Het meisje en de pen

We hadden net de Midden-Atlas achter ons gelaten. Het was nog zo´n twintig kilometer naar Midelt. Voor ons lag de Hoge Atlas, waar op de top van de Jbel Ayachi al wat sneeuw lag. We maakten een stop om foto´s te nemen. Terwijl we de camera´s op de berg richten, kwam er een meisje aanlopen over het pad, dat langs de akker lag. Ze bleef ons staan aankijken in haar rode joggingpak, zonder iets te zeggen. Ook stak ze haar hand niet vooruit. Ze stond daar niet om medelijden op te wekken van de toerist. Misschien was ze door haar moeder gestuurd, of was ze gewoon nieuwsgierig en wilde ze weten wie daar zo dicht bij haar huis was gestopt. Toen iedereen weer in de bus was gestapt gaf ik haar een pen. Een oranje pen van het paella-restaurant Redoli in Albufera, bij Valencia. Onderweg naar Midelt, waar de koning op bezoek was, bleef het meisje in mijn gedachten. Zou ze de pen aan haar moeder hebben laten zien. En zou die boos zijn geworden, omdat ze slechts met een pen was thuisgekomen en niet met een handvol dirhams. Of zouden ze samen aan tafel gaan zitten en zou ze met die pen de mooitste tekening van de wereld gaan maken. Of zou haar moeder haar met die pen leren schrijven. Want veel kinderen die op het platteland wonen, gaan niet naar school. In die gebieden zijn ongeveer 90 procent van de meisjes analfabeet. In Tinerhir gaf iemand aan een klein jongetje een pen. Het jongetje bleef er verbaasd naar kijken en liep vervolgens naar een oudere jongen om te vragen wat hij had gekregen. De regering investeert de laatste jaren steeds meer in het onderwijs. In de kleine dorpjes zie je nieuwe schoolgebouwtjes staan, maar het kost moeite ouders te overtuigen om de kinderen naar school te sturen. Vaak staat hun toekomst al vast, zullen ze het boerenbedrijfje van vader gaan overnemen of worden ze huismoeder. Tot twee jaar geleden werd op de scholen alleen in het Arabisch onderwijs gegeven, ook in de Berbergebieden, waardoor de kinderen, die thuis met een van de  Berbertalen opgroeien, niets van de lessen begrepen.

Het meisje van de foto beven deze post is overigens niet het meisje van de pen. Ik vond het niet passend om haar eerst een pen te geven en haar vervolgens op de foto te zetten. Het meisje van de foto is het zusje van de gids die ons rondleidde door de kasbah van Aït Benhaddou. We waren daar op een maandag, een gewone schooldag. Ik heb niet gevraagd of ze niet naar school moest en ook niet aan de kinderen die voor een dirham de toeristen helpen het water over te steken naar de ingang van de kasbah.      

Anuncios

Etiquetas: ,

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: