Over historische bomen (of wat daar nog van over is)

Een maand geleden zag ik in het Casa de las Juntas in Gernika de video over de eik van Gernika. Een ernstige stem, maar ook vol van vertedering, vertelde het verhaal over de oudste eik die in de tuin van het provinciehuis van Viscaya in Gernika staat. Het is niet meer dan een 300 jaar oude stam, waar een klein tempeltje omheen is gebouwd. In 1860 groeide uit de oude eik een nieuw exemplaar. Deze eik overleefde nog wel het zware bombardement van het Duitse Condorlegioen op de toenmalige Baskische hoofdstad, in de Spaanse burgeroorlog, maar in 2004 droogde de boom volledig uit en er werd een nieuwe, 19-jarige eik, de kleinzoon van de oude stam, voor de tribune geplant. De eik van Gernika, of het nu om opa, overgrootvader of kleinzoon gaat, is hét symbool van het Baskische nationalisme. Van oudsher kwamen de vertegenwoordigers van de verschillende gemeenten in Vizcaya rond de eik, of beter gezegd, een van de eiken, bijeen. Nog steeds legt iedere nieuw gekozen Baskische president de eed van trouw af bij de eik. Basken, en Spanjaarden in het algemeen, zijn trots op hun historie en hun culturele erfgoed. Dat bleek wel uit de toon waarop het verhaal over de verschillende eiken werd verteld. Ik moest hieraan denken toen we vorige week woensdag het Anne Frankhuis bezochten, twee dagen nadat de kastanjeboom in de tuin van de buren was bezweken, en met de boom ook de stellage die drie jaar geleden om de toen al doodzieke boom was geplaatst. De kastanje moest blijven staan, want werd door Anne Frank drie keer in haar dagboek genoemd.  Maar natuurlijk had men drie jaar geleden al het voorbeeld van Gernika moeten volgen. Een boom heeft nu eenmaal niet het eeuwige leven. In Gernika praten ze plechtig over de ´zoon´ en ´kleinzoon´ van de oude eik. In Amsterdam schijnen stukken van de Anne Frankboom op internet te koop te worden aangeboden. En tot mijn verrassing konden de bezoekers niet eens de omgevallen boom, noch de tuin zien. De zwarte gordijnen in het achterhuis waren hermetisch gesloten. Of dat altijd zo is, of dat het was om de aandacht niet al teveel op het leed van de kastanjeboom te vestigen, werd me niet duidelijk, maar het stukje tekst uit het dagboek van Anne Frank naast de gordijnen, waarin ze vertelt dat overdag de gordijnen dicht moesten blijven, gaf toch een permanent karakter aan de gesloten gordijnen. Terug in Nederland, dus ook terug naar de ouderlijke woning, waar onze eigen historische boom staat. Een majestueuze berk, ooit door mijn vader als stekje meegenomen op een vakantie in Oostenrijk, we kwamen er niet uit of het in 1978 of 1979 was. Overigens, de foto van de boom, hier linksboven, is in januari 2009 genomen, zó slecht was de maand augustus nu ook weer niet.    

Advertenties

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: