Om op te (vr)eten zo lief

Ze wonen nu zo´n maand bij ons in en bij mijn vriendin loopt het water al in de mond. Zelf heb ik nog twijfels, ik vind de aaibaarheidsfactor groter dan de prikbaarheid. Het zal wel het verschil in cultuur zijn. Want deze hele lieve beestjes staan in Peru gewoon op de menukaart. Een gerecht dat terug gaat naar het Incatijdperk. Daar komt ook hun naam vandaan. Cuy heten ze in Peru, de naam komt uit de taal van de Inca’s, het quechua. Maar het zijn eigenlijk gewoon cavia´s, officeel de cavia porcellus. In Spanje heten ze cobaya of conejillo de las Indias, het konijntje uit de Indiën. In het Engels luisteren deze knaagdiertjes naar de naam guinea pig, het guinea varkentje en in het Duits wordt het meerschweinchen, het zeevarkentje. De overeenkomst met een konijntje is nog wel te begrijpen, maar de vergelijking met een varkentje gaat wel ver. Misschien werd die naam gekozen om uit te leggen dat deze cavia´s niet alleen als huisdiertjes worden gehouden, maar ook worden gegeten. Het gebeurde in de tijd van Columbus  wel vaker dat een ontdekking van iets dat in Europa nog niet bekend was, een naam kreeg van iets dat in Europa al wel bekend was. Mooie voorbeelden daarvan zijn terug te vinden in het boek Zwarte renaissance van Chris van der Heijden. De eerste ontdekkingsreizigers noemden de kolibri een insect met veren en een leguaan werd een slang die op een hagedis lijkt maar smaakt naar konijn.  Maar terug naar onze cavia´s. Mijn vriendin adviseerde me om me niet  teveel aan ze te hechten. Daarom hebben we ze Postre en Parapicar genoemd; Toetje en Voorgerecht. Voorlopig blijven ze nog wel bij ons, de kleine wasbak waarin ze zitten op de foto hiernaast, is niet het voorportaal van de braadpan. De kooi moest even worden schoongemaakt. Want een beetje vertroetelen mag wel. Wat zijn ze lief, als je ze zo ziet. Net als die lammetjes en speenvarkens die me altijd  zo teder aankijken vanuit de etalages van de restaurants in Segovia en die vervolgens mals bereid op tafel worden geserveerd. Je hoeft maar op internet te zoeken naar cuy en je ziet de meest afschuwelijke foto´s van deze knuffeldiertjes, want ook de cuy wordt geserveerd met alles erop en eraan.  Die foto´s wil ik iedereen besparen. Maar wie het recept wil, kan een mail sturen.  
Anuncios

Etiquetas: ,

4 comentarios to “Om op te (vr)eten zo lief”

  1. Nannie N Says:

    Getsie, Danny. Jullie gaan ze toch niet echt opeten hè. Dan ga ik nooit meer met je op reis!!! (Ik hoop maar dat deze dreiging geen aanmoediging is om de messen te slijpen).
    Overigens: heel leuk en interessant om je website te lezen.
    Groetnis,
    Nannie

  2. Agnes Says:

    Het Genootschap Onze Taal verzamelt op dit moment dierennamen in paartjes: Postre en Parapicar hebben ze vast nog niet. Mag ik ze doorgeven, of doe je het zelf? Overigens schrapt mijn dochter je uit haar woordenboek als die beestjes bij jullie in de pan belanden.

    • danny Says:

      Geef de namen van Postre en Parapicar maar door. Al zullen niet alle huisdiertjes het leuk vinden om die naam te krijgen.

  3. Debbie Says:

    Ahhh, wat zielig. Je vertelde het al, maar nu ik ze zo op de foto zie is het toch wel erg zielig om ze op te eten. Ze zijn zo schattig. Ga jij ze zelf slachten of laat je dat aan je vriendin over?

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s


A %d blogueros les gusta esto: