Het ruikt naar oorlog!

Als je dit vredige pleintje op de foto ziet, zou je niet verwachten dat hier ieder moment een peloton Portugese soldaten overheen komt stormen. Toch moeten we daar weldegelijk rekening mee houden volgens de CIA. Een paar jaar geleden publiceerde de Amerikaanse inlichtingendienst in het World Factbook, dat Portugal nog steeds aanspraak maakt op het kleine dorpje Olivenza, dat tot 1801 in Portugal lag en toen Olivença heette. In dat jaar lijfde Spanje tijdens een onderonsje met het Frankrijk van Napoleon en na de zogenaamde Sinaasappeloorlog (premier Godoy stuurde na de overwinning een tak met sinaasappels naar zijn minares, de koningin Maria Luisa, vandaar de naam), de streek met ondermeer het plaatsje Olivenza in. Portugal zou sinds die tijd de rechten op het plaatsje claimen, vandaar de dreiging van een grensconflict volgens de CIA. Er bestaat in Portugal wel een Grupo dos Amigos de Olivença, maar gezien hun website lijkt dat allerminst een geweldigdage terroristische organisatie. Wel kregen de vrienden het deze zomer voor elkaar dat de oude Portugese straatnamen weer terugkwamen. En dat maakt een bezoek aan Olivenza nog verwarrender. Het plaatsje ligt op een kleine twaalf kilometer afstand van de grens met Portugal en ieder moment heb je ook het gevoel in Portugal te zijn. Kijk maar naar de foto van het plein met zijn ingelegde zwarte en witte blokjes marmer. Typisch Portugees. Maar het plein heet Plaza de España. In een andere straat blijken de Katholieke Koningen de Portugese koning Manuel I te hebben verdreven. Op het gemeentehuis prijkt naast de deur, ontworpen in de typisch Portugese Manuelijnse stijl, nog gewoon het Portugese wapen. En wat te denken van een souvenirswinkel die Saudade heet. Het beroemde Portugese woord voor weemoed en nostalgie. De bezoeker die een herinnering aan Olivenza wil meenemen, moet het doen met Spaanse spulletjes. Geen Portugees haantje te bekennen. Ook typisch Spaans is het bijzondere etnografisch museum González-Santana, ingericht in het oude kasteel. Een wandeling terug in de tijd, de Spaanse tijd welteverstaan, langs de barbier, de kruidenier, smederij, een schooltje, de woonkamer van een welgestelde familie, vitrines met trouwjurken, feestkleding, etc. Aan een Spaanse groep senioren, die tegelijk met ons het museum bezocht, was de saudade duidelijk te merken, of beter gezegd te horen.   

Advertenties

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: