Een geologisch ongeval

We volgen de uitgestoken arm van Rivelino, maar onze blik verdwijnt in de laaghangende bewolking. Het is winter in Huaraz en dat is moeilijk te begrijpen, want de scholen in Peru vieren nu zomervakantie en aan de andere kant van de Andes, aan de kust, is het inderdaad zomer. Daarnaast zijn we onder de evenaar. In Nederland vliegen we voor onze strandvakantie naar het zuiden, naar de Spaanse costa´s bijvoorbeeld, in Peru reizen de zonaanbidders naar het noorden, naar Trujillo, Piura of Tumbes. De klimaatverschillen aan de kust tussen het noorden en het zuiden van Peru zijn niet zo groot (dat geldt overigens wel voor de kwaliteit van de stranden, die in het noorden veel beter worden onderhouden en waar veel meer voorzieningen zijn). Het klimaatverschil tussen de oostkant en de westkant van de Andes is daarentegen zo groot, dat het aan de ene kant winter is en aan de andere kant zomer. Vandaar dat we nu aankijken tegen een zware bewolking, die de toppen van de berg Huascarán verbergt. Daar gaat de vinger van onze gids Rivelino naar toe. We staan op het camposanto van Yungay. Een op het oog vredelievend groen dal tussen de Cordillera Blanca en Cordillera Negra. Er grazen schapen, je hoort vogeltjes fluiten, de rozen, hortensias en jacaranden staan in bloei. Maar iets klopt er niet. Wandelend door het park doemen kruizen en graftomben op, zien we een verwoeste bus. Maar de meeste sporen van de ramp die Yungay trof in 1970, worden aan ons oog ontrokken en liggen vijf tot zeven meter onder de grond waarop we nu staan. Op 31 mei van dat jaar werd het gebied getroffen door een aardbeving met een kracht van 7,9 op de schaal van Richter. Door de schokken die 45 seconden duurden, braken grote stukken rots van de 6655 meter hoge noordelijke top van de Huascarán af en met een snelheid van 350 kilometer per uur rolden zware rotsblokken in een modderstroom naar beneden. In twee minuten tijd werd het plaatsje Yungay bedolven onder de modderlaag, ongeveer 20.000 inwoners kwamen om het leven. Rivelino vertelt het verhaal over Maria Luisa Vergara, die samen met haar dochter op het kerkhof was. Een kerkhof als een soort grote bruidstaart, bestaande uit vijf ringen. Samen probeerden ze naar boven te klimmen, maar moeder struikelde op de tweede ring. Haar dochter kwam wel hogerop en zag van boven hoe haar moeder werd bedolven onder de modderstroom. Bijna honderd inwoners zagen vanaf het hoogste punt van het kerkhof hoe hun dorp van de aardbodem verdween, of beter gezegd, onder de aardbodem verdween. En dan was er de clown die de schokken voelde tijdens een voorstelling in het circus en dacht dat het meer van Llanganuco was overstroomd. Hij bracht de 300 toeschouwers, ouders en kinderen naar een hoger gelegen gebied. Veel kinderen die als wees achterbleven werden later door vooral families in Europese landen geadopteerd. Rivelino wijst ons ook op de verwoeste stadsbus die om 15.30 uur had moeten vertrekken naar Lima, maar om 15.25 uur werd verrast door de modderstroom. Een accidente geológico heet zo´n natuurramp in het Spaans, een geologisch ongeval. De laatste zware aardbeving kende Peru in 2007 toen Ica zwaar werd getroffen. Maar modderstromen zijn in veel dorpen in de Andes aan de orde van de dag, zeker nu het in de winter zwaar en voortdurend regent.

Anuncios

Etiquetas: , , , ,

Una respuesta to “Een geologisch ongeval”

  1. mejor amigo Says:

    Hola,

    Wanneer is de vrijgezellen avond in Peru. Ik weet niet meer precies wanneer het allemaal gaat gebeuren. Maar alvast of alsnog muchos bessos vanuit Beesd.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: