijks gaat laven aan deze onuitputtelijke bron van liefde. Se acabó lo bueno, is de standaardopmerking van een Spanjaard, als zijn vakantie is afgelopen. Aan het goede is een einde gekomen. We zijn weer thuis. Het is nu alleen nog wachten op de kameel.  En omdat die toch nog niet is gearriveerd, nog maar even een korte terugblik met wat foto´s.

 

Anuncios

Etiquetas: ,

Una respuesta to “Aan het goede kwam een einde”

  1. Agnes Says:

    grappig: ik ken het gezegde over de kameel ook, maar dan met een paard. de wijsgeer die ik het heb horen zeggen was dan ook katholiek…

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: