Papa, waarom zijn we voor Atleti?

Het is soms zwaar fan van Atletico de Madrid te zijn. Gisteravond bijvoorbeeld weer, toen Atletico, of Atleti, zoals de supporters zeggen, de Spaanse bekerfinale met 1-0 verloor van FC Sevilla. En dat terwijl precies een week eerder Atletico de Euroleague won. Dat is Atletico ten voeten uit. De club gaat altijd over hoge toppen en door diepe dalen, er is geen tussenweg mogelijk. De supporters met een roodwit hart weten dat lijden inherent is aan fan zijn van Atletico. Zoals het jongetje dat in een spot van de club vanaf de achterbank van de auto aan zijn vader vraagt waarom ze voor Atletico zijn. Zijn vader kijkt zijn zoon aan via de achteruitkijkspiegel en moet het antwoord schuldig blijven. Daarna komt de club zelf met het antwoord. Het is moeilijk om uit te leggen, maar we weten wel dat het een enorm groot gevoel is. Atletico maakt wel vaker tv-spotjes, waarin de zelfspot niet ontbreekt. Ooit kwam de doelman en rocker Mono Burgos onder een putdeksel van de Gran Via uit. We zijn weer terug, was de tekst. Want Atletico had weer eens een jaar in de segunda división doorgebracht. Want dat is Atletico, de club kan zomaar de dubbel halen, zoals in 1996 en even later degraderen. Hoogtepunten en dieptepunten, zoals in het leven zelf. Atletico is de club van de gewone man in Madrid. Zag Atletico dit seizoen de openingswedstrijd spelen in en tegen Malaga. Atletico had zich geplaatst voor de champions league, de verwachtingen waren hooggespannen. Maar Atletico droop met een 3-0 nederlaag af. Het zou de afscheidswedstrijd van Heitinga zijn, die een paar dagen later bij Everton tekende. Malaga voorkwam op de laatste dag van de competitie degradatie. In Salamanca ken ik maar weinig fans van Atletico, eigenlijk alleen maar Pilar. Tijdens een wedstrijd van Atletico tegen Barcelona, die we in een bar op de televisie zagen, vertelde ze me waarom ze voor Atletico was. In haar studietijd was een vriend van haar een grote fan van Atletico. Toen hij omkwam bij een auto-ongeluk besloot ze niet alleen hem maar ook Atletico in haar hart te sluiten. Toen Pilar me het verhaal vertelde stond Atletico met 2-1 of 3-2 achter (ik weet het niet meer precies), maar aan het einde van haar verhaal stond Atletico opeens op voorsprong en won de wedstrijd.  Daarom zijn we dus voor Atletico.
Advertenties

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: