Standplaats Gran Via

Misschien een goed moment om toch eens antwoord te geven op die vraag, die ons, reisleiders, vaak wordt gesteld. Blijf je dit werk nog lang doen? Bijzondere vraag. Ik heb dat nog nooit horen vragen aan de man in het tolhuisje op de snelweg, aan het meisje achter de kassa in de supermarkt, of aan de  forens als hij de trein uitstapt om naar zijn kantoor te gaan.  Heb nooit de wedervraag gesteld wat nu de achterliggende gedachte was om die vraag te stellen. Vinden de vraagstellers het geen échte baan, voorzien ze problemen in de familiekring. En ook die andere vraag, of dit werk niet gaat vervelen. Ook deze vraag zou je kunnen stellen in de trein, de supermarkt of op een willekeurig bedrijventerrein. Zelf voel ik het als een voorrecht dat het Iberisch schiereiland mijn ´kantoor´ is, met af en toe een reis naar Cuba en Marokko. Je leert steeds weer nieuwe mensen kennen, of ontmoet oude vrienden, collega´s en mensen die er gewoon altijd zijn, ook nog na vele jaren. De kaartverkoper op het plein voor de kathedraal in Toledo, de barman van het kopje koffie tegenover het museum van de Romeinse kunst in Mérida, die je na een jaar toch weer aankijkt met een blik van herkenning in zijn ogen. Lokale gidsen (degenen die niet de politie bellen als ze je zien, welteverstaan), het personeel in de hotels. Vanaf vandaag is hotel Gaudi aan de Gran Via in Madrid drie weken lang mijn standplaats, met iedere week een uitstapje naar Salamanca, dus tijd om even naar huis te gaan. De jubilerende Gran Via, er zijn slechtere plaatsen om te vertoeven.

Anuncios

Etiquetas: , ,

Una respuesta to “Standplaats Gran Via”

  1. jenneke rombach Says:

    Beste Danny,
    Fijn te horen dat het je goed gaat. Vanmorgen dacht ik: even naar de weblog van reisvriend Danny V. Een goede reisleider is nml ook een Vriend op Reis. Ik zelf ervaar reizen ook als een verkenningstocht naar bekenden en mede-reisgenoten. Je komt niet alleen op je reizen vreemde/onbekende situaties tegen, maar ook herinneringen, al of niet lang geleden, samen met nieuwe en oude bekenden.. Bij voorkeur reis ik graag alleen, dan ontmoet je meestal geheel spontaan nieuwe “bekenden”.
    Over de vraag die je jezelf stelde: waarom vraagt men of je reisleider blijft/en of wil zijn: iedereen is een beetje jaloers op je mooie avonturen, maar men weet ook dat het een enorme kunst is om dat beroep uit te oefenen: je moet niet alleen een goed humeur hebben, maar ook humor, uithoudingsvermogen, organisatietalent en taal/geschiedenis tot je hobby maken. Bovenal met mensen diplomatiek kunnen omgaan. Dat maakt een mens nieuwsgierig naar de persoon reisleider…!!! Vandaar die vraag( en ja: koning, keizer, admiraal, dat willen we immers allemaal, ha, ha).

    Zuid-Engeland was overigens zeer zonnig en de Engelse humor was ook, ondanks de recessie, nog springlevend! Ik was daar midden september, kwam je aan de kassa soms wat tekort aan cash, dan werd er spontaan kwijtgescholden. Een ware levenskunstenaar heeft geen tijd om lang stil te staan bij de dingen die niet helemaal volgens het programma gaan.

    Hartelijke groeten,
    Jenneke J. (reis Baskenland)

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: