De onderkoning en de provinciaalse slet

In Barcelona staat aan de Rambla op nummer 99 het palau de la Vireina, het paleis van de onderkoningin, Maria Francesca de Fiveller y de Bru. Maar het was haar echtgenoot Manuel de Amat y Juniet die het paleis in 1772 liet bouwen. De markies van Castellbell werd in 1761 tot onderkoning van Peru benoemd. Het is de dikzak, die we hierboven op de foto een prachtige jongedame zien omhelzen. Zijn hoofd rust bijna in haar boezem. Het was een toevallige ontmoeting, tussen de onderkoning en mij. Ontelbare keren ben ik over de Rambla langs zijn paleis gelopen, dat overigens verder van de Rambla afstaat dan de aanpalende gebouwen omdat zijn paleis, nu een cultureel centrum van de gemeente, er al stond voor de Rambla werd aangelegd. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik de onderkoning nog een keer zou tegenkomen in het afgelegen Andesdorpje Tomaykichwa.  De dorpelingen geloven er heilig in dat Micaela Villegas, alias La Perricholi, in Tomaykichwa werd geboren. Boven in het dorp is in haar geboortehuis een klein museum ingericht over de geliefde van de onderkoning. Daar wordt veteld dat Michaela op jonge leeftijd naar Lima ging en als dienstmeisje in huis kwam bij de familie Perricholi, vandaar haar bijnaam. Haar droom was om actrice te worden en op 15-jarige leeftijd trad ze al op in het Coliseo de Comedias. Haar talent en schoonheid ontging de onderkoning niet. De romance tussen de jonge actrice en de oude onderkoning (hij was inmiddels de zestig gepasseerd) werd afgekeurd door de elite van Lima en La Perricholi werd al snel La Perra Chola, de provinciaalse slet. Toen Amat weer terugging naar Spanje bleef ze alleen achter met  de zoon die ze met Amat had gekregen. Ze wordt gezien als de eerste diva van Peru, al bleven de vijanden van de onderkoning haar bespotten als de slet uit de provincie. Dat is misschien ook wel de reden dat Micaela altijd heeft onkend dat ze in Tomaykichwa werd geboren. Toen wij in het bergdorpje waren dansten voor het standbeeld van de geliefden, de Negritos, een soort lokale versie van het feest Moros y Cristianos dat in Spanje op veel plaatsen wordt gevierd. Een dansfestijn, uitgevoerd door de kinderen van het dorp die verkleed als zwarte slaven en blanke Spanjaarden de geboorte van kindje Jezus vierden. Bijzonder, zoveel cultuur in zo´n klein dorpje, waar een alfabetiseringsprogramma wordt gehouden, waar de priester ´s ochtends tijdens de mis een fel betoog houdt tegen abortus en de parochianen schuchter instemmend knikken bij de woorden van de priester.  

Advertenties

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: